เดินเกมรุก

เสียงกระแทกของแฟ้มหนังราคาแพงลงบนกระจกโต๊ะทำงานดังขึ้นกังวานราวกับเสียงประกาศิตแห่งสงคราม เรย์รินไม่ได้สะดุ้งเลยแม้แต่น้อย ปลายนิ้วเรียวยาวที่สวมแหวนเงินเกลี้ยงเกลาบรรจงวางปากกาหมึกซึมลงช้าๆ ราวกับจังหวะจะโคนนี้ถูกคำนวณไว้ล่วงหน้าอย่างแม่นยำ ทุกวินาทีในห้องประชุมใหญ่ของสตูดิโอออกแบบชั้นนำถูกแช่แข็งไว้ด้วยแรงกดดันมหาศาล คิรากรยังคงยืนอึ้งค้าง ร่างกายทั้งร่างชาดิกราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางหัวใจ ดวงตาคมเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง เมื่อเงาอดีตและภาพปัจจุบันซ้อนทับกันสนิทในเสี้ยววินาทีนั้น ภาพหญิงสาวที่เคยนั่งก้มหน้าก้มตาแก้แบบชุดให้เขาในห้องพักคับแคบเมื่อหลายปีก่อน... กับดีไซเนอร์สาวผู้สวมชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีชาควันบุหรี่ที่ยืนสบตาเขาด้วยแววตานิ่งสนิทดุจผิวน้ำในบึงลึก ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น ไร้ซึ่งเยื่อใย และเต็มไปด้วยอำนาจมืดบางอย่างที่แผ่ซ่านจนน่ากลัว "คุณ... คุณคือ..." คิรากรพยายามเปล่งเสียงออกไป แต่ลำคอกลับแห้งผาก รสชาติขื่นขมแล่นพล่านขึ้นมาถึงโคนลิ้น "ถ้ายังจำได้ว่าฉันคือใคร ก็ช่วยกรุณาหุบปากแล้วใช้สมองไตร่ตรองดูให้ดีนะคะ คิรากร" เรย์รินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง รอยยิ้มมุมปากของเธอบางเบาจนแทบมองไม่เห็น แต่มันกลับกรีดลึกเข้าไปในความรู้สึกผิดบาปที่ชายหนุ่มพยายามฝังกลบมาตลอดหลายปี "หรือว่าความจำของคุณมันเสื่อมไปพร้อมๆ กับชื่อเสียงที่กำลังร่วงโรยลงกันแน่คะ นายแบบผู้ทรงเกียรติ" อคินที่นั่งอยู่หัวโต๊ะรีบผุดลุกขึ้นด้วยใบหน้าบิดเบี้ยว เขารู้สึกถึงภัยคุกคามที่กำลังคืบคลานเข้ามา ดีไซเนอร์ผู้ฉวยโอกาสเหยียบย่ำผลงานของคนอื่นเพื่อไต่เต้าขึ้นสู่จุดสูงสุดอย่างเขาเริ่มสติหลุด เมื่อตระหนักว่าผู้หญิงที่ตนเคยเหยียบย่ำให้จมดิน บัดนี้กลับยืนอยู่ตรงหน้าในฐานะ 'ผู้กุมชะตา' ของโปรเจกต์ระดับชาติ "คุณเรย์ริน! นี่มันหมายความว่ายังไง! คุณเอากลโกบอะไรมาหลอกทางบอร์ดบริหาร!" อคินตบโต๊ะเสียงดังลั่น พยายามกลบเกลื่อนความตื่นตระหนกด้วยการใช้อารมณ์ "ชุดเซ็ตนี้มันเป็นคอนเซปต์ของทางเรา—" "ของทางคุณงั้นเหรอคะ อคิน?" เรย์รินหันไปมองอดีตเพื่อนร่วมงานด้วยสายตาสมเพชเวทนา เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวช้าๆ ไปยังหน้าจอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่ ก่อนจะกดรีโมทในมือเพื่อเปิดเผยภาพสเกตช์ต้นฉบับที่ซ่อนไว้ พรึบ! ภาพร่างชุดแฟชั่นเซ็ตใหม่ปรากฏขึ้นบนจอใหญ่ยักษ์ ทันทีที่ภาพนั้นสะท้อนเข้าสู่เรตินาของทุกคนในห้อง บรรยากาศภายในห้องประชุมก็พลันเงียบกริบลงทันที ราวกับอากาศถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น นั่นไม่ใช่ชุดราตรีหรูหราฟู่ฟ่าตามจารีตเดิมๆ ของวงการแฟชั่นชั้นสูง และไม่ใช่เสื้อผ้าแนวสตรีทแวร์ฉาบฉวยที่กำลังเป็นกระแส แต่มันคือผลงานศิลปะที่ท้าทายขนบธรรมเนียมและศีลธรรมอันดีงามอย่างถึงรากถึงโคน ตัวชุดตัดเย็บด้วยผ้าไหมแก้วเนื้อบางเบาที่โปร่งแสงจนเห็นโครงสร้างภายใน ทว่าถูกทับซ้อนด้วยโครงเหล็กดัดสีดำสนิทที่จำลองรูปทรงของกรงขังและโซ่ตรวน บ่งบอกถึงความเจ็บปวด การถูกกดขี่ และการจองจำทางจิตวิญญาณ มันคือความงามที่บิดเบี้ยว รauระคาย และเย้ายวนใจอย่างอันตราย เป็นความระทึกขวัญที่ถูกถักทอขึ้นมาจากรอยแผลเป็นในอดีต "นี่มัน... บ้าชัดๆ!" กรรมการอาวุโสคนหนึ่งอุทานออกมาด้วยความตกใจ "ชุดแบบนี้จะเอาไปใส่เดินบนรันเวย์การกุศลประจำปีได้ยังไง! มันท้าทายจารีตเกินไป! สังคมไม่มีทางยอมรับความหมิ่นเหม่ระดับนี้แน่!" "สังคมยอมรับหรือไม่ ไม่ใช่หน้าที่ของฉันที่จะต้องแคร์ค่ะ" เรย์รินกล่าวแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและทรงพลัง เธอกวาดสายตามองคณะกรรมการทีละคน ก่อนจะหยุดอยู่ที่คิรากรที่ยังคงยืนนิ่งค้างราวกับถูกตรึงไว้กับพื้น "หน้าที่ของพวกคุณคือการเซ็นอนุมัติให้โปรเจกต์นี้เดินหน้าต่อ เพราะถ้าไม่มีชุดเซ็ตนี้ แบรนด์ของพวกคุณก็เป็นได้แค่ซากปรักหักพังที่รอวันเน่าตายไปตามกาลเวลา" คำพูดนั้นเฉียบคมและไม่มีช่องว่างให้ต่อรอง อคินหน้าซีดเผือด เขารู้ดีว่าถ้าโปรเจกต์นี้อนุมัติ โลกจะรู้ทันทีว่าผลงานที่ผ่านมาของเขาเป็นแค่ของปลอม เพราะสไตล์อันเป็นเอกลักษณ์และดิบเถื่อนนี้มีเพียงเรย์รินคนเดียวเท่านั้นที่สร้างสรรค์มันขึ้นมาจากจิตวิญญาณที่แตกสลาย "คุณกำลังเล่นกับไฟนะเรย์ริน!" อคินกัดฟันกรอด ขู่ลอดไรฟันด้วยความโกรธเกรี้ยว "คิดเหว่าแค่กลับมาทำตัวเป็นแม่พระผู้ทวงคืนความยุติธรรม แล้วคนอื่นจะโง่เชื่อคุณงั้นเหรอ?" "ฉันไม่ได้กลับมาเพื่อเป็นแม่พระค่ะ อคิน" เรย์รินก้าวเข้าไปใโต๊ะทำงานของอคินช้าๆ โน้มตัวลงเล็กน้อย ใบหน้าห่างจากชายหนุ่มเพียงแค่คืบ แววตาคู่คมฉายแววอาฆาตมาดร้ายที่ถูกเก็บกดมาเนิ่นนาน "ฉันกลับมาเพื่อเอาคืน... และทำให้พวกคุณชดใช้ในสิ่งที่เคยทำไว้กับฉันทีละน้อยต่างหาก" บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงจนน่าขนลุก คิรากรที่ยืนมองภาพนั้นหัวใจกระตุกวูบ ความรู้สึกผิดที่กัดกินวิญญาณเขามาตลอดหลายปีพวยพุ่งขึ้นมาจุกอก ภาพในอดีตที่เขาเคยหูเบา เชื่อคำยุยงของอคิน