หมากตัวแรกเดิน

“กราฟราคาหุ้นน้ำตาลของตระกูลวาลคริสกำลังดิ่งลงเหวในอัตราสามสิบเปอร์เซ็นต์ต่อชั่วโมงค่ะ มาดามแอนเดอร์สัน” เสียงรายงานสถานการณ์ของเลขา ฯ ส่วนตัวดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานกระจกใสบนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้าใจกลางมหานครหลวง เอเลน่า วอน แอนเดอร์สัน ไม่ได้แม้แต่จะชายตากลับไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์นับสิบเครื่องที่กำลังกระพริบแสงสีแดงวาบ เธอกำลังใช้ปลายนิ้วเรียวงามสวมแหวนเพชรเม็ดโตเคาะเบา ๆ บนโต๊ะไม้มาฮอกกانيอย่างเป็นจังหวะ สายตาทอดมองทัศนียภาพเบื้องล่างที่รถราเป็นเพียงแมลงตัวเล็ก ๆ นี่คือการแก้แค้น ไม่ใช่ด้วยหยาดน้ำตาหรือการตบตีตบหน้าอย่างที่พวกชนชั้นสูงปัญญาอ่อนในงานเลี้ยงน้ำชาทำกัน แต่มันคือการฆ่าล้างโคตรทางเศรษฐกิจ—เงียบเชียบ เด็ดขาด และไร้ความปรานี “พวกเขาสั่งเนรเทศฉันไปดินแดนรกร้างอย่างไร้เยื่อใยเมื่อสามปีก่อน ด้วยข้อหาที่ไม่ได้ก่อ... คิดไม่ถึงเลยนะคะว่าสุดท้ายแล้ว สมบัติทั้งหมดที่ตระกูลวาลคริสภาคภูมิใจนักหนา จะถูกกัดเซาะจนกลายเป็นผุยผงด้วยมือของคนที่พวกมันเหยียบย่ำ” เอเลน่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความเย็นเยียบที่ทำให้อากาศในห้องลดต่ำลงอย่างฉับพลัน มุมปากของอดีตนางร้ายยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่งดงามราวกับปีศาจจำแลงกายมาเพื่อพิพากษาบาป ประตูห้องทำงานเปิดผางขึ้นอย่างไม่มีมารยาท ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษของ คาร์ลอส ดราโกเวียน ก้าวเข้ามาด้วยฝ่าเท้าหนักแน่น ดวงตาคมกริบสีนิลกวาดมองหน้าจอแสดงผลตลาดหุ้นก่อนจะหันมาสบตาเธอด้วยแววตาระคนความทึ่ง “เกมรุกของคุณช่างเลือดเย็นเสียจริง เอเลน่า” คาร์ลอสทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาหนังแท้ฝั่งตรงข้าม รอยยิ้มมุมปากของเขามีเสน่ห์อันตราย “คุณกว้านซื้อหุ้นลอยตัวทั้งหมดในมือของรายย่อยผ่านบริษัทนอמיนีจนหมดแล้ว ตอนนี้ตระกูลวาลคริสกำลังดิ้นรนหาเงินสดเพื่อมาพยุงราคาหุ้น แต่ธนาคารทุกแห่งต่างปิดประตูใส่หน้าพวกมันตามคำสั่งของคุณ... บอกผมทีเถอะว่า นี่คือจุดจบของพวกมันแล้วหรือยัง” เอเลน่าหันกลับมาสบตากับมหาเศรษฐีหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลคนเดียวในเมืองที่ยอมยื่นมือเข้าช่วยเธอในยามตกต่ำ เคมีระหว่างคนทั้งสองพุ่งพล่าน รังสีอำมหิตและความเฉลียวฉลาดที่ทัดเทียมกันทำให้บรรยากาศรอบตัวพวกเขาร้อนระอุขึ้นมาทันตา “ยังหريكค่ะ คาร์ลอส... นี่เป็นแค่การต้อนพวกมันเข้ามาในมุมอับของกรงขังเท่านั้น” เอเลน่าลุกขึ้นยืน ร่างระหงในชุดเดรสยาวเข้ารูปเดินเข้าไปใกล้ชายหนุ่ม กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบดำจาง ๆ ลอยแตะจมูก “การฆ่าเหยื่อให้ตายในทันทีมันใจร้ายเกินไป เราต้องให้พวกมันลิ้มรสความสิ้นหวัง... มองดูทรัพย์สินที่บรรพบุรุษสะสมมาค่อย ๆ สลายหายไปทีละนิด จนกระทั่งถึงวินาทีสุดท้าย ที่พวกมันยอมจำนนและคุกเข่าอ้อนวอนขอเศษเงินจากฉัน” คาร์ลอสหัวเราะในลำคออย่างพึงพอใจ เขาเอื้อมมือไปคว้าข้อมือเรียวของเธอเบา ๆ แล้วดึงเข้าหาตัวจนเอเลน่าต้องโน้มตัวลงไปใกล้ ดวงตาคมเข้มจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน “ผมชักจะหลงรักความอำมหิตของคุณเข้าแล้วสิ เอเลน่า” เขากระซิบเสียงต่ำ พลางใช้นิ้วโป้งลูบไล้หลังมือเธอแผ่วเบา “แล้วก้าวต่อไปของคุณคืออะไรล่ะ ราชินีแห่งตลาดทุน?” “ก้าวต่อไปเหรอคะ...” เอเลน่าแย้มยิ้มหยาดเยิ้ม ทว่าแววตากลับคมปลาบ “ฉันจะปล่อยข่าวลือเรื่องการทุจริตภายในของตระกูลวาลคริส ในวินาทีที่พวกมันกำลังจะกู้เงินก้อนสุดท้าย... และหลังจากนั้น ฉันจะเข้าไปซื้อกิจการทั้งหมดของพวกมันในราคาเดียวกับเศษกระดาษ” ทว่า ในจังหวะที่เกมกำลังดำเนินไปอย่างสมบูรณ์แบบตามแผนการ โทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของเอเลน่าก็แผดเสียงกรีดร้องแหลมสูงขึ้นมาทำลายความเงียบ เลขาฯ ส่วนตัววิ่งหน้าตื่นเข้ามาในห้องโดยไม่เคาะประตูด้วยซ้ำ ใบหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด “มาดามคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ! หุ้นของวาลคริส... มีมหาเศรษฐีนิรนามรายหนึ่งเทเงินสดหมื่นล้านเข้าพยุงราคาหุ้นทั้งหมดไว้ในเวลาไม่ถึงห้าวินาที! ตอนนี้กราฟกำลังดีดตัวกลับสวนทางกับเราค่ะ!” เอเลน่าชะงัก รอยยิ้มบนมุมปากแข็งค้าง ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน คาร์ลอสลุกพรวดขึ้นจากโซฟา ใบหน้าคมเข้มฉายแววเคร่งเครียดทันที เสียงฝ่าเท้าจำนวนมากกำลังเร่งรีบก้าวเข้ามาตามทางเดินด้านนอก ก่อนที่ประตูห้องทำงานจะถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้ความเกรงใจ ร่างของชายผู้หนึ่งก้าวเข้ามาท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนในห้อง ดวงตาสีฟ้าครามคู่คมกริบกวาดมองมาที่เอเลน่าด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันที่เธอไม่มีวันลืมตลอดชีวิต... อดีตคู่หมั้นผู้เคยเหยียบย่ำเธอก่อนถูกเนรเทศ “แปลกใจไหมครับ เอเลน่า ที่เกมนี้... คุณไม่ใช่คนเดียวที่ถือไพ่เหนือกว่า” — เอวาลินน์ปลายพู่กันค่ะ