กับดักในห้องประชุม

ควันสีเทาคลุ้งกระจายเคล้ากลิ่นดินปืนจางๆ ยังไม่ทันจางหายจากกรอบประตูเหล็กกล้าที่บิดเบี้ยวผิดรูป ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษของกลุ่มทุน 'โกลบอล ไพโอเนียร์' ก็ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก "ช่างเป็นการต้อนรับที่อบอุ่นเสียจริง ท่านดราโกเวียน... น่าเสียดายที่อาณาจักรการเงินอันยิ่งใหญ่ของคุณ กำลังจะกลายเป็นเศษกระดาษไร้ค่าในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านี้แล้วค่ะ" เสียงทุ้มต่ำแต่น่ารังเกียจของ 'วิกเตอร์ แวน ไรน์' ประธานกรรมการบริหารกองทุนยักษ์ใหญ่ดังขึ้น ท่ามกลางบอดี้การ์ดนับสิบคนที่ถืออาวุธครบมือกรูกันเข้ามาปิดล้อมห้องทำงานส่วนตัวจนแทบไม่เหลือพื้นที่หายใจ ทว่า ท่ามกลางสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานที่ควรจะเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก คาร์ลอส ดราโกเวียน กลับยังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ด้วยท่าทีผ่อนคลายอย่างน่าประหลาด นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะทำงานเป็นจังหวะช้าๆ ราวกับกำลังรอคอยแขกผู้มีเกียรติมาร่วมงานเลี้ยงน้ำชา มากกว่าจะเผชิญหน้ากับการถูกบุกรุก "คุณมาช้าไปสามนาทีนะคะ, คุณแวน ไรน์" เสียงหวานกังสดาลแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้นจากมุมมืด เอเลน่า วอน แอนเดอร์สัน ก้าวเท้าออกมาจากเงาสลัวของชั้นหนังสือไม้โอ๊กทรงสูง ร่างบางในชุดเดรสเข้ารูปสีดำสนิทขับเน้นให้ผิวขาวราวกระเบื้องเคลือบดูโดดเด่น ดวงตาสีไพลินคู่สวยฉายแววเย้ยหยันอย่างไม่ปิดบัง ขณะที่เธอกวาดสายตามองกลุ่มชายฉกรรจ์เหล่านั้นราวกับพวกเขากำลังเดินเข้าสู่โลงศพที่ขุดรอไว้เรียบร้อยแล้ว วิกเตอร์ชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าเจื่อนลงครู่หนึ่งเมื่อสบเข้ากับสายตาคู่นั้น แต่เขาก็รีบเรียกความมั่นใจกลับคืนมาด้วยการชูแท็บเล็ตในมือขึ้นสูง หน้าจอแสดงกราฟดิ่งลงเหวของหุ้นบริษัทเดินเรือดราโกเวียนที่กำลังถูกเทขายอย่างหนักหน่วงจนระบบอัตโนมัติส่งสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉาน "ปากกล้าไปก็เท่านั้นแหละค่ะ เลดี้เอเลน่า! หุ้นในมือคุณตอนนี้ร่วงลงต่ำกว่าจุดวิกฤตสามสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว กิจการเดินเรือข้ามทวีปที่เป็นเส้นเลือดใหญ่ของคุณ ถูกเราซื้อหุ้นคืนในราคาถูกยิ่งกว่าเศษกระดาษ อีกไม่ถึงสิบนาที ศาลพาณิชย์จะอนุมัติคำร้องล้มละลาย และทุกอย่างในตึกนี้... จะตกเป็นของฉัน!" วิกเตอร์หัวเราะลั่นอย่างลำพองใจ ความโลภและความกระหายอำนาจฉายชัดในแววตาคู่พองโตนั้น