รอยร้าวในกำแพง

เสียงกระแทกของแก้วคริスタルกระทบลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเนื้อดีดัง *กริ๊ง* เบาๆ ทว่าในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบงัน มันกลับก้องกังวานเสียจนบาดแก้วหู เอเลน่า วอน แอนเดอร์สัน ไม่ได้สะดุ้งสะเทือน เธอเพียงแต่ปรายสายตาคมกริบราวกับใบมีดโกนมองไปยังชายหนุ่มผู้มีเรือนผมสีรัตติกาลและดวงตาคมปลาบดั่งพญาเหยี่ยวตรงหน้า—คาร์ลอส ดราโกเวียน มหาเศรษฐีผู้กุมเส้นเลือดใหญ่แห่งตลาดหุ้นหลวงกำลังจ้องมองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม “คุณรู้ได้อย่างไรว่าหุ้นของเหมืองแร่ตระกูลเวสต์ลีย์จะร่วงลงสามสิบเปอร์เซ็นต์ในอีกสี่สิบแปดชั่วโมงข้างหน้า?” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถาม น้ำเสียงนั้นปราศจากความโกรธเกรี้ยว แต่มันอัดแน่นไปด้วยความกดดันระดับที่สามารถบดขยี้ขุนนางชั้นสูงให้แหลقคามือได้ง่ายๆ คาร์ลอสโน้มตัวไปข้างหน้า ข้อศอกทั้งสองข้างวางทราบลงบนโต๊ะทำงาน ดวงตาสีเข้มคู่นั้นหรี่แคบลงอย่างใช้ความคิด เขาวิเคราะห์ทุกการเคลื่อนไหวของหญิงสาวตรงหน้ามาตลอดสามสัปดาห์นับตั้งแต่เธอถูกเนรเทศออกจากตระกูล แต่วันนี้... ข้อมูลลับระดับวงในที่แม้แต่ประธานธนาคารกลางยังไม่ล่วงรู้ กลับถูกเอเลน่าเขียนลงบนกระดาษแผ่นเดียวอย่างสบายอารมณ์ราวกับมันเป็นแค่ตารางจ่ายตลาด เอเลน่าแย้มรอยยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา คราบไคลความอ่อนแอของอดีตนางร้ายผู้ถูกทอดทิ้งได้มลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงนักคำนวณสาวผู้เยือกเย็นและพร้อมจะพลิกกระดานการเงินได้ทุกเมื่อ “ดิฉันก็นึกว่าคุณคาร์ลอสจะเป็นพวกเชื่อมั่นใน ‘สัญชาตญาณทางธุรกิจ’ เสียอีกนะคะ” เอเลน่าเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงความท้าทายไว้อย่างแนบเนียน เธอยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างใจเย็น ปล่อยให้ความเงียบงันทอดตัวคั่นกลางระหว่างเขaและเธอราวกับเกมจิตวิทยาที่ใครกะพริบตาก่อนจะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ “อย่ามาเล่นลิ้นกับผม, เอเลน่า” คาร์ลอสแค่นหัวedเบาๆ ในลำคอ ร่างสูงใหญ่ขยับเข้าใกล้เธออีกนิดจนได้กลิ่นอายบุรุษอันทรงอำนาจและกลิ่นหอมจางๆ ของไม้สนซีดาร์ “รายงานการตรวจสอบภายในของเหมืองเวสต์ลีย์ถูกเก็บเป็นความลับสุดยอด เอกสารนั้นเพิ่งส่งตรงถึงมือดยุกแห่งเวลส์เมื่อคืนนี้ตอนเที่ยงคืน แต่คุณ... กลับสั่งให้กว้านซื้อออปชันชอร์ตเซลล์ไว้ล่วงหน้าตั้งแต่สามวันก่อนหน้านั้นแล้ว... บอกผมมาสิว่าคุณมีตาหูวิเศษ หรือว่าคุณมีสายลับที่เก่งกาจกว่าหน่วยข่าวกรองของราชสำนักกันแน่?” บรรยากาศในห้องอัดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก คาร์ลอสกวาดสายตามองใบเนียนละเอียดที่ไม่มีร่องรอยความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขารู้ดีว่าผู้หญิงคนนี้อันตรายเพียงใด