สายตาที่เปลี่ยนไป

ความเงียบงันภายในห้องประชุมใหญ่หลังการปะทะคารมราวกับมีคมมีดกรีดลงบนเนื้อหนังยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความพินาศ "ยินดีด้วยนะคะ คิรากร..." เรย์รินเอ่ยด้วยน้ำเสียงกระซิบแผ่วเบา แต่กลับดังชัดก้องไปทั่วห้องประชุมที่เงียบสงัด "ในที่สุด คุณก็ได้รู้ความจริงสักที... ว่าเด็กผู้ชายหน้าตาเหมือนคุณราวกับแกะคนนั้น ที่กำลังยืนรอฉันอยู่ข้างล่าง... มีสถานะเป็นอะไรกับคุณกันแน่" ประโยคสุดท้ายนั้นร่วงหล่นลงมากลางใจของคิรากร ราวกับค้อนเหล็กขนาดมหึมาที่ทุบลงบนกระจกใสซึ่งร้าวรานมานานจนแตกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี ร่างสูงตระหง่านของนายแบบอันดับหนึ่งที่เคยยืนหยัดด้วยความหยิ่งผยองและถือดี ชะงักง้างค้างเติ่งราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน หัวใจในอกข้างซ้ายกระหน่ำซัดรุนแรงจนเจ็บแปลบ ลมหายใจสะดุดกักค้างอยู่ที่ลำคอ ความหนาแน่นของอากาศรอบตัวคล้ายถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงความว่างเปล่าอันเย็นเยียบที่กัดเซาะขั้วหัวใจ เด็กผู้ชาย... หน้าตาเหมือนเขา... ภาพเงาสะท้อนในความทรงจำเมื่อหลายปีก่อนย้อนกลับมาทับซ้อน ดวงตากลมโต จมูกรั้นเชิดรั้น และรอยยิ้มที่เพียงแค่แย้มออกนิดเดียวก็สามารถสั่นคลอนโลกทั้งใบของเขาได้ ภาพของเด็กน้อยวัยอนุบาลที่เขาเคยบังเอิญเห็นผ่านกระจกรถเมื่อสัปดาห์ก่อน—เด็กชายคนนั้นที่ทำให้หัวใจเขาเกิดอาการปวดหนึบอย่างไร้สาเหตุ—เวลานี้ มันกลับพุ่งเข้าชนประสาทสัมผัสทุกส่วนจนสมองขาวโพลน "คุณ... ว่าอะไรนะ..." คิรากรเค้นเสียงลอดไรฟันออกมาได้อย่างยากเย็น น้ำเสียงที่เคยทุ้มนุ่มและทรงเสน่ห์บัดนี้กลับแหบพร่าและสั่นเทาจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม นัยน์ตาคู่คมที่มักจะมองโลกด้วยความเย่อหยิ่งและเย็นชา เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยอย่างคนทำอะไรไม่ถูก มือหนาทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ปลายนิ้วจิกเข้าที่ฝ่ามือเพื่อพยายามดึงสติตนเองให้หลุดพ้นจากภาพหลอนอันน่าหวาดหวั่นนี้ เรย์รินไม่ได้ขยับเขยื้อน เธอยังคงยืนกอดอกด้วยท่าทีที่สงบนิ่งและเยือกเย็น รอยยิ้มที่ประดับอยู่บนเรียวปากบางเฉียบนั้นไม่ใช่รอยยิ้มแห่งความสุข แต่มันคือรอยยิ้มเย้ยหยันที่ถูกเคลือบไว้ด้วยความเจ็บปวดอันยาวนานนับปี รอยยิ้มที่กรีดลึกเข้าไปในความรู้สึกผิดของคนมองจนแทบกระอักเลือด "หูของคุณไม่ได้ฝาดไปหรอกค่ะ คิรากร" เรย์รินเอ่ยซ้ำด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าเฉียบคมราวกับปลายมีดโกนที่อาบน้ำผึ้งพิษ "เด็กคนนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน... ลูกชายแท้ๆ ของคุณเอง เด็กผู้ชายที่คุณเคยเมินเฉย เด็กผู้ชายที่เกิดมาในวันที่คุณกำลังกอดก่ายอยู่กับความสำเร็จบนซากปรักหักพังของฉันไงคะ" คำพูดนั้นพุ่งทะลวงเข้ากลางใจของคิรากรราวกับลูกศรอาบยาพิษ เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังครืนลงมาต่อหน้าต่อตา ความจริงที่ถูกปิดตายด้วยความหยิ่งทะนงและความโง่เขลาของตนเองในอดีต บัดนี้ได้ถูกขุดคุ้ยขึ้นมาและฟาดเข้าใส่หน้าเขาอย่างจัง ร่างสูงก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกผิด ความโกรธแค้นตัวเอง และความอัปยศอดสูตีรวนปะปนกันอยู่ในอกจนแทบหายใจไม่ออก ภาพความทรงจำในอดีตผุดวาบขึ้นมาในหัว—วันที่เขาเลือกหันหลังให้เรย์ริน วันที่เขาปล่อยให้อคินขโมยผลงานและเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอจนไม่เหลือชิ้นดี วันที่เขาเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองหยาดน้ำตาของหญิงสาวที่รักเขาหมดหัวใจ... และวันนี้ กรรมตามสนองแล้ว เขาได้ทำลายสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตด้วยมือของตัวเอง เรย์รินมองท่าทีที่เปลี่ยนไปของชายหนุ่มด้วยแววตาที่ว่างเปล่า เธอเห็นความเจ็บปวด ความสำนึกผิด และความพังทลายที่ฉายชัดอยู่บนใบหน้าอันหล่อเหลานั้น แต่มันช่างน่าสมเพชเสียเหลือเกินในสายตาของเธอ ความเจ็บปวดแค่นี้... มันยังน้อยเกินไปด้วยซ้ำหากเทียบกับสิ่งที่เธอต้องเผชิญมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา "จะลงไปดูเขาสสักหน่อยไหมล่ะคะ?" เรย์รินเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว แต่กลับน่ากลัวยิ่งกว่าการกรีดร้อง "เผื่อว่าสำนึกความเป็นพ่อของคุณ มันจะตื่นขึ้นมาทันเวลาที่ลูกชายเรียกหา... หรือต่อให้มันไม่ทัน คุณก็ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะแก้ตัวอะไรทั้งสิ้น" พูดจบ เรย์รินก็หมุนตัวเดินผ่านร่างที่แข็งค้างของคิรากรไปอย่างไร้เยื่อใย กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมความเย็นชาจางๆ ลอยผ่านปลายจมูกของชายหนุ่ม ทิ้งให้เขาจมดิ่งอยู่กับความมืดมนในจิตใจของตนเอง คิรากรยืนนิ่งงันอยู่กลางห้องประชุมที่ว่างเปล่า ขาทั้งสองข้างหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยโซ่ตรวน ความรู้สึกผิดบาปที่กัดกินหัวใจทำให้เขารู้สึกหายใจไม่ออก เขายกมือขึ้นลูบใบหน้าของตัวเองอย่างแรง ปลายนิ้วสั่นเทาจนควบคุมไม่อยู่ *มีลูก... เขามีลูกกับเรย์รินอย่างนั้นหรือ?