ความอดทนที่สิ้นสุด

"คุณกำลังใช้ 'Gaslighting' เพื่อกลบเกลื่อนความกลัวที่จะสูญเสียการควบคุม... คีริน" เสียงของดร.นาราไม่ได้ดัง แต่คมกริบราวกับใบมีดที่กรีดลงบนกระจกใส แววตาสีเข้มของนักจิตวิทยาหญิงนิ่งสนิท ไร้ซึ่งความหวาดหวั่นต่อรอยยิ้มเยาะหยันที่มักจะเป็นเกราะกำบังชั้นดีของอินฟลูเอนเซอร์หนุ่มผู้ทรงอิทธิพล ภายในห้องทำงานที่เงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจ คีรินชะงัก รอยยิ้มมุมปากที่เคยดูเหนือกว่าค่อยๆ แข็งค้าง ดวงตาคู่คมที่มักจะใช้มองโลกด้วยความเหยียดหยาม ไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที—เสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้นที่คนช่างสังเกตอย่างนาราไม่พลาดที่จะจับตามอง ในทางจิตวิทยา มนุษย์เรามักจะสร้างกำแพงที่หนาที่สุดขึ้นมา เพื่อปกป้องความอ่อนแอที่เปราะบางที่สุด และตลอดเก้าตอนที่ผ่านมา คีรินก็ทำเช่นนั้น เขายั่วยวน ท้าทาย และปั่นป่วนจิตใจเธอด้วยทฤษฎีความสัมพันธ์บิดเบี้ยว เพื่อพิสูจน์ว่าโลกนี้ไม่มีใครจริงใจ—กระทั่งวันนี้ วันที่นาราตัดสินใจหยุดเล่นเกม และเปิดตำราวิเคราะห์เขาอย่างตรงไปตรงมา "คิดว่าตัวเองฉลาดมากหรือไง ดร.นารา?" คีรินแค่นหัวเราะ เสียงทุ้มต่ำนั้นแหบพร่าลงเล็กน้อยอย่างผิดวิสัย เขาก้าวเท้าเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานจนพื้นที่ส่วนตัวถูกรุกล้ำ แต่ครั้งนี้นาราไม่ถอยหลังหนี เธอยังคงนั่งหลังตรง ประสานมือไว้บนตักด้วยท่าทีที่สงบนิ่งราวกับผิวน้ำในบึงลึก "ฉันไม่ได้ฉลาดค่ะ คีริน... ฉันแค่แคะแกะเกาลงไปใต้เปลือกนอกที่คุณสร้างขึ้นมา เพื่อมองหา 'ตัวตนจริงๆ' ที่คุณพยายามซ่อนไว้ต่างหาก" นาราเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ ดวงตากลมโตคู่นั้นฉายแววเยือกเย็นแต่ดึงดูดใจอย่างประหลาด "คุณกลัวความผูกพัน กลัวการถูกทอดทิ้ง จนต้องเป็นฝ่ายผลักไสทุกคนออกไปก่อน เพื่อที่คุณจะได้ไม่ต้องเจ็บปวด... ใช่ไหมคะ?" บรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบทันที ความเงียบเข้าปกคลุมจนน่าอึดอัด คีรินนิ่งอึ้ง เขาไม่เคยถูกใครอ่านทะลุปรุโปร่งขนาดนี้มาก่อน ยิ่งเป็นผู้หญิงคนนี้—คนที่เขาเคยประกาศกร้าวว่าจะทำให้เธอเสียศูนย์—มันกลับกลายเป็นเขาเสียเองที่กำลังยืนอยู่บนปากเหวแห่งความลับทางจิตใจ ชายหนุ่มเม้มริมฝีปากแน่นสันกรามขบเข้าหากันจนนูนขึ้น ความโกรธเกรี้ยวที่เคยใช้เป็นอาวุธถูกความจริงข้อนี้สกัดจนหมดสิ้น กลไกการป้องกันตัวของเขาพังทลายลงในประโยคเดียวนั้น "คุณ..." คีรินพึมพำออกมาได้เพียงคำเดียว