ตบหน้าด้วยความรวย

เสียงซอว์สจากวงดนตรีคลาสสิกบรรدเลงเคล้าเสียงหัวเราะเยาะเย้ยในห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์ดยุกมอนท์гоมรี ดังก้องสะท้อนความโอ่อ่าที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความเย่อหยิ่ง "ได้ยินว่าเอเลน่าถูกตระกูลตัดขาดจนต้องไปซมซานอยู่กับพ่อค้าเร่ชั้นต่ำคนนั้นจริงหรือเพคะ?" เสียงแหลมสูงของเลดี้โซเฟีย อดีตเพื่อนสนิทที่ผันตัวไปเลียแข้งเลียขามาลี องค์หญิงและคู่หมั้นคนใหม่ของอดีตคู่หมั้นเอเลน่า ดังขึ้นจงใจให้ผู้คนรอบข้างได้ยิน รอยยิ้มเยาะบนริมฝีปากที่ทาลิปสติกสีแดงสดนั้นไร้ซึ่งความปรานี มาลีก무ดร่างในชุดราตรีผ้าไหมปักดิ้นทองระยิบระยับ ประดับด้วยเพชรน้ำงามเม็ดโตที่ส่องประกายบาดตา เธอยืนเด่นเป็นสง่าอยู่กลางวงล้อมราวกับราชiนีผู้กำชัยชนะ เอเลน่า วอน แอนเดอร์สัน ก้าวเท้าเข้ามาผ่านบานประตูไม้แกะสลักมหึมาด้วยจังหวะก้าวที่มั่นคงและเงียบเชียบ ทว่าทุกสายตาในงานกลับต้องสะดุดกึกราวกับถูกมนต์สะกด ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องโถงทีละน้อยเมื่อร่างระหงในชุดราตรีเข้ารูปสีดำสนิทปรากฏแก่สายตา ชุดตัดเย็บจากผ้าซาตินเนื้อแมตต์ชั้นสูงขับเน้นสัดส่วนโค้งเว้าให้ดูสง่างามดั่งพญาหงส์ผู้เย่อหยิ่ง ทว่าสิ่งที่สะกดทุกสายตาจนแทบหยุดหายใจ ไม่ใช่ความงดงามเยือกเย็นนั้น—แต่เป็นประกายระยิบระยับจากเครื่องประดับบนเรือนร่างต่างหาก สร้อยคอเพชร "Star of Valoria" ที่มีประวัติศาสตร์ยาวนานและถูกประมูลซื้อไปด้วยราคาสูงลิ่วจนสำนักพิมพ์เศรษฐกิจต้องลงหน้าหนึ่งเมื่อสัปดาห์ก่อน บัดนี้มันกำลังทาบทับอยู่บนไหปลูกกระดูกระหงของเอเลน่า ตามด้วยต่างหูและกำไลข้อมือเซ็ตเดียวกันที่เปล่งแสงระยิบระยับบาดตาบาดใจ ทุกคนในสังคมชั้นสูงต่างรู้ดีว่าอัญมณีชุดนี้มูลค่าสูงเทียบเท่ากับคฤหาสน์ใจกลางเมืองหลวงสามหลังรวมกัน! มาลีชะงักกึก รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกและริษยาที่แล่นพล่านขึ้นมาถึงริ้วรอยบนหน้าผาก สร้อยคอเพชรเทียมราคาถูกที่เธอกำลังภูมิใจเทียบไม่ติดฝุ่นเมื่ออยู่เบื้องหน้าความเจิดจรัสของอัญมณีแท้ชิ้นนั้น "เป็นไปได้ยังไง..." มาลีพึมพำออกมาเบาๆ อย่างไม่เชื่อสายตา มือที่ถือแก้วไวน์สั่นระริก เอเลน่าไม่ได้แม้แต่จะชายหางตาแลผู้หญิงที่ครั้งหนึ่งเคยแย่งชิงทุกอย่างไป เธอยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะหยันบางเบา ท่วงท่าการเดินของเธอนั้นทั้งสง่างามและทรงอำนาจ ราวกับเจ้าของสถานที่แห่งนี้อย่างแท้จริง ไม่ใช่หญิงสาวตกอับที่พวกเขานินทากันเมื่อครู่ เบื้องหลังของเธอคือคาร์ลอส ดราโกเวียน มหาเศรษฐีหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลในตลาดหุ้น