กวาดล้างคนทรยศ

"ความภักดีที่เจือด้วยเศษเสี้ยวแห่งความโลภ มิอาจเรียก1ว่าความภักดี... มันเป็นเพียงสุนัขที่รอวันแว้งกัดเจ้าของเท่านั้น" เสียงทุ้มต่ำดังก้องกังวาน ราวกับสายฟ้าฟาดผ่ากลางฤดูร้อน ท่ามกลางโถงใหญ่สำนักกระบี่เมฆาอัสนีที่เงียบสงัดจนได้ยินกระทั่งเสียงลมหายใจอันติดขัดของเหล่าผู้อยู่เบื้องล่าง ไป๋จินเฉินยืนสงบนิ่งอยู่บนแท่นประธาน ร่างในอาภรณ์สีครามเข้มไม่ได้แผ่รังสีอำมหิตใดๆ ออกมาเลยแม้แต่น้อย แต่แรงกดดันจากจิตวิญญาณแห่งมหาเทพกระบี่ผู้กลับชาติมาเกิด กลับทำให้พื้นหินแกรนต์ใต้เท้าของเหล่าผู้อาวุโสทรยศถึงกับปริร้าว แตกแขนงออกเป็นรอยร้าวลึกราวดั่งใยแมงมุม เบื้องหน้าเขา ผู้อาวุโสใหญ่ 'จ้าวเทียนหลง' ผู้ซึ่งเคยคุมอำนาจครึ่งหนึ่งของสำนัก คุกเข่าลงด้วยความหวาดกลัว ร่างกายสั่นสะท้านจนควบคุมไม่ได้ เม็ดเหงื่อกาฬไหลโทรมหน้าผาก แม้ในมือจะยังกำกระบี่วิเศษระดับนภาไว้แน่น แต่ความกลัวในก้นบึ้งของจิตใจกลับบอกมันว่า การชักกระบี่ออก 1 นิ้ว หมายถึงความตายที่ไร้หนทางหวนกลับ "ไป๋... ไป๋จินเฉิน!" จ้าวเทียนหลงเค้นเสียงคำรามลอดไรฟัน พยายามฝืนใจลุกขึ้นยืนเพื่อรักษาศักดิ์ศรีครั้งสุดท้าย "เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน! พวกเราคือเสาหลักของสำนักกระบี่เมฆาอัสนี เจ้าเป็นแค่เด็กเมื่อวานซืนที่อาศัยบารมีศิษย์พี่ใหญ่... อึก!" ยังไม่ทันที่ประโยคจะจบลง ห้วงอากาศรอบกายจ้าวเทียนหลงก็พลันบิดเบี้ยว มู่หร่านชิง ที่ยืนสงบนิ่งอยู่เคียงข้างไป๋จินเฉิน ปรายตามองด้วยแววตาเย็นชาดุจน้ำแข็งพันปี นางไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อย เพียงแค่สะบัดชายแขนเสื้อเบาๆ ปราณกระบี่ไร้ลักษณ์สายหนึ่งก็พุ่งแหวกอากาศเข้ากดทับร่างของจ้าวเทียนหลงจนทรุดฮวบลงไปกระแทกพื้นอีกครั้ง กระดูกหัวเข่าแตกละเอียดจนมีเสียงดังกรอบน่าสะพรึงกลัว! "ศิษย์พี่ใหญ่ของเจ้า... คือฟ้าที่พวกเจ้าไม่มีวันเอื้อมถึง" มู่หร่านชิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไร้อารมณ์ความรู้สึกใดๆ ทว่ากลับเย็นเยียบเข้าถึงกระดูกดำ "การที่พวกเจ้าสมรู้ร่วมคิดกับสำนักมารโลหิต ลอบวางยาพิษในเขตแดนบำเพ็ญเพียร... โทษนี้ต่อให้ตายร้อยครั้งก็ยังน้อยไป" ความเงียบงันเข้าปกคลุมอีกครา บรรยากาศภายในโถงเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตายที่เข้มข้นขึ้นทุกขณะ เหล่าผู้อาวุโสและศิษย์สายในที่แปรพักตร์ต่างหน้าซีดเผือด บางคนถึงกับทรุดเข่าลงร้องไห้ขอชีวิต แต่ไป๋จินเฉินหาได้ใส่ใจไม่ สายตาคมกริบคู่นั้นทอดมองไปยังกระบี่เหล็กดำในมือ คมกระบี่ที่ดูเรียบง่ายไร้ลวดลาย กลับสะท้อนแสงประหลาดเยือกเย็น "ข้าเคยให้โอกาสพวกเจ้าแล้วถึงสามครั้ง" ไป๋จินเฉินเอ่ยขึ้นแผ่วเบา ราγกับกำลังรำพึงรำพันกับตัวเอง "ในชาติก่อน ข้าเคยถูกหักหลังโดยคนที่ไว้ใจที่สุด บทเรียนนั้นสอนให้รู้ว่า ความเมตตาต่อคนทรยศ คือความโหดร้ายที่สุดต่อผู้บริสุทธิ์" สิ้นเสียงคำว่า 'บริสุทธิ์' ร่างของไป๋จินเฉินก็เลือนหายไปจากจุดเดิม! *ฉับ!