ความกลัวภายใต้ความมั่นใจ

แก้วกาแฟเซรามิกสีดำสนิทในมือของนาราถูกวางกระแทก1ลงบนโต๊ะไม้สักจนเกิดเสียงดังทึบ สะท้อนความกรุ่นโกรธที่อัดแน่นอยู่ภายในห้องทำงานส่วนตัวที่ปิดทึบ ม่านมู่ลี่ถูกปิดสนิท ปิดกั้นแสงไฟนีออนจากตึกระฟ้าภายนอกเหลือไว้เพียงแสงสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะสีส้มอมเหลือง ที่ขับเน้นให้บรรยากาศระหว่างเธอกับชายหนุ่มผู้สร้างความปั่นป่วนในชีวิตเธอตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก "คุณจะเล่นเกมจิตวิทยาบ้าๆ นี่ไปถึงไหนกันคะ คีริน" เสียงของนาราไม่ได้สั่นเทา แต่มันเต็มไปด้วยความเย็นชาที่พยายามปกปิดรอยร้าวบางอย่างข้างใน คีรินเอนหลังพิงพนักโซฟาหนังสีน้ำตาลเข้มอย่างเกียจคร้าน ขายาวกางออกเล็กน้อย ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบขนตายาวคู่นั้นกวาดมองเธอตั้งแต่ปลายผมจรดปลายนิ้วที่กำแน่นบนโต๊ะ รอยยิ้มมุมปากที่มักจะกวนประสาทและเย้ยหยันโลกใบนี้หายไป เหลือเพียงความว่างเปล่าที่ลึกซึ้งอย่างน่าประหลาด "ผมไม่ได้เล่นเกมครับ... อ่า หมายถึง ผมไม่ได้เล่นเกมนะคะ ดร.นารา" คีรินแก้คำพูดตัวเองทันทีเมื่อเห็นดวงตากลมโตคู่สวยนั้นตวัดมองด้วยความไม่พอใจ มุมปากของเขากระตุกยิ้มบางๆ "ผมแค่กำลังทำในสิ่งที่นักจิตวิทยาเก่งๆ อย่างคุณมักจะหลบเลี่ยงเสมอ... การมองความจริงที่อยู่ใต้พรม" "ความจริงอะไรคะ? ความจริงที่คุณเอาแต่ใจตัวเอง โหยหาความสนใจจากยอดไลก์ จนต้องสร้างคาแรคเตอร์ toxic ขึ้นมาเหยียบย่ำความรู้สึกคนอื่นเพื่อกลบปมด้อยในวัยเด็กน่ะเหรอคะ?" นาราแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตารื้นไปด้วยหยาดน้ำใสโดยไม่รู้ตัว แต่มันถูกกลบด้วยความดื้อรั้น "ฉันวิเคราะห์คุณทะลุปรุโปร่งหมดแล้ว คีริน คุณมันก็แค่เด็กผู้ชายที่ขาดความอบอุ่นคนหนึ่งที่ใช้โลกออนไลน์เป็นเครื่องมือเรียกร้องความสนใจ!" สิ้นคำพูดนั้น ห้องทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบงันชนิดที่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจ คีรินไม่ได้โต้ตอบในทันที เขาค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานของเธอทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคง แรงกดดันจากตัวตนของเขาราวกับบีบให้อากาศในห้องเบาบางลง นารากัดริมฝีปากแน่น เธอยังคงเชิดหน้าขึ้นสู้ ไม่ยอมถอยหลังหนีแม้แต่เซนติเมตรเดียว แม้หัวใจในอกจะเต้นระรัวราวกับกลองเพล "คุณเก่งมากจริงๆ นะครับ นารา" เสียงของเขาพร่าต่ำลง นุ่มนวลขึ้นจนน่าใจหาย มันไม่ใช่เสียงที่ใช้ยั่วโมโหเหมือนทุกครั้ง แต่เป็นน้ำเสียงที่กรีดลึกเข้าไปในความรู้สึก "คุณใช้วิชาชีพเกราะกำบังตัวเอง