ดวงตาที่เคยพยศตอนนี้กลับฉายแววสับสนและเจ็บปวดอย่างปิดไม่มิด มือหนาที่วางอยู่บนขอบโต๊ะกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน นาราลุกขึ้นยืน ช้าๆ ความสูงที่ต่างกันทำให้เธอต้องเงยหน้ามองเขาเล็กน้อย แต่รัศมีทางความคิดของเธอกลับเหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด ปลายจมูกของทั้งคู่ห่างกันเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์หอมกรุ่นเจือจางปะปนกับลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่ใกล้ผิวแก้ม หัวใจของนักจิตวิทยาหญิงเต้นผิดจังหวะเล็กน้อย ภายใต้มาดนิ่งสุขุม เธอกำลังตระหนักว่าการเข้าใกล้จิตใจของเขามากเกินไป ก็ทำให้เธอตกอยู่ในแรงโน้มถ่วงของเขาเช่นกัน "ความอดทนของฉันกับเกมเด็กๆ ของคุณ... มันหมดลงแล้วค่ะ คีริน" นาราเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดขาด "ถ้าคุณยังอยากมาที่นี่ต่อจากนี้ เราจะคุยกันด้วยความจริง... หรือไม่ก็ไม่ต้องเหยียบเข้ามาในห้องนี้อีก" คีรินมองหน้าเธอนิ่งนาน เนิ่นนานเสียจนไม่มีใครกล้าขยับเขยื้อi ดวงตาคู่นั้นมีความรู้สึกมากมายอัดแน่นอยู่ข้างใน ทั้งความดื้อรั้น ความโหยหา และบางสิ่งที่ร้อนแรงเกินกว่าจะนิยาม ทันใดนั้นเอง มือหนาก็เอื้อมคว้าต้นแขนเรียวของนาราไว้ รั้งเธอเข้าหาตัวด้วยแรงที่มากพอจะทำให้ร่างบางเซปะทะเข้ากับแผงอกกว้างอย่างไม่ทันตั้งตัว นาราหลุดอุทานเบาๆ ความตกใจทำให้ดวงตาเบิกกว้างเมื่อพบว่าใบหน้าคมคายอยู่ห่างจากเธอเพียงแค่ลมหายใจกั้น "ถ้าผมไม่เลิกเล่นเกมล่ะ..." เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดริมหูด้านขวา ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่จนขนลุกชัน "และถ้าสิ่งที่ผมซ่อนไว้... มันคือความรู้สึกที่อยากให้คุณเป็นคนเดียวที่มองทะลุกำแพงนี้ล่ะ นารา... คุณจะรับมือไหวหรือเปล่า" ยังไม่ทันที่นาราจะทันได้เรียบเรียงคำตอบเพื่อโต้แย้ง เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ พร้อมกับลูกบิดประตูที่ถูกบิดเปิดออกโดยไม่รออนุญาต "ดร.นาราคะ! แขกคนสำคัญจากสำนักพิมพ์มาถึงแล้วค่ะ... เอ๊ะ! ขอโทษค่ะ ดิฉันเข้ามาขัดจังหวะหรือเปล่าคะ!" เสียงใสของเลขาฯ หน้าห้องดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบ พร้อมกับร่างของหญิงสาวที่ก้าวเข้ามาหยุดชะงักกลางห้อง เมื่อเห็นภาพผู้ทรงอิทธิพลกับนักจิตวิทยาคนเก่งยืนแนบชิดกันในระยะประชิดชนิดที่เรียกว่าแทบจะหลอมรวมเป็นร่างเดียว! ขอบคุณสำหรับการติดตามและสนับสนุน "จิตวิทยาเพื่อทุกคน" เสมอมานะคะ!