ตบหน้าผู้อาวุโสตาบอด

"สามห้าว! เจ้าเด็กไร้ค่าตระกูลไป๋ กล้าดีอย่างไรจึงบังanอาจยืนค้ำหัวผู้อาวุโสเช่นข้า!" เสียงคำรามดั่งสายฟ้าฟาดในฤดูแล้งสะท้อนก้องไปทั่วโถงรับรองสำนักกระบี่เมฆา แรงกดดันระดับขอบเขตหลอมรวมวิญญาณขั้นสมบูรณ์แผ่พุ่งออกมาจากร่างท้วมของ 'ผู้อาวุโสฮุ่ย' จนเสาหยกขาวสลักลวดลายมังกรสั่นสะเทือน ฝุ่นผงร่วงกราวลงมาราวกับหิมะโปรยปราย เหล่าศิษย์สายในที่ยืนอยู่โดยรอบต่างหน้าซีดเผือด เข่าอ่อนแรงจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้นภายใต้ไอสังหารอันหนักหน่วงนี้ ทว่า เป้าหมายของแรงกดดันนั้น... ไป๋จินเฉิน กลับยังคงยืนเอามือไขว้หลังอย่างสบายอารมณ์ มุมปากประดับด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ ดวงตาคู่นั้นมิได้มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มันลึกซึ้งราวมหาสมุทรโบราณ และว่างเปล่าเยือกเย็นราวจุดจบของจักรวาล สำหรับมหาเทพกระบี่ผู้เคยเหยียบย่างผ่านมหาสงครามทัณฑ์สวรรค์มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน แรงกดดันระดับมดปลวกของผู้อาวุโสฮุ่ย ก็ไม่ต่างอะไรกับสายลมเย็นที่พัดผ่านใบหน้าในยามค่ำคืนเท่านั้น "ผู้อาวุโสฮุ่ย..." ไป๋จินเฉินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่ากังวานก้องกังสดาลไปถึงจิตวิญญาณของทุกคนในที่นั้น "ท่านพูดถึงความยำเกรงผู้อาวุโส... แต่กลับลืมเลือนกฎข้อแรกของวิถีกระบี่ไปเสียสนิท นั่นคือ 'ตาบอด' ย่อมมิอาจมองเห็นคมกระบี่ 'ใจบอด' ย่อมมิอาจเข้าใจสัจธรรม" "เจ้า!" ผู้อาวุโสฮุ่ยหน้าดำคร่ำเครียด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความโกรธเกรี้ยวจนแทบระเบิด ในฐานะผู้อาวุโสผู้ทรงอำนาจแห่งสำนักกระบี่เมฆา มีผู้ใดกล้าต่อปากต่อคำกับเขาเช่นนี้มานานเท่าใดแล้ว? "สามห้าวเกินไปแล้ว! วันนี้ข้าจะสั่งสอนเจ้าให้รู้สำนึกแทนบรรพบุรุษตระกูลไป๋เอง!" สิ้นคำ มืออวบหนาก็ซัดฝ่ามือออกไปหมายปลิดชีพ! ปราณสีชาดพวยพุ่งรวมตัวกันเป็นรูปหัวกะโหลกอสูรคำรามลั่น มันกรีดอากาศจนเกิดเสียงแหลมสูงน่าขนลุก พลังทำลายล้างนี้เพียงพอที่จะบดขยี้ร่างของขอบเขตหลอมรวมกายเนื้อให้แหลกสลายกลายเป็นจุลในพริบตาเดียว ท่ามกลางสถานการณ์เป็นตายนี้... ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมีบุคคลที่สามเคลื่อนไหว "บังอาจ." น้ำเสียงเย็นเยียบราวน้ำแข็งพันปีหลุดออกมาจากริมฝีปากบางเฉียบของมู่หร่านชิง นางเซียนผู้สง่างามแห่งแดนบูรพาที่ยืนนิ่งเงียบมาโดยตลอด ในวินาทีที่ฝ่ามือสีชาดพุ่งเข้ามาใกล้ร่างของไป๋จินเฉินเพียงคืบเดียว ร่างบางของนางก็หายวับไปจากจุดเดิมราวกับภาพลวงตา *เคร้ง!* เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว ดาบเจตภูตสีครามบริสุทธิ์ปรากฏขึ้นในมือเรียวดุจหยกของมู่หร่านชิง นางเพียงตวัดข้อมือเบาๆ ปราณกระบี่อันหนาวเหน็บก็พัดพาเกล็ดน้ำแข็งนับหมื่นสายเข้าปะทะกับฝ่ามืออสูรจนแตกสลายหายไปในพริบตา แรงสะท้อนกลับทำให้ผู้อาวุโสฮุ่ยกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว ลมหายใจติดขัด ใบหน้าซีดขาวด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด "ม... มู่หร่านชิง! เจ้ากล้าลงมือกับผู้อาวุโสเพื่อปกป้องเจ้าสวะนี่งั้นหรือ!" ผู้อาวุโสฮุ่ยกัดฟันกรอด แววตาฉายแววหวาดกลัวระคนแค้นเคือง เขาไม่เคยคิดเลยว่าแม่นางน้อยผู้นี้จะกล้าหันคมดาบเข้าใส่ผู้อาวุโสในสำนักเพื่อปกป้องศิษย์สายรองคนหนึ่ง มู่หร่านชิงมิได้ชายตามองเขาด้วยซ้ำ นางเก็บกระบี่กลับเข้าฝักอย่างนุ่มนวล ท่าทางเยือกเย็นและสูงส่งดุจเทพเซียน "ในสายตาของข้า..." มู่หร่านชิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าทรงพลังอำนาจจนผู้อาวุโสฮุ่ยต้องสะท้าน "ท่านเป็นเพียงเศษธุลีที่บังอาจขวางทางเดินของศิษย์พี่ใหญ่... อย่าว่าแต่ลงมือเลย ต่อให้ท่านดับสูญไปในวันนี้ ก็ไม่มีผู้ใดในสำนักกล้ากล่าวโทษข้าสักครึ่งคำ" คำพูดนั้นเฉียบคมราวน้ำแข็ง และเชือดเฉือนยิ่งกว่ากระบี่เล่มใดในโลกหล้า! ไป๋จินเฉินแย้มยิ้มบางเบา เขาก้าวเท้าเดินผ่านร่างของมู่หร่านชิงออกไปเผชิญหน้ากับผู้อาวุโสฮุ่ยด้วยตนเอง นัยน์ตาคู่นคมองกราดมองร่างที่กำลังสั่นเทาด้วยความโกรธและหวาดกลัวเบื้องหน้า "ท่านอยากให้ข้าคุกเข่าคารวะท่านใช่หรือไม่?" ไป๋จินเฉินเอ่ยถาม น้ำเสียงเจือความเย้ยหยันจางๆ ผู้อาวุโสฮุี่ยืดอกขึ้น แม้จะหวาดกลัวพลังของมู่หร่านชิง แต่ศักดิ์ศรีของผู้อาวุโสทำให้เขาไม่อาจก้มหัวได้ "ถ... ถ้าเจ้ารู้จักความอ่อนน้อมถ่อมตนและกราบขอขมาข้าสามครั้ง วันนี้ข้าอาจจะเมตตาไว้ชีวิตเจ้า!" "น่าขันสิ้นดี..." ไป๋จินเฉินส่ายหน้าช้าๆ "สุนัขที่เห่าหอนเสียงดังที่สุด มักจะเป็นตัวที่หวาดกลัวความตายมากที่สุด... ในเมื่อท่านอยากเห็นคนคุกเข่าให้แก่ท่านนัก ข้าจะสงเคราะห์ให้ก็แล้วกัน" *ฟรึบ!