วิเคราะห์คนอื่นได้อย่างแม่นยำราวนับเม็ดทราย... แต่เคยใช้มันส่องกระจกดูตัวเองบ้างไหมล่ะครับ?" "ฉันไม่ใช่เคสของคุณค่ะ!" "ใช่ครับ คุณไม่ใช่เคสของผม... แต่คุณคือคนที่ผมกำลังคลั่งรักอยู่ต่างหากล่ะ" คำสารภาพที่หลุดออกมาอย่างไร้การป้องกัน ทำให้ลมหายใจของนาราสะดุดกึก ดวงตาดังกล่าวเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความเกรี้ยวกราดเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึงชั่วขณะ ก่อนที่เธอกลไกการป้องกันตัวจะทำงานอย่างรวดเร็ว เธอยกมือขึ้นตั้งการ์ดทางวาจาทันที "หยุดพูดจาไร้สาระนะคะ! คุณไม่รู้จักฉันด้วยซ้ำ!" "ผมไม่รู้จักคุณเหรอ?" คีรินโน้มตัวลงมา มือหนาสองข้างเท้าลงกับขอบโต๊ะ กักตัวเธอไว้ในพื้นที่แคบๆ ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากเธอเพียงคืบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางปะปนกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าจมูก "ผู้หญิงที่ต้องอ่านหนังสือจนตีสองทุกคืนเพราะกลัวว่าถ้าสอบตกครั้งเดียว พ่อแม่จะไม่รัก... ผู้หญิงที่ยิ้มรับคำชมด้วยความภาคภูมิใจ แต่ข้างในมือสั่นเพราะกลัวว่าตัวเองจะทำได้ไม่ดีพอ... ผู้หญิงที่แบกความคาดหวังของคนทั้งตระกูลไว้บนบ่า จนลืมไปแล้วว่าตัวเองชอบกินอะไร หรือจริงๆ แล้วอยากร้องไห้ตอนไหน..." เพล้ง! ราวกับมีกระจกบานใหญ่ในใจของนาราแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ภาพความทรงจำวัยเด็กที่เธอพยายามฝังกลบไว้ ภาพใบหน้าที่ผิดหวังของมารดาในวันที่เธอสอบได้ที่สอง ภาพคำสอนที่ว่า 'คนเก่งไม่มีสิทธิ์อ่อนแอ' พรั่งพรูเข้ามาในหัวจนแน่นอก น้ำตาที่เธอพยายามกลั้นไว้ตลอดชีวิตพังทลายลงมาอาบแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ ความลับที่เธอไม่เคยบอกใคร แม้กระทั่งจิตแพทย์ประจำตัว กลับถูกผู้ชายที่เธอเกลียดขี้หน้าที่สุด อ่านทะลุปรุโปร่งจนไม่เหลือชิ้นดี "ฮッ... คุณ..." นาราพยายามจะเอ่ยปฏิเสธ แต่เสียงของเธอกลับสั่นเครือจนน่าสมเพช ร่างกายที่เคยแข็งกร้าวทรุดลงเล็กน้อยเมื่อความจริงที่ถูกเก็บกดไว้มันหนักอึ้งเกินกว่าจะแบกรับไหว คีรินเห็นน้ำตานั้น รอยกวนประสาทในดวงตาของเขาก็หายวับไปทันที มีเพียงความเจ็บปวดลึกซึ้งที่สะท้อนออกมา มือหนาที่เคยเท้าโต๊ะเปลี่ยนเป็นเอื้อมขึ้นมาเกลี่ยหยาดน้ำตาบนแก้มเนียนของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนผิดวิสัยทำให้ช็อตฟีลจนนาราตัวแข็งทื่อ "ร้องออกมาเถอะครับ..." เสียงกระซิบของเขาชิดริมหู อบอุ่นและสั่นพร่า "อยู่ต่อหน้าผม... คุณไม่ต้องเข้มแข็ง ไม่ต้องเป็น ดร.