และทิ้งเรย์รินไปในวันที่เธอย่ำแย่ที่สุดไหลย้อนกลับเข้ามา ราวกับคมมีดที่กรีดซ้ำลงบนแผลเดิม เขาอยากจะเอ่ยปากขอโทษ อยากจะคุกเข่าเพื่อไถ่บาป แต่ริมฝีปากคู่นั้นกลับหนักอึ้งเกินกว่าจะเปล่งคำใดออกมา เรย์รินหันกลับมามองเขา สายตาที่เธอมองมายังนายแบบหนุ่มผู้หยิ่งผยองไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ มีเพียงความว่างเปล่าที่เย็นชาเสียยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก "ส่วนคุณ... คิรากร" เรย์รินเหยียดยิ้มเย็นเยียบ "คุณต้องเป็นคนใส่ชุดนี้เดินเปิดรันเวย์... ชุดที่จะฉีกหน้ากากความสมบูรณ์แบบของคุณให้พังทลายต่อหน้าคนทั้งประเทศ" ชายหนุ่มสะท้านไปทั้งร่าง เขารู้สึกได้ทันทีว่าเกมนี้ไม่ใช่แค่เกมธุรกิจ แต่มันคือเกมทัณฑ์ทรมานที่เธอจงใจออกแบบมาเพื่อลงทัณฑ์เขาโดยเฉพาะ และเขาก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธมันเลยแม้แต่น้อย ทว่า ในจังหวะที่ความตึงเครียดภายในห้องประชุมพุ่งขึ้นถึงขีดสุด จนแทบจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะสามครั้งอย่างสุภาพ ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... ประตูห้องประชุมถูกผลักเปิดออกช้าๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของเลขาหน้าห้องที่เดินเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก มือเล็กๆ ถือซองเอกสารสีน้ำตาลด่วนพิเศษยื่นให้เรย์รินทันทีโดยไม่รอให้ใครอนุญาต "คุณเรย์รินคะ... มีเอกสารด่วนส่งตรงมาจากสำนักงานทนายความค่ะ... เป็น..." เลขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเหลือบมองคิรากรด้วยสายตาแปลกประหลาด "เป็นผลตรวจพิสูจน์อัตลักษณ์บุคคล... และเอกสารสิทธิ์การดูแลบุตรโดยชอบด้วยกฎหมาย ที่คุณสั่งให้ติดตามตัวเด็กชายวัยสี่ขวบคนนั้น... ตอนนี้เอกสารยืนยันผลออกมาแล้วค่ะ!" เรย์รินรับซองเอกสารนั้นมาด้วยมือที่มั่นคง ทว่าดวงตาส่อประกายวาวโรจน์ขึ้นวูบหนึ่ง เธอดึงกระดาษแผ่นสุดท้ายออกมาอ่านช้าๆ ในขณะที่คิรากรขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่เข้าใจว่ามันคืออะไร ก่อนที่เรย์รินจะเงยหน้าขึ้นสบตากับอดีตคนรักอีกครั้ง รอยยิ้มอันน่าสะพรึงกลัวก็ระบายขึ้นบนริมฝีปากอิ่มสวย "ยินดีด้วยนะคะ คิรากร..." เรย์รินเอ่ยด้วยน้ำเสียงกระซิบแผ่วเบา แต่กลับดังชัดก้องไปทั่วห้องประชุมที่เงียบสงัด "ในที่สุด คุณก็ได้รู้ความจริงสักที... ว่าเด็กผู้ชายหน้าตาเหมือนคุณราวกับแกะคนนั้น ที่กำลังยืนรอฉันอยู่ข้างล่าง... มีสถานะเป็นอะไรกับคุณกันแน่" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางร่วมกันมาจนถึงตอนนี้นะคะ