* ไม่มีประกายแสงเจิดจ้า ไม่มีเสียงคำรามกึกก้องสะท้านฟ้า มีเพียงเสียงคล้ายสายลมพัดผ่านใบไม้ไผ่แผ่วเบาหนדוงครา ทว่ารวดเร็วจนประสาทสัมผัสของยอดฝีมือขอบเขตผสานวิญญาณยังแทบจับร่องรอยไม่ได้ เวลาดูเหมือนจะหยุดเดินไปชั่วขณะ ไป๋จินเฉินปรากฏกายอีกครั้งที่เบื้องหลังของกลุ่มผู้อาวุโสทรยศ ร่างของเขายืนนิ่งสงบ มือขวาถือกระบี่ชี้ลงพื้น ปลายกระบี่ไม่มีแม้แต่หยดโลหิตเปื้อนเปรอะ ทว่าที่ลำคอของผู้อาวุโสทั้งแปดคนที่คุกเข่าอยู่ด้านหน้า กลับปรากฏเส้นด้ายสีแดงบางเฉียบขึ้นพร้อมกัน *แปะ... แปะ... แปะ...* หยดเลือดสีชาดหยดแรกกระทบพื้นหิน ตามมาด้วยศีรษะทั้งแปดที่ค่อยๆ เลื่อนหลุดออกจากบ่าอย่างช้าๆ ดวงตาของพวกมันยังคงเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้ายังคงค้างคาด้วยความหวาดกลัว ไร้ซึ่งโอกาสแม้แต่จะเปล่งเสียงกรีดร้องออกมาสักแอะเดียว การสะบัดกระบี่เพียงครั้งเดียว... สังหารยอดฝีมือแปดคนในพริบตา! นี่คือวิถีกระบี่ที่เหนือล้ำเกินกว่าจินตนาการของคนในยุทธภพจะหยั่งถึง ความตื่นตะลึงแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูอากาศ เหล่าศิษย์สำนักกระบี่เมฆาอัสนีที่ยืนดูอยู่รอบนอกต่างอ้าปากค้าง สมองขาวโพลนจนคิดสิ่งใดไม่ออก พวกเขาตระหนักแล้วในวินาทีนี้ว่า บุรุษผู้ดำรงตำแหน่งประธานผู้นี้ หาใช่ขยะไร้ค่าที่ผู้คนเคยสบประมาทอีกต่อไป หากแต่คือเทพเจ้าแห่งการฆ่าฟันที่จุติลงมาเพื่อชำระล้างยุทธภพ! ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด มู่หร่านชิงกลับขมวดคิ้วเล็กน้อย นางสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้พื้นศิลาเบื้องล่าง รัศมีพลังมารอันชั่วร้ายสายหนึ่งกำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ รากับสัตว์ประหลาดโบราณที่กำลังลืมตาตื่นจากการหลับใหล "จินเฉิน ระวัง!" นางส่งเสียงเตือนพร้อมกับยกมือขึ้นเตรียมผนึกปราณเซียน แต่ช้าไปก้าวเดียว! พื้นหินแกรนต์ใจกลางโถงใหญ่ระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ แรงระเบิดมหาศาลพ่นเสาเพลิงสีดำทมิฬพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า พร้อมกับเงาร่างของชายชราหลังค่อมในชุดคลุมสีดำสนิทผู้หนึ่ง ที่ก้าวออกมาจากรอยแยกมิติด้วยรอยยิ้มอันน่าสยดสยอง กลิ่นอายพลังที่แผ่ออกมาจากร่างของมันเหนือล้ำกว่าขอบเขตผสานวิญญาณไปไกลลิบ... มันคือยอดฝีมือขอบเขตราชันย์ศักดิ์สิทธิ์ขั้นสูง! "ฮ่าๆๆๆ สมคำร่ำลือ มหาเทพกระบี่ไป๋จินเฉิน เจ้าช่างเหี้ยมโหดยิ่งนัก!" เสียงแหบพร่าราวกับเสียงเสียดสีของโลหะดังขึ้น "น่าเสียดายที่วันนี้... ที่นี่ จะกลายเป็นสุสานแห่งวิถีกระบี่ของพวกเจ้า!" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในวิถีกระบี่อันไร้จุดสิ้นสุดนี้นะครับ