แต่ความอันตรายนั้นกลับเย้ายวนใจเขาอย่างประหลาด ยิ่งสืบลึกเท่าไหร่ ตัวตนของเธอกลับยิ่งดำมืดและเต็มไปด้วยปริศนา ราวกับเธอกำลังมองเห็นอนาคตที่คนอื่นมองไม่เห็น เอเลน่าางถ้วยชาลง เสียงกระทบกันเบาหวิว เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้าไปประชิดชายหนุ่มด้วยความมั่นใจที่เปี่ยมล้น ปลายจมูกของทั้งคู่ห่างกันเพียงไม่กี่คืบ จนคาร์ลอสสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นที่เจือกลิ่นมินต์จางๆ “ถ้าดิฉันบอกคุณว่า... ดิฉันเคยตายมาแล้วครั้งหนึ่ง และตื่นขึ้นมาพร้อมกับความทรงจำของอนาคตที่กำลังจะพังทลายลง คุณจะเชื่อดิฉันไหมคะ?” ดวงตากลมโตสีไพลินจ้องลึกลงไปในดวงตาของเขา ไม่มีความลังเล ไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงความจริงจังที่ส2แสงระยิบระยับราวกับดวงดาวในคืนเดือนมืด คาร์ลอสชะงักไปชั่วขณะ หัวใจของมหาเศรษฐีผู้ไร้หัวใจกระตุกวูบอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน คำตอบนั้นมันเหลือเชื่อเกินกว่าจะยอมรับ แต่วิธีการพูดและแววตาที่เด็ดเดี่ยวเกินอายุนั่นกลับทำให้เขาสั่นสะท้านในอก ก่อนที่คาร์ลอสจะได้เอ่ยปากซักถามอะไรเพิ่มเติม เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งตามด้วยเสียงรายงานที่ร้อนรนของพ่อบ้านประจำคฤหาสน์ “นายท่านขอรับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว! หุ้นของเหมืองแร่ตระกูลเวสต์ลีย์ดิ่งลงเหวในตลาดหลักทรัพย์หลวงแล้วขอรับ! มูลค่าตลาดหายไปกว่าสัปดาห์ละหลายล้านเหรียญ พวกนักลงทุนกำลังแห่กันเทขายจนระบบล่มแล้วขอรับ!” คาร์ลอสเบนสายตากลับมามองเอเลน่าทันที สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนจากความสงสัยกลายเป็นความตื่นตะลึงระคนทึ่ง เอเลน่าเพียงแต่ยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มผู้ชนะ เธอยื่นมือเรียวบางออกไปแตะที่ปกเสื้อสูทราคาแพงของเขาเบาๆ ราวกับปัดฝุ่น “ดิฉันบอกคุณแล้วนะคะ... ว่าเกมนี้ ดิฉันเป็นคนกุมกระดาน” ทันใดนั้น เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำยักษ์ก็แหวกอากาศบินต่ำลงมาจอดสนิทบนลานจอดดาดฟ้าของคฤหาสน์ดราโกเวียน เสียงใบพัดตีลมก้องกังวานทะลุกระจกหน้าต่างเข้ามา พร้อมกันนั้น หน้าจอโทรศัพท์มือถือราคาแพงบนโต๊ะของคาร์ลอสก็สว่างวาบขึ้น ข้อความแจ้งเตือนจากธนาคารกลางแสดงยอดเงินฝากมหาศาลจากการทำกำไรชอร์ตเซลล์ที่โอนเข้าบัญชีร่วมของพวกเขาอย่างไร้รอยต่อ และก่อนที่คาร์ลอสจะทันได้เอ่ยถามคำถามใดออกไป ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้พิธีรีตอง ร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันที่สุด—อดีตคู่หมั้นหนุ่มผู้ทรยศของเอเลน่า—ก้าวเข้ามาพร้อมใบหน้าซีดเผือดและแววตาที่สั่นระริกราวกับคนใกล้บ้า! ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงตรงนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ — เอวาลินน์ปลายพู่กัน