ร่างสูงใหญ่ในชุดสูททักסיดีตัดเย็บอย่างประณีตส่งเสริมให้เขาดูทรงพลังและน่าเกรงขาม ดวงตาสีอำพันคมกริบกวาดตามองกลุ่มชนชั้นสูงด้วยความเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง เขายื่นแขนให้เอเลน่าคล้องด้วยท่าทีสุภาพแต่ทว่าประกาศความเป็นเจ้าของกลายๆ ในสนามการเงินแห่งนี้ "ดูเหมือนว่าสุนัขบางตัว จะเห่าเสียงดังเกินไปจนลืมดูว่าตัวเองกำลังเห่าใส่ใครนะคะ เลดี้มาลี" น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยียบจนน่าขนลุกของเอเลน่าดังขึ้น ทำลายความเงียบงันในห้องโถง เธอก้าวเข้าไปใกล้มาลีทีละก้าว เสียงส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดัง *กริ๊บ... กริ๊บ...* ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังความพินาศของอีกฝ่าย "เธอ... เธอเอาเงินที่ไหนมาซื้อของพวกนี้! นังคนล่มจม!" มาลีหลุดกรีดร้องออกมาด้วยความเสียหน้า ท่าทีสง่างามที่เคยเสแสร้งพังทลายลงในพริบตาเมื่อถูกความจริงกระแทกเข้าหน้าอย่างจัง เอเลน่าหัวเราะในลำคอเบาๆ แววตาสีฟ้าครามฉายประกายเฉียบคมดั่งใบมีดอาบยาพิษ เธอยื่นมือเรียวบางที่สวมแหวนเพชรเม็ดโตออกไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ดังพอให้ได้ยินกันทั่วทั้งห้อง "เงินหรือคะ? ก็มาจากเศษเงินที่พวกคุณคิดว่าฉันไม่มีปัญญาหามาได้... แต่พอดีว่าตอนนี้ ฉันไม่ได้แค่มีปัญญาซื้อเครื่องประดับพวกนี้หรอกนะคะ..." เอเลน่าหยุดเว้นจังหวะเล็กน้อย ปรายตามองไปยังบิลเลFนแอร์ผู้ทรงอิทธิพลหลายคนที่ยืนหน้าซีดเผือดอยู่มุมห้อง ก่อนจะเหยียด ยิ้มกว้างขึ้น "...แต่ฉันกำลังจะกว้านซื้อหุ้นทั้งหมดของตระกูลมอนท์โกมรี เพื่อเปลี่ยนคฤหาสน์หลังนี้ให้กลายเป็นคอกม้าต่างหากล่ะคะ" สิ้นคำพูดนั้น เสียงแก้วไวน์ในมือของมาลีก็ร่วงหล่นแตกกระจายลงกับพื้น เศษแก้วและของเหลวสีแดงฉานกระเด็นเปื้อนชายกระโปรงราคาแพง ท่ามกลางความตกตะลึงพรึงเพริดของแขกเหรื่อทุกคนในงานที่ต่างพากันหน้าถอดสี ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูในกระเป๋าเสื้อของคาร์ลอสก็แผดเสียงขึ้น เขาหยิบมันขึ้นมาด้วยท่าทีสบายๆ ปลดล็อกหน้าจอท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่จ้องมองมา ก่อนจะกดเปิดสపీกเกอร์โฟนให้เสียงจากปลายสายดังชัดเจนก้องกังวานไปทั่วห้องโถง *(ท่านประธานครับ! หุ้นของตระกูลมอนท์โกมรีถูกกว้านซื้อจนหมดเกลี้ยงในเวลาสามวินาที ระบบยืนยันคำสั่งซื้อวงเงินไม่จำกัดผ่านเรียบร้อยแล้วครับ!)* เอเลน่าหันไปสบตากับคาร์ลอส ทั้งคู่มุมปากยกยิ้มขึ้นพร้อมกันอย่างรู้ทัน ก่อนที่เอเลน่าจะหันกลับมามองมาลีที่ทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความสิ้นหวัง "ยินดีต้อนรับสู่จุดจบของพวกคุณนะคะ" — เอวาลินน์ปลายพู่กัน