ทัศนคติที่ปะทะกัน

"คุณกำลังจะบอกว่า 'ความรัก' คือความล้มเหลวทางชีวภาพที่มนุษย์อุปโลกน์ขึ้นมาเพื่อปลอบประโลมความเหงาอย่างนั้นเหรอคะ ดร.นารา?" เสียงของคีรินดังก้องอยู่ในห้องทำงานที่เงียบสงัด เขาไม่ได้ถามด้วยน้ำเสียงขบขันเหมือนทุกครั้ง แต่แววตาคู่คมที่จ้องลึกเข้ามาในดวงตาของฉันนั้นเต็มไปด้วยแรงปะทะที่พร้อมจะแผดเผาทุกตรรกะที่ฉันเพียรสร้างขึ้นมา ฉันวางปากกาลงบนโต๊ะไม้ราคาแพง เสียงกระทบของมันหนักแน่นและเฉียบขาดพอๆ กับหัวใจของฉันในตอนนี้ "มันไม่ใช่เรื่องของการอุปโลกน์ค่ะคีริน มันคือเรื่องของ 'การปรับตัว' มนุษย์เราถูกโปรแกรมมาให้แสวงหาพันธสัญญาที่มั่นคงเพื่อลดความวิตกกังวลในอนาคต แต่ในกรณีของคุณ... สิ่งที่คุณเรียกว่ารัก มันเป็นแค่กลไกป้องกันตัวเพื่อไม่ให้ตัวเองต้องยอมรับว่าคุณกำลังโดดเดี่ยวเกินกว่าจะรับมือไหวต่างหาก" คีรินแค่นยิ้ม มุมปากข้างหนึ่งยกขึ้นเป็นองศาที่ดูเย่อหยิ่งทว่าแฝงความร้าวรานบางอย่าง เขาโน้มตัวข้ามโต๊ะเข้ามาใกล้จนฉันได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นไอความคุกรุ่นของคนที่ไม่ยอมแพ้คน "คุณนี่วิเคราะห์เก่งจังนะคะ... สมกับเป็นนักจิตวิทยาที่เก่งที่สุดในคลาส แต่เคยถามตัวเองไหมว่าที่พูดมาทั้งหมดน่ะ คือทฤษฎีที่คุณอ่านมา หรือเป็นเสียงจากกำแพงที่คุณก่อขึ้นมาเพื่อกั้นตัวเองไม่ให้ใครมองเห็นความหวาดกลัวจริงๆ?" มือของเขายื่นมาแตะขอบโต๊ะใกล้กับมือของฉัน ปลายนิ้วเขาสั่นเล็กน้อย ซึ่งเป็นรายละเอียดที่นักจิตวิทยาอย่างฉันไม่เคยพลาด "คุณตัดสินคนอื่นด้วยข้อมูลตัวเลขและกราฟชีวิต แต่คุณไม่เคยแม้แต่จะเปิดประตูให้ตัวเองได้ลอง 'รู้สึก' อะไรโดยไม่ต้องมีสมมติฐานมารองรับ" "ฉันไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นค่ะ" ฉันสวนกลับทันควัน พยายามรักษาระยะห่างทั้งทางกายภาพและทางอารมณ์ "ความสัมพันธ์ที่ไร้แบบแผนคือความหายนะ และคุณ—คุณคีริน—คือหลักฐานที่มีชีวิตของหายนะนั่น" "แล้วถ้าหายนะที่ว่า... มันกำลังจะทำให้คุณเสียการควบคุมล่ะ?" เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะก้าวผ่านความว่างเปล่าเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของฉัน ระยะห่างเพียงไม่กี่เซนติเมตรทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปเป็นความกดอากาศต่ำที่หายใจไม่ออก สายตาของคีรินเปลี่ยนจากความกวนประสาทเป็นความดุดันที่ซ่อนความร้อนแรงเอาไว้ข้างใต้ "ดร.นารา... คุณคิดว่าคุณคือคนที่กุมชะตาการวิเคราะห์นี้ไว้ แต่คุณพลาดไปจุดหนึ่งนะ" เขาขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกของเราเกือบแตะกัน "คุณพยายามวิเคราะห์ผม เพื่อที่จะได้ไม่ต้องวิเคราะห์ความจริงที่ว่า... ตั้งแต่เราเริ่มโปรเจกต์นี้ คุณไม่ได้มองผมเป็นแค่คนไข้หรือเป็นแค่ไอคอนที่คุณเกลียดขี้หน้าอีกต่อไป" หัวใจของฉันกระตุกวูบ แต่นิ่งงัน ฉันกัดริมฝีปากแน่น บังคับให้หัวใจที่เต้นรัวกลับมาอยู่ในจังหวะปกติ "อย่ามั่นใจให้มากนักเลยค่ะ ความคาดเดาของคุณมันก็แค่การฉายภาพความต้องการของตัวเองออกมาเท่านั้น" "งั้นเหรอ?" เขาเลิกคิ้ว สายตาจับจ้องที่ริมฝีปากฉันอย่างจาบจ้วง "ถ้าผมมั่นใจเกินไป งั้นลองพิสูจน์ดูไหมล่ะว่าสิ่งที่คุณพูดน่ะคือความจริง หรือเป็นแค่การโกหกตัวเองเพื่อรักษาอีโก้ของคุณกันแน่" คีรินเอื้อมมือมาแตะคางของฉัน แผ่วเบาจนแทบเหมือนเป็นเพียงจินตนาการ แต่มันกลับตรึงฉันไว้กับที่เหมือนต้องมนต์สะกด ความฉลาดเป็นกรดที่เขามักใช้โจมตีคนอื่น บัดนี้มันถูกเปลี่ยนเป็นการรุกคืบที่ทำให้ฉันแทบสิ้นไร้หนทางต่อสู้ทางจิตวิทยา "คีริน... ถอยออกไปนะคะ" เสียงของฉันสั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะความรู้สึกที่ฉันพยายามกดทับไว้ในก้นบึ้งของจิตใจกำลังจะทะลักออกมา "ไม่" เขาตอบสั้นๆ แต่หนักแน่น "ผมเบื่อการวิเคราะห์แล้ว เรามาลองใช้ชีวิตจริงๆ โดยไม่ต้องมี 'ทฤษฎี' มาคั่นกลางดูบ้างเป็นไง?" ในจังหวะที่หัวใจของเราแทบจะเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเร่งรีบก็ดังขึ้นจากหน้าประตูห้องทำงานของฉัน ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูที่รัวแรงจนน่าตกใจ "ดร.นารา! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ!" เสียงของเลขานุการหน้าห้องดังแทรกเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "คุณคีริน... มีคนปล่อยคลิปแอบถ่ายในห้องลับของคุณว่อนเน็ตไปหมดแล้วค่ะ! ตอนนี้โซเชียลกำลังคลั่ง... พวกเขาเห็นว่าคุณสองคนอยู่ด้วยกันในห้องนี้!" โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุน คีรินชะงัก สายตาที่เคยจ้องมองฉันด้วยความลุ่มหลงเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและตื่นตระหนกในเสี้ยววินาที เขาถอยหลังออกไปสองก้าวในขณะที่ประตูห้องถูกผลักเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต พร้อมกับแสงแฟลชจากโทรศัพท์มือถือของใครบางคนที่ยืนรออยู่หน้าประตู! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามเดินทางมาถึงบทที่ 14 นะคะ เตรียมรับแรงกระแทกจากความจริงในตอนหน้าได้เลยค่ะ!