ตลาดนัดริมน้ำ

“ขยับถาดหมูสะเต๊ะไปทางซ้ายอีกนิดค่ะคุณเมฆ... ระวังน้ำจิ้มถั่วจะหกนะคะ” เสียงของรินรดาดังแทรกความวุ่นวายของตลาดนัดริมน้ำ เธอขยับผ้ากันเปื้อนสีครีมที่เปื้อนคราบกะทิเล็กน้อย มือไม้ของเธอสั่นเทาด้วยความตื่นเต้น กลิ่นหอมฟุ้งของเครื่องเทศที่โขลกเองกับมือ ทั้งขมิ้นชัน ลูกผักชี ยี่หร่า และหัวกะทิคั้นสดกำลังทำหน้าที่ ‘เพชฌฆาต’ ดึงดูดผู้คนให้เดินเข้ามาหาบูธเล็กๆ ของเธออย่างไม่อาจต้านทาน “ใจเย็นน่าริน แค่นี้คนก็แถวยาวเหยียดไปถึงท่าน้ำแล้ว ถ้าหกขึ้นมาจริงๆ ผมนี่แหละจะเป็นคนเช็ดเอง” นายเมฆหัวเราะเบาๆ พลางวางตะกร้าผักเคียงที่คัดสรรมาอย่างดี—แตงกวากรอบๆ หอมแดงกลีบสวย และพริกชี้ฟ้าเม็ดเต่ง—ลงบนโต๊ะไม้ที่ปูด้วยผ้าขาวม้าผืนเก่าของยาย รินรดาไม่ตอบ แต่สายตาของเธอกลับจ้องมองไปที่เตาถ่านที่กำลังคุโชน กลิ่นควันไม้จางๆ ผสมกับกลิ่นเนื้อหมูที่หยดลงบนถ่านร้อนสร้าง ‘เสียงดนตรีแห่งรสชาติ’ ที่ทำให้ผู้คนต้องหยุดชะงัก เธอเริ่มหยิบไม้สะเต๊ะจุ่มน้ำกะทิแล้ววางบนตะแกรง จังหวะการพลิกไม้ของเธอช่างคล่องแคล่วราวกับมีวิญญาณของคุณยายสิงสู่ มือที่เคยพิมพ์งานออฟฟิศนับหมื่นตัวอักษร บัดนี้กลับชำนาญการควบคุมไฟเสียยิ่งกว่าสิ่งใด “ขอสามสิบไม้ค่ะ!” ลูกค้าหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งอุทานออกมาทันทีที่กลิ่นหอมลอยปะทะจมูก “นี่กลิ่นแบบนี้... เหมือนกับร้านยายทองสมัยก่อนไม่มีผิดเพี้ยนเลยนะแม่หนู” รินรดาชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจของเธอเต้นกระตุกเหมือนมีใครมาดึงสายใยบางอย่าง เธอเงยหน้าขึ้นมองลูกค้าคนนั้นด้วยแววตาที่สั่นไหว คำชมที่บอกว่า ‘เหมือนยาย’ สำหรับเธอแล้ว มันไม่ใช่แค่เรื่องของรสชาติ แต่มันคือการพิสูจน์ว่าสิ่งที่เธอพยายามรักษาไว้มันยังมีชีวิตอยู่ “ขอบพระคุณมากค่ะ” รินรดาคลี่ยิ้มออกมา แม้มันจะดูอ่อนล้าแต่ก็จริงใจที่สุดเท่าที่เธอเคยทำมา บรรยากาศรอบข้างเต็มไปด้วยเสียงฉู่ฉ่าของอาหารและความจอแจของตลาดนัด นายเมฆคอยเป็นมือขวาที่ยอดเยี่ยม เขาไม่เพียงแต่เสิร์ฟอาหาร แต่ยังคอยอธิบายเรื่องที่มาของวัตถุดิบด้วยรอยยิ้มอารมณ์ดี จนลูกค้าเริ่มติดใจไม่เพียงแค่รสชาติ แต่ยังติดใจในบรรยากาศที่แสนอบอุ่นราวกับมาทานข้าวบ้านญาติผู้ใหญ่ “ขายดีจนเหนื่อยแทนเลยนะ” เมฆกระซิบข้างหูรินรดาในจังหวะที่ลูกค้าเริ่มบางตาลงเล็กน้อย “แต่ดูคุณสิ... ไม่เห็นเหมือนตอนอยู่ที่ร้านวันแรกๆ เลยนะ ที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตาเหมือนกลัวใครจะมาเห็นความเศร้าในแววตาตัวเอง” รินรดาวางไม้พายในมือลง เธอถอนหายใจยาวพลางมองไปที่ผืนน้ำกว้างใหญ่ตรงหน้า “เมฆคะ... บางทีฉันก็คิดว่า ฉันไม่ได้ทำอาหารเพื่อขายให้คนอื่นหรอก แต่ฉันทำเพื่อหลอกตัวเองว่ายายยังอยู่ในครัว ไม่ได้จากไปไหนไกล... แต่วันนี้ พอเห็นทุกคนมีความสุขกับอาหารของฉัน มันทำให้ฉันรู้สึกว่า... ฉันเริ่ม ‘ปล่อยวาง’ ได้จริงๆ แล้วค่ะ” คำพูดของเธอไม่ได้มีเสียงสั่นเครือเหมือนทุกครั้ง แต่มันกลับเต็มไปด้วยพลังงานที่หนักแน่น แววตาของเธอเปลี่ยนจากความเศร้าสร้อย กลายเป็นความมุ่งมั่นที่เปล่งประกาย ในขณะที่รินรดากำลังจะหันไปจัดเตรียมน้ำจิ้มรอบใหม่ สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นเงาร่างหนึ่งที่ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางฝูงชนฝั่งตรงข้าม ชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเข้มดูผิดที่ผิดทางกับบรรยากาศตลาดนัดริมน้ำ เขากำลังยืนจ้องมองมาที่บูธของเธอด้วยสายตาที่เย็นชาและอ่านไม่ออก ก่อนจะก้มลงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดส่งข้อความบางอย่าง “ริน... คนนั้นใครคะ?” เมฆถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เขาขยับตัวเข้ามาบังรินรดาไว้กึ่งหนึ่งเหมือนสัญชาตญาณสัตว์ป่าที่รับรู้ถึงอันตราย รินรดานิ่งค้าง มือที่กำลังหยิบถ้วยน้ำจิ้มสั่นเทาขึ้นมาฉับพลัน เธอจำใบหน้านั้นได้แม่นยำ... ชายคนที่เป็นคนเดียวกับคนที่เคยมาหาเธอที่ร้านเมื่อสองสัปดาห์ก่อน พร้อมกับเอกสารที่ระบุว่าที่ดินผืนนี้ไม่ได้เป็นของเธออีกต่อไป ชายคนนั้นเก็บโทรศัพท์แล้วเดินตรงเข้ามาที่บูธของเธอโดยไม่สนใจลูกค้าคนอื่นที่ต่อคิวอยู่ เขาหยุดยืนตรงหน้าแล้ววางนามบัตรใบหนึ่งลงบนโต๊ะไม้ ผ้าขาวม้าที่รินรดาบรรจงปูไว้อย่างสวยงามกลับกลายเป็นพื้นหลังของนามบัตรสีดำสนิทที่ดูอึดอัดตา “หมดเวลาสนุกแล้วนะครับ คุณรินรดา” เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่าขนลุก “เจ้าของที่ดินตัวจริงเขาเปลี่ยนใจแล้วครับ เขาไม่ต้องการเงินค่าเช่าต่อสัญญา... แต่เขาต้องการ ‘ขาย’ ที่ดินผืนนี้ทั้งหมดภายในสิ้นเดือนนี้” รินรดาหน้าซีดเผือดเหมือนคนถูกสูบเลือดออกไปจากร่าง ทุกอย่างที่เธอสร้างขึ้น ทุกความทรงจำที่เธอพยายามรักษาไว้ กำลังจะถูกทำลายลงในพริบตาเดียวอย่างนั้นหรือ? ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้รินรดากันมาถึงตอนนี้นะคะ