กับดักความเห็นอกเห็นใจ

“คุณกำลังใช้ ‘การเรียนรู้แบบวางเงื่อนไข’ (Classical Conditioning) มาเล่นตลกกับความรู้สึกตัวเองอยู่หรือไง คีริน?” น้ำเสียงของดร.นาราเรียบสนิทราวกับผิวน้ำที่ไร้กระแสลม ทว่านัยน์ตาคู่สวยภายใต้กรอบแว่นสายตากลับจดจ้องร่างสูงที่ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาหนังราคาแพงด้วยท่าทีอ่อนแรง มือเรียวของชายหนุ่มกุมขมับแน่น ลมหายใจที่หอบถี่ผิดปกติทำให้บรรยากาศในห้องทำงานส่วนตัวของนักจิตวิทยาดูอึดอัดขึ้นมาถนัดตา คีรินเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยมีประกายกวนประสาทบัดนี้ดูพร่าเลือน เขาแค่นยิ้มที่มุมปาก มือข้างหนึ่งปัดป่ายไปบนโต๊ะทำงานของนาราจนแฟ้มเอกสารร่วงกราวลงกับพื้น “คนเป็นนักจิตวิทยาอย่างคุณ... ไม่รู้หรือไงว่าเวลาที่คนเรา ‘แหลกสลาย’ มันไม่ได้ต้องการทฤษฎีบ้าบอพวกนั้นหรอกนะนารา” เขาเว้นจังหวะ เสียงแหบพร่าสั่นเครืออย่างจงใจ “ผมแค่... รู้สึกเหมือนทุกอย่างที่สร้างมามันพังลงไปหมดแล้ว” นาราขยับแว่นสายตา เธอไม่ได้ขยับตัวเข้าไปหาตามสัญชาตญาณของการเป็นผู้เยียวยา แต่เธอกลับนั่งกอดอกพิงพนักเก้าอี้ด้วยความเย็นชาที่ผ่านการคัดกรองมาเป็นอย่างดีในฐานะผู้สังเกตการณ์ “อาการหอบเหนื่อย ตัวสั่น แต่ไม่มีอาการตัวเย็นหรือเหงื่อกาฬซึมตามไรผม... คีรินคะ คุณกำลังแสดง ‘ความเปราะบาง’ (Vulnerability) ในระดับที่ตรวจสอบได้ง่ายเกินไป” เธอโน้มตัวไปข้างหน้า เสียงของเธอกระซิบแผ่วเบาแต่บาดลึก “คุณอยากให้ฉันเห็นใจ? หรือคุณแค่อยากรู้ว่า ถ้าคุณไม่มี ‘อัลกอริทึมความเก่งกาจ’ คอยคุ้มกัน นาราคนนี้จะยังเลือกที่จะยืนอยู่ข้างคุณไหม?” คีรินชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มที่ฝืนทำหลุดหายไปทันที เขาเปลี่ยนจากการกุมขมับมาเป็นมองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่สายตาของอินฟลูเอนเซอร์จอมฉาว แต่เป็นสายตาของนักล่าที่ถูกต้อนจนมุม “เก่งจริงนะที่อ่านเกมออก” เขาพึมพำ ก่อนจะเปลี่ยนท่าทางเป็นเอนหลังพิงโซฟาด้วยท่าทีหยิ่งผยองดังเดิม ทว่าแววตาที่สั่นไหวยังคงปิดไม่มิด “แล้วไงล่ะ? ถ้าผมบอกว่าที่ทำไปทั้งหมด... เพราะผมอยากรู้ว่ากำแพงที่ชื่อ ‘จรรยาบรรณวิชาชีพ’ ของคุณ มันจะพังทลายลงตอนไหนถ้าผมเอาชีวิตตัวเองมาเดิมพัน คุณจะว่ายังไง?” “ฉันจะบอกว่าคุณมันโง่ค่ะ” นาราลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอเดินอ้อมโต๊ะทำงานไปหยุดอยู่ตรงหน้าเขา ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่นิ้ว กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ของเธอกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ของเขาปะทะกันจนหัวใจคนอ่านแทบหยุดเต้น “คุณใช้ ‘กับดักความเห็นอกเห็นใจ’ (Empathy Trap) เพราะคุณกลัวว่าถ้าคุณไม่ทำตัวให้ฉันสงสาร ฉันก็คงไม่มีวันมองเห็นความเป็นคนในตัวคุณ... ใช่ไหมคะ?” มือเรียวของนาราเอื้อมไปเชยคางชายหนุ่มขึ้น บังคับให้เขาสบตาเธอตรงๆ ในจังหวะที่คีรินกำลังจะโต้ตอบด้วยคำพูดเจ็บแสบเหมือนที่เคยทำ เขากลับนิ่งงันไปเมื่อเห็นแววตาที่แท้จริงของนักจิตวิทยา—ไม่ใช่ความเยือกเย็นอย่างที่เขามักปรามาส แต่มันคือความปรารถนาที่จะ ‘เข้าใจ’ จริงๆ “อย่ามาทำสายตาแบบนั้น...” คีรินครางเสียงต่ำ สติสัมปชัญญะของเขาเริ่มบิดเบี้ยว “นารา ถ้าคุณล้ำเส้นเข้ามามากกว่านี้... ผมไม่รับประกันนะว่าผมจะยังเป็นไอคอนที่น่ารังเกียจให้คุณวิเคราะห์ได้นานแค่ไหน” “งั้นก็ไม่ต้องเป็นสิคะ” นาราโน้มใบหน้าลงไปจนลมหายใจอุ่นรินรดกัน “เลิกวิเคราะห์ฉันด้วยตรรกะ แล้วลองใช้ใจที่กำลังเต้นแรงนี่ตอบคำถามฉันมา... คุณอยากให้ฉันสงสาร หรือคุณแค่อยากให้ฉัน ‘รัก’ กันแน่?” บรรยากาศในห้องทำงานเงียบกริบจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน คีรินขยับตัวหมายจะคว้าเอวบางนั้นเข้าหาตัวเพื่อทำลายกำแพงของเธอบ้าง แต่ก่อนที่ความสัมพันธ์จะข้ามเส้นไปสู่ความเร่าร้อนที่ไม่อาจควบคุม... *ปัง!* เสียงเปิดประตูห้องทำงานดังสนั่นพร้อมกับร่างของ 'รวินท์' เลขาส่วนตัวของนาราที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก “ดร.นาราคะ! ทางสำนักพิมพ์เพิ่งโทรมาแจ้งว่า ข้อมูลส่วนตัวและประวัติการรักษาส่วนหนึ่งของคุณ... ถูกมือดีแฮ็กและปล่อยลงโซเชียลมีเดียแล้วค่ะ!” นาราสะดุ้งสุดตัวและถอยห่างจากคีรินทันที ทว่าชายหนุ่มกลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แววตาของเขาเปลี่ยนจากความคลั่งรักเมื่อครู่เป็นความเย็นเยียบที่ซ่อนเร้นบางอย่างเอาไว้ “น่าเสียดายนะนารา...” คีรินกระซิบข้างหูเธอ เสียงของเขาเย็นจนน่าขนลุก “ดูเหมือนว่าวันนี้... ‘อัลกอริทึม’ ที่คุณสร้างขึ้นมาเพื่อควบคุมโลก จะถูกคนอื่นเขียนโปรแกรมใหม่ทับซะแล้วสิ” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเดินทางผ่านกลไกจิตวิทยาไปพร้อมกับนาราและคีรินนะคะ