ระยะห่างที่หายไป

หน้าจอแท็บเล็ตในมือของคีรินสว่างวาบขึ้นด้วยข้อความแจ้งเตือนจากระบบรักษาความปลอดภัย ทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับดิ่งลงเหวในเสี้ยววินาที รอยยิ้มพราวเสน่ห์เมื่อครู่มลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงแววตาสีเข้มที่คมกริบดั่งใบมีดโกนซ่อนความตื่นตระหนกเอาไว้ภายใต้หน้ากากความเยือกเย็น ดิฉัน—ดร.นารา ขยับตัวถอยหลังโดยสัญชาตญาณเมื่อสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิรอบตัวที่ลดฮวบลงอย่างกะทันหัน กลไกการป้องกันตัวทางจิตวิทยาทำงานทันที สมองประมวลผลความเสี่ยงจากปฏิกิริยาของชายหนุ่มตรงหน้าอย่างรวดเร็ว ในทางจิตวิทยาแล้ว มนุษย์มักจะแสดงความเย็นชาสูงสุดเพื่อปิดบังความเปราะบางที่กำลังจะถูกเปิดโปง และภาพบนหน้าจอนั่น... คงเป็นจุดตายอะไรบางอย่างที่เขายอมให้ใครเห็นไม่ได้เป็นอันขาด "คุณกำลังดูอะไรอยู่คะ" ดิฉันเอ่ยถาม น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความระแวดระวัง ทว่ายังไม่ทันที่คีรินจะได้เอ่ยปากตอบ เสียงสัญญาณเตือนภัยอัคคีภัยสีแดงฉานก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งตึก พร้อมกับระบบสปริงเกอร์บนเพดานที่เริ่มพ่นละอองน้ำเย็นเฉียบลงมา *ซ่า!* ความชื้นและเสียงไซเรนทำลายสมาธิทุกอย่างในพริบตา คีรินสบถออกมาเบาๆ อย่างหัวเสีย ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะพุ่งเข้ามาคว้าข้อมือของดิฉันไว้แน่นโดยไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ แรงดึงนั้นทั้งเด็ดขาดและร้อนรนจนดิฉันเซถลาเข้าไปประชิดอกแกร่งโดยไม่ทันตั้งตัว "เกิดอะไรขึ้นคะ ปล่อยฉันนะ!" ดิฉันร้องประท้วง พร้อมกับพยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่มีหรือที่แรงของนักจิตวิทยาผู้ใช้ชีวิตอยู่แต่หน้ากองเอกสารจะสู้แรงของอินฟลูเอนเซอร์หนุ่มสายออกกำลังกายได้ "ถ้าไม่อยากโดนไฟคลอกตายหรือติดอยู่กับควันพิษในตึกนี้ ก็หุบปากแล้ววิ่งตามมาค่ะ ดร.นารา" เสียงทุ้มต่ำตวาดกลับมาด้วยความหงุดหงิด แต่น้ำเสียงนั้นกลับสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความกังวลที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ ทางเดินหนีไฟแคบลงเรื่อยๆ ทัศนวิสัยเริ่มพร่ามัวเนื่องจากกลุ่มควันสีเทาที่พวยพุ่งขึ้นมาจากชั้นล่าง บรรยากาศรอบตัวบีบคั้นจนหัวใจเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ อะดรีนาลีนหลั่งทะลักเข้าสู่กระแสเลือด ความใกล้ชิดอย่างไร้ระยะห่างทำให้ดิฉันได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ ของเขา มันเป็นความใกล้ชิดที่อันตรายต่อสภาพจิตใจเสียยิ่งกว่าไฟไหม้เสียอีก จังหวะที่คีรินผลักประตูหนีไฟบานสุดท้ายเพื่อพาออกไปยังพื้นที่ปลอดภัย แรงระเบิดเบาๆ จากหม้อแปลงไฟฟ้าด้านล่างก็ทำให้โครงสร้างตึกสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง พื้นปูนใต้ฝ่าเท้าทรุดฮวบลงไปครึ่งหนึ่ง! "ระวัง!" คีรินตะโกนลั่น ร่างหนาโถมเข้าใส่เพื่อปกป้องดิฉันจากเศษปูนที่ร่วงหล่นลงมา ทั้งคู่กลิ้งหลบไปมุมอبของบันไดหนีไฟอย่างไร้ฟอร์ม ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดรดต้นคอ กลิ่นกายและอุณหภูมิร่างกายที่แนบชิดกันอย่างไร้ช่องว่างทำให้โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุน ดิฉันนอนอยู่ใต้ร่างของเขา แผ่นอกกว้างกระเพื่อมไหวตามจังหวะการหายใจที่หอบถี่ ดวงตาคมกริบคู่นั้นจ้องมองลงมาด้วยความหวาดระแวงปนความห่วงใยที่ปิดไม่มิด ใบหน้าของเราห่างกันเพียงลมหายใจกั้น สายตาของเขาไล่สำรวจตั้งแต่พวงแก้ม แววตาที่ไหววับ ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่เรียวปากของดิฉัน ในสถานการณ์ที่ความเป็นความตายอยู่แค่เอื้อม กลไกการตอบสนองแบบ Fight or Flight กลับถูกแทนที่ด้วยความปรารถนาลึกซึ้งที่แม้แต่ตัวดิฉันเองก็ไม่อยากยอมรับ "คุณ... เจ็บตรงไหนไหม" คีรินกระซิบถาม เสียงของเขาแหบพร่าและใกล้ชิดจนหัวใจของดิฉันกระตุกวูบ ความซึนและท่าทีปากร้ายเมื่อครู่หายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความคลั่งรักดิบเถื่อนที่ซ่อนอยู่ใต้ความเย็นชา "ฉันไม่เป็นไรค่ะ แต่คุณ... ช่วยลุกออกไปจากตัวฉันสักทีได้ไหมคะ" ดิฉันพยายามใช้น้ำเสียงเยือกเย็นเข้าสู้เพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียงของตัวเอง แต่ใบหน้าที่ขึ้นสีแดงก่ำกับหัวใจที่เต้นโครมครามรากับกลองเพลกลับทรยศความรู้สึกทั้งหมด คีรินหัวเราะในลำคอเบาๆ แววตาสีเข้มพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ แม้ในสถานการณ์วิกฤตเขาก็ยังไม่วายหาเรื่องกวนประสาท "ปากเก่งจังนะคะ ดร.นารา... แต่หัวใจคุณตอนนี้เต้นเร็วกว่าตอนผมรื้อไฟล์ลับของคุณซะอีกนะ" นิ้วเรียวแกร่งของเขาเอื้อมขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่เปียกชื้นเหงื่อออกจากแก้มให้อย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนจนน่าใจหายทำให้ดิฉันเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ทว่า... ก่อนที่ดิฉันจะได้ทันต่อปากต่อคำกับความหน้าไม่อายของเขา เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับแสงไฟฉายหลายดวงก็สาดส่องเข้ามาทางประตูหนีไฟที่เปิดค้างไว้ พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกชื่อของคีรินดังลั่น "คุณคีรินครับ! อยู่แถวนี้ไหมครับ ทีมกู้ภัยมาถึงแล้ว!" คีรินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบหันไปมองต้นเสียงแวบหนึ่ง ก่อนจะก้มลงกระซิบข้างใบหูของดิฉันด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "รอดตัวไปนะคะ... แต่เรื่องในแท็บเล็ตตะกี้นี้ เราเคลียร์กันไม่จบแค่นี้แน่ ดร.นารา" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและอินไปกับความสัมพันธ์อันร้อนระอุนี้ด้วยกันนะคะ