นารา ที่เพอร์เฟกต์ก็ได้... เป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาๆ ที่เหนื่อยเป็น ก็พอแล้วครับ" ปลายนิ้วอุ่นเกลี่ยไล้ไปตามโหนกแก้ม ไล่ลงมาที่คางอย่างทะนุถนอม ราวกับเธอกลัวว่าเธอจะสลายหายไป เคมีที่ปะทะกันอย่างรุนแรงเปลี่ยนผ่านจากความเกลียดชังกลายเป็นความโหยหาที่กัดกินหัวใจ ระยะห่างที่ลดลงเหลือเพียงลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินกันและกัน หัวใจของนารากรีดร้องบอกให้ผลักเขาออกไป แต่ร่างกายกลับทรยศด้วยการเอนเข้าหาความอบอุ่นนั้นอย่างโหยหา บรรยากาศในห้องเงียบสงบ มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกัน นาราเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา แววตาคู่คมที่ทอดมองเธอนั้นไม่มีร่องรอยของการเสแสร้ง มีเพียงความคลั่งรักที่ร้อนแรงและจริงใจจนเธอแทบละลาย มือของคีรินเลื่อนขึ้นมาประคองท้ายทอยของเธอไว้ นิ้วเรียวยาวสอดเข้ากับกลุ่มผมนุ่ม โน้มใบหน้าของเธอเข้ามาใกล้ทีละนิด ริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนเข้ามาใกล้จนชิดกับริมฝีปากที่สั่นเทอของเธอ นาราหลับตาลงช้าๆ ยอมจำนนต่อแรงดึงดูดที่ทรงพลังยิ่งกว่าหลักการทางจิตวิทยาใดๆ ในโลก แต่ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะแตะสัมผัสกัน เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีมารยาท พร้อมกับเสียงเปิดประตูที่ผลักเข้ามาอย่างถือวิสาสะ "ดร.นาราคะ! แย่แล้วค่ะ! เคสสำคัญที่ห้องบำบัด... เอえ!" เสียงร้องอุทานด้วยความตกใจของพยาบาลสาวผู้ช่วยดังลั่นห้อง ทำให้นาราและคีรินผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับโดนไฟช็อต นาราเบิกตากว้าง หอบหายใจหนักหน่วงด้วยความตกใจ รีบยกมือขึ้นปาดน้ำตาบนแก้มลวกๆ ขณะที่คีรินถอยหลังกลับไปยืนกอดอก ใบหน้าหล่อเหลากลับมาเรียบตึงด้วยความหงุดหงิดขั้นสุดที่ถูกขัดจังหวะ นารายังไม่ทันได้เอ่ยปากไล่พยาบาลออกไป สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นร่างสูงโปรดของใครอีกคนที่ก้าวตามเข้ามาจากด้านหลัง ประตูห้องทำงานที่เปิดกว้างเผยให้เห็นใบหน้าเรียบเฉยและสายตาคมกริบของ 'ปริญ' อดีตคู่หมั้นหนุ่มนักธุรกิจแถวหน้าผู้ทรงอิทธิพล ที่เพิ่งบินกลับมาจากต่างประเทศ และเขากำลังมองภาพความใกล้ชิดเมื่อครู่ด้วยรอยยิ้มเย็นชาที่มุมปาก "ขอโทษทีนะครับที่ขัดจังหวะความสัมพันธ์อันลึกซึ้ง... แต่ดูเหมือนผมจะมาถูกจังหวะเกินไปหน่อยสินะครับ นารา" --- *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาถึงตอนนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าจะใจเต้นแรงไปพร้อมๆ กับดร.นาราและตาคีรินคนซึนของเรา เจอกันตอนหน้าค่ะ!*