* ไม่ต้องรอให้ใครตั้งตัว... ไป๋จินเฉินไม่ได้ชักกระบี่ออกจากฝัก เขาเพียงแค่ปลดปล่อย 'จิตวิญญาณแห่งกระบี่' ที่สะสมไว้ในห้วงสมุทรปราณออกมาเพียงเสี้ยวเดียว! ตูมมมม! แรงกดดันระดับมหาเทพกระบี่ระเบิดออกราวกับภูเขาไฟใต้ทะเลลึก! มันไม่ใช่แรงกดดันธรรมดา แต่มันคือ 'เจตจำนงแห่งฟ้าดิน' ที่กดทับลงมาบนร่างของผู้อาวุโสฮุ่ยโดยตรง พื้นหินแกรนิตใต้ฝ่าเท้าของผู้อาวุโสฮุ่ยแตกร้าวแหลกละเอียดเป็นผุยผงในพริบตา แรงมหาศาลนี้หนักหน่วงราวกับแบกรับดาราจักรเอาไว้ทั้งใบ "อ๊ากกก!" เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังเล็ดลอดออกมาจากลำคอของผู้อาวุโสฮุ่ย เข่าทั้งสองข้างทรุดฮวบลงกระแทกพื้นศิลาเสียงดังสนั่นจนเลือดสาดกระเซ็น กระดูกสะบ้าแตกละเอียดไม่มีชิ้นดี แรงกดดันนี้บังคับให้แผ่นหลังที่เคยยโสโอหังต้องโค้งงอลง จนหน้าผากแนบติดกับพื้นเย็นเยียบ ผู้อาวุโสผู้ยิ่งใหญ่แห่งสำนักกระบี่เมฆา... บัดนี้กำลังก้มกราบแทบเท้าของศิษย์สวะที่เขาเพิ่งเหยียดหยามไปเมื่อครู่! ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมทั่วบริเวณ เหล่าศิษย์สายในต่างอ้าปากค้าง ดวงเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบหยุดหายใจ ไม่มีใครมองเห็นว่าไป๋จินเฉินเคลื่อนไหวอย่างไร ไม่มีใครสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายปราณยุทธ์ปกติ แต่วิชากลับลึกล้ำและน่ากลัวถึงเพียงนี้! ไป๋จินเฉินก้มมองผู้อาวุโสฮุ่ยที่กำลังตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ร่างกายแนบติดพื้นขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่น้อย เขาย่อตัวลงเล็กน้อย กระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในโสตประสาทของอีกฝ่าย "จำไว้ให้ดี... ในวิถีกระบี่ ผู้ที่แข็งแกร่งเท่านั้นจึงมีสิทธิ์พูดคุย ผู้ที่อ่อนแอและตาบอด... มีหน้าที่เพียงแค่มอบคอให้ข้าเหยียบย่ำ" ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุดนั้นเอง ท้องน้ายามวิกาลที่เคยปลอดโปร่งกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีเลือดในชั่วพริบตา สายลมกรรโชกแรงพัดพาละอองหมอกสีดำทมิฬปกคลุมไปทั่วสำนักกระบี่เมฆา พร้อมกับเสียงระฆังโบราณที่ดังขึ้นเก้าครั้งซ้อนจากยอดเขาต้องห้าม—เสียงระฆังที่มิได้ดังขึ้นมานับร้อยปี! มู่หร่านชิงขมวดคิ้วมุ่น นางเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าเบื้องบนด้วยแววตาเคร่งเครียด พลางเอ่ยเสียงเบาหวิวราวกับพึมพำกับตนเอง "แย่แล้ว... ผู้อำนวยการสำนักผู้ปิดตาทะลวงขั้นมาหลายสิบปี... เหตุใดจึงตื่นขึ้นในเวลานี้?" ไป๋จินเฉินหรี่ตาลง รอยยิ้มเย้ยหยันผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันคุ้นเคยที่กำลังพุ่งทะยานเข้ามาใกล้ด้วยความเร็วสูงลิ่ว... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในวิถีกระบี่บทนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — มังกรครามท่องภพ