เอเลน่าไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เธอยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา—รอยยิ้มที่ทำให้คาร์ลอสที่นั่งมองอยู่ถึงกับต้องลอบยิ้มด้วยความพึงพอใจในความร้ายกาจของหญิงสาว "คุณมั่นใจขนาดนั้นเชียวหรือคะว่า... หุ้นที่คุณถืออยู่ในมือตอนนี้ มันคือ 'ของจริง'?" คำถามเชิงสัญลักษณ์หลุดออกมาจากริมฝีปากอิ่มสีแดงระเรื่อ วิกเตอร์ขมวดคิ้วมุ่น "เธอหมายความว่ายังไง?" "หมายความว่า... สุนัขที่วิ่งตามกลิ่นเนื้อเน่า มักจะไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองกำลังเดินเข้าสู่กรงขังค่ะ" เอเลน่าดีดนิ้วเบาๆ หนึ่งครั้ง *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากแท็บเล็ตในมือของวิกเตอร์ดังขึ้นพร้อมกัน ทันทีที่ผู้ช่วยมือขวาของเขาเปิดดูข้อความอีเมลฉุกเฉิน สีหน้าของชายฉกรรจ์ผู้เคยลำพองใจก็เปลี่ยนจากสีเลือดเป็นสีขาวซีดเผือดราวกับกระดาษ มือที่ถือแท็บเล็ตสั่นเทาจนเกือบทำหล่นลงพื้น "ทะ... ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" ผู้ช่วยละล่ำละลักละลาน "หุ้นที่เราทุ่มเงินสามหมื่นล้านซื้อเข้ามาเมื่อกี้... ไม่ใช่หุ้นสามัญของดราโกเวียนครับ! แต่มันคือ... มันคือ 'หุ้นกู้แปลงสภาพพิเศษ' ที่ถูกผูกเงื่อนไขชำระหนี้สินพ่วงพันธะผูกพันทางกฎหมายของเครือข่ายธนาคารกลางต่างหากครับ!" วิกเตอร์เบิกตากว้างจนแทบถลนออกจากเบ้า เขาโผเข้าไปคว้าแท็บเล็ตจากมือลูกน้องมาจ้องมองด้วยความตื่นตระหนก ตัวเลขจำนวนเงินมหาศาลที่เขาคิดว่ากำลังจะฮุบกิจการคนอื่น กลับกลายเป็นภาระหนี้สินก้อนโตที่ถูกโอนย้ายเข้ามาอยู่ในบัญชีของกองทุน 'โกลบอล ไพโอเนียร์' แบบเรียลไทม์ ผ่านการอนุมัติลายเซ็นดิจิทัลที่ถูกเข้ารหัสไว้ตั้งแต่วินาทีแรกที่พวกเขาพังประตูเข้ามา! "เป็นไปไม่ได้! ฉันตรวจสอบระบบความปลอดภัยแล้วนี่! ใครเป็นคนเปลี่ยนโครงสร้างรหัสลับบล็อกเชนนี้!" วิกเตอร์แผดเสียงคำรามด้วยความคลุ้มคลั่ง หันซ้ายหันขวาด้วยความตื่นตระหนก ราวกับคนสติแตก เอเลน่าก้าวเข้าไปประชิดร่างของชายหนุ่มผู้พ่ายแพ้ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมความเย็นชาลอยแตะจมูกของวิกเตอร์ ทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่ปากเหวแห่งความตาย เธอยื่นหน้าเข้าไปกระซิบด้วยน้ำเสียงกระซิบกระซับที่แฝงด้วยพิษสงร้ายกาจ "คุณลืมไปแล้วหรือคะคุณแวน ไรน์... ว่าคนที่จะเล่นเกมการเงินกับ 'เอเลน่า วอน แอนเดอร์สัน' จำเป็นต้องมีสมองมากกว่าปลาทองเสียหน่อยนะคะ" เธอยิ้มหวานหยาดเยิ้มแต่แววตากลับไร้ความปรานี "เงินสามหมื่นล้านที่คุณทุ่มลงมาเมื่อครู่ ขอบคุณสำหรับเงินทุนหมุนเวียนก้อนใหม่ในการขยายเส้นทางเดินเรือข้ามมหาสมุทรของพวกเรานะคะ หนี้สินทั้งหมดถูกเคลียร์เกลี้ยงด้วยกระเป๋าเงินของคุณเอง... รู้สึกเป็นเกียรติไหมคะที่ได้ร่วมบริจาคให้บริษัทคู่แข่งจนล้มละลายคาที่แบบนี้?" วิกเตอร์เข่าทรุดฮวบลงกับพื้นพรมราคาแพง มือทั้งสองข้างจิกทึ้งศีรษะตัวเองอย่างคนเสียสติ ความพ่ายแพ้อันน่าอดunนี้ทำให้เขาแทบอยากจะกระอเลือดออกมาเป็นกองโต ทรัพย์สินและอำนาจที่สั่งสมมาทั้งชีวิตพังทลายลงในพริบตาเดียวด้วยน้ำมือของผู้หญิงคนนี้! คาร์ลอสลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาโอบเอวบางของเอเลน่าเข้าหาตัวอย่างสนิทสนม สายตาคมกริบทอดมองผู้บุกรุกที่นอนหมอบราบคาบแก้วด้วยความสมเพชเวทนา "เกมจบแล้วค่ะคุณแวน ไรน์" คาร์ลอสเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มลึกแต่ทรงอำนาจ "เชิญกลับออกไปทางเดิม... อ้อ และอย่าลืมเก็บกวาดเศษซากความพ่ายแพ้ของคุณออกไปให้พ้นคฤหาสน์ของผมด้วย ไม่อย่างนั้น ผมเกรงว่ากองกำลังรักษาความปลอดภัยส่วนตัวของผม... จะต้อนรับพวกคุณด้วยกระสุนจริงชุดใหญ่แทนคำอำลานะคะ" บอดี้การ์ดของคาร์ลอสยกปืนขึ้นเล็งพร้อมกันเสียงดัง *กริ๊กลั่น* บรรยากาศกดดันจนกลุ่มของวิกเตอร์ต้องรีบหามประธานหนุ่มผู้สติหลุดลุ่ยวิ่งหนีตายออกไปจากห้องอย่างไม่คิดชีวิต ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงบและความหอมหวานแห่งชัยชนะที่อบอวลไปทั่วห้องทำงานหรูหรา เอเลน่าถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก เธอกำลังจะหันไปเอ่ยปากพูดคุยกับชายหนุ่มข้างกาย ทว่า จู่ๆ เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานนอกหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่ก็ดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับแรงสั่นสะเทือนจากพื้นดินที่สะเทือนเลื่อนลั่นราวกับแผ่นดินไหว! คาร์ลอสคว้าแขนเรียวของหญิงสาวเข้าหาตัวทันที สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเมื่อมองออกไปนอกหน้าต่างกระจก เฮลิคอปเตอร์สีดำทมิฬนับสิบลำกำลังบินวนเหนือท้องฟ้าเหนือคฤหาสน์ดราโกเวียน พร้อมกับสัญลักษณ์ตราประทับตระกูลเก่าแก่ที่ทรงอำนาจที่สุดในจักรวรรดิ—ตราประทับของตระกูลดยุคแห่งลูเมียร่าที่ประกาศกร้าวว่าจะไม่ยอมรามือจากพวกเขาเด็ดขาด! และก่อนที่เอเลน่าจะทันได้ตั้งตัว ประตูห้องทำงานชั้นบนสุดก็ถูกระเบิดกระเด็นอีกครั้ง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงโปรดในชุดเครื่องแบบทหารชั้นสูงของผู้บัญชาการสูงสุดแห่งราชสำนัก—บุคคลที่เธอกลัวที่สุดและไม่คาดคิดว่าจะมาปรากฏตัว ณ ที่แห่งนี้... - ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "เอวาลินน์ปลายพู่กัน" มา ณ ที่นี้นะคะ -