* ความคิดนั้นวนเวียนอยู่ในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ภาพของเด็กชายตัวน้อยที่อาจจะมีดวงตาและรอยยิ้มถอดแบบมาจากเขาและเธอผุดขึ้นมาในจินตนาการ ความรู้สึกโหยหาที่ถูกกดทับไว้ด้วยความเย็นชามาเนิ่นนาน พลุ่งพล่านขึ้นมาจนควบคุมไม่ได้ หัวใจที่ด้านชามาตลอดหลายปีบัดนี้กลับเจ็บปวดร้าวรานราวกับถูกฉีกเป็นชิ้นๆ เขาต้องลงไป... เขาต้องไปเห็นด้วยตาตัวเอง ด้วยแรงผลักดันอันบ้าคลั่งและความหวาดกลัวที่เกาะกุมจิตใจ คิรากรหมุนตัวพรวดพราดแล้ววิ่งออกจากห้องประชุมทันที ฝ S โน้มตัวพุ่งไปตามทางเดินอย่างไร้ทิศทาง ลิฟต์โดยสารที่เคลื่อนตัวช้าเกินไปทำให้เขาตัดสินใจหันไปใช้บันไดหนีไฟ ร่างสูงก้าวพรวดๆ ลงทีละหลายขั้นอย่างไม่คิดชีวิต หัวใจเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก เสียงหอบหายใจดังสะท้อนก้องไปทั่วช่องบันไดแคบๆ เมื่อผลักประตูหนีไฟออกมาสู่ชั้นล่างของอาคาร ลมเย็นยามบ่ายปะทะเข้ากับใบหน้าชุ่มเหงื่อของเขา คิรากรกวาดสายตามองไปรอบๆ ล็อบบี้ที่ผู้คนเริ่มบางตา หัวใจของเขาแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นแผ่นหลังคุ้นเคยของเรย์รินกำลังยืนอยู่ตรงโซฟาต้อนรับ และข้างกายเธอนั้น... มีร่างเล็กป้อมของเด็กชายคนหนึ่งกำลังยืนก้มหน้าเขี่ยรองเท้าเล่นอยู่ ฝایเท้าของคิรากรหยุดชะงักลงทันทีราวกับถูกตรึงไว้กับพื้น เด็กชายคนนั้น... ตัวเล็กนิดเดียว สวมเสื้อยืดสีขาวและกางเกงขาสั้น เส้นผมสีดำสนิทหยักศกเล็กน้อยคล้ายกับเขาไม่มีผิดเพี้ยน และเมื่อเด็กน้อยเงยหน้าขึ้นมาเพื่อเรียกหาผู้เป็นแม่— ดวงตากลมโตคู่นั้น... จมูกโด่งรั้นนั่น... และรอยยิ้มที่เผยให้เห็นลักยิ้มจางๆ ที่มุมปาก... มันคือเงาสะท้อนของตัวเขาเองในวัยเด็กอย่างไม่มีผิดเพี้ยน คิรากรอ้าปากค้าง ลมหายใจสะดุดกักค้างอยู่ที่ลำคอ ขาทั้งสองข้างสั่นเทาจนแทบก้าวไม่ออก ความรู้สึกผิดบาปและความตื่นตระหนกพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด น้ำลูกผู้ชายเอ่อคลอขึ้นมาที่หน่วยตาอย่างไม่อาจควบคุม ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เรย์รินที่ยืนอยู่ข้างเด็กชายก็หันกลับมาสบตากับเขาพอดี แววตาของหญิงสาวที่มองตรงมายังเขาไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยว หลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความว่างเปล่าอันเย็นเยียบ และรอยยิ้มมุมปากที่แฝงไปด้วยความหมายบางอย่างที่ทำให้คิรากรต้องผะหนีบหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนที่เรย์รินจะก้มลงกระซิบอะไรบางอย่างข้างหูเด็กน้อย และเด็กชายคนนั้นก็หันขวับมามองทางที่เขายืนอยู่พอดี... ดวงตากลมโตคู่นั้นมองตรงมาที่คิรากร ก่อนที่เด็กน้อยจะเอ่ยปากพูดออกมาด้วยน้ำเสียงใสแจ๋วที่ดังแว่วมาเข้าหูของชายหนุ่ม... "คุณแม่ครับ... ผู้ชายคนนั้น... ทำไมหน้าตาเหมือนผมจังเลยล่ะครับ?" ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปกับตัวละครด้วยกันนะคะ