การทรยศของสหายร่วมสำนัก

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งในถ้ำศิลาเพลิงสุริยันหาใช่สิ่งอื่นใดไม่ หากแต่คือกลิ่นอายแห่งความโลภที่เน่าเฟะที่สุดในใต้หล้า "ถังหลิง... เจ้ากล้าดียังไง ถึงเอา 'กระบี่ผ่าปฐพี' มาจ่อที่คอของข้า" เสียงของไป๋จินเฉินราบเรียบและเย็นเยียบราวน้ำแข็งพันปี นัยน์ตาคมกริบดุจคมกระบี่เหลือบมองสหายร่วมสำนักที่เติบโตมาด้วยกัน แววตาคู่นั้นไม่ได้มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงความสมเพชเวทนาที่ฉายชัดอยู่ภายใน ร่างกายของเขายังคงโคจรพลังปราณเพื่อขับพิษสลายวิญญาณที่ถูกลอบวางในโอสถเมื่อยามค่ำคืนที่ผ่านมา แม้ลมหายใจจะติดขัดเล็กน้อย ทว่ารัศมีกดดันรอบกายกลับยังคงน่าสะพรึงกลัวจนทำให้ถังหลิงถึงกับมือสั่นเทา ถังหลิงกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เม็ดเหงื่อกาฬไหลโทรมหน้าผาก แม้เขาจะเป็นผู้ถือครองกระบี่จ่อคอของมหาเทพกระบี่ผู้กลับชาติมาเกิดผู้นี้ ทว่ายามเมื่อสบตากับไป๋จินเฉิน เขากลับรู้สึกราวกับตนเองเป็นเพียงมดปลวกตัวจ้อยที่กำลังเงยหน้ามองมังกรยักษ์เหนือเมฆา "อย่าได้โทษข้าเลย... ศิษย์น้องไป๋!" ถังหลิงกัดฟันกรวด ฝืนเค้นเสียงคำรามเพื่อขbลบความหวาดกลัวในใจ "สำนักกระบี่เมฆาบูรพาแห่งนี้มีแต่คนตาบอด พวกมันมองเห็นเพียงพรสวรรค์ของเจ้า ปิดกั้นพวกเราให้อยู่ในเงามานานเท่าไหร่แล้ว? 'โอสถทิพย์บรรพกาล' และ 'เคล็ดวิชาเก้าสวรรค์' ที่เจ้าค้นพบในซากปรักหักพัง หากมอบมันให้ข้าแต่โดยดี ข้าอาจจะเมตตาให้เจ้าตายอย่างสบายหน่อย!" รอบกายของทั้งคู่มีศิษย์สายในอีกสามคนยืนล้อมกรอบอยู่ด้วยแววตาละโมบโลภมาก พวกมันล้วนเป็นคนที่ไป๋จินเฉินเคยช่วยชีวิตไว้จากเงื้อมมือของอสูรโลหิตเมื่อเดือนก่อน ทว่าในยามนี้ ผลประโยชน์และความอยากได้อยากมีได้แปรเปลี่ยนมิตรภาพจอมปลอมให้กลายเป็นคมดาบที่หันเข้าหาอกของพี่น้องร่วมสำนัก ไป๋จินเฉินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ "หึ... มนุษย์เรานี่ช่างน่าขันนัก ความกตัญญูและคุณธรรมน้ำมิตร เป็นสิ่งเดียวที่แยกมนุษย์ออกจากเดรัจฉาน แต่พวกเจ้ากลับยอมถอดความเป็นมนุษย์ทิ้งไป เพียงเพราะต้องการก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดที่พวกเจ้าไม่มีวันเอื้อมถึงด้วยลำแข้งของตนเอง" "หุบปาก!" ถังหลิงแผדเสียงคำรามด้วยความอับอายและโกรธเกรี้ยว แววตาของเขาแดงก่ำด้วยความโลภ "ลงมือ! ฆ่ามันซะ เอาสมบัติทั้งหมดมา!" สิ้นคำสั่ง พลังปราณระดับกำเนิดจิตวิญญาณขั้นสมบูรณ์ของทั้งสี่ก็ระเบิดออกพร้อมกัน แรงกดดันมหาศาลสั่นสะเทือนผนังถ้ำศิลาจนเศษหินร่วงกราว คมกระบี่และอาวุธเวทพุ่งเข้าหาไป๋จินเฉินจากทุกสารทิศราวกับห่าฝน ทว่าในเสี้ยววินาทีความเป็นความตายนั้นเอง ร่างของไป๋จินเฉินกลับหายลับไปจากจุดเดิมราวกับภาพมายา! *ฉับ!* ประกายกระบี่สีครามเข้มสว่างวาบขึ้นราวกับสายฟ้าฟาดกลางฤดูร้อน รวดเร็ว ชàดเจน และไร้ซึ่งความปรานี ศิษย์สายในผู้ถือกระบี่ทวนเพลิงที่พุ่งเข้ามาเป็นคนแรกเบิกตากว้าง คอของมันขาดสะบั้นในดาบเดียว โลหิตสีชาดพุ่งกระฉูดราวกับน้ำพุ ก่อนที่ร่างไร้หัวจะล้มลงกระแทกพื้นอย่างอนาถ ไป๋จินเฉินปรากฏกายขึ้นอีกครั้งที่เบื้องหลังของศิษย์คนที่สอง ปลายกระบี่ในมือยังคงหยดหยาดโลหิตช้าๆ เขากวาดสายตามองสหายทรยศทั้งสองที่เหลือด้วยความเย็นชา "วิชา... วิชาก้าวอัสนีเก้าสวรรค์! เจ้า... เจ้ายังใช้มันได้ แม้จะโดนพิษสลายวิญญาณเนี่ยนะ!" ถังหลิงถอยหลังกรูด ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ความมั่นใจทั้งหมดมลายหาย ในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด บรรยากาศภายในถ้ำก็พลันหนתเหน็บลงอย่างเฉียบพลัน อุณหติลดฮวบจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว เงาร่างหนึ่งที่งดงามราวกับเทพเซียนแต่น่าเกรงขามดุจราชinีน้ำแข็งก็ก้าวเข้ามาจากปากถ้ำ นางคือมู่หร่านชิง นางเซียนผู้เย็นชาแห่งแดนบูรพา ผู้ซึ่งไม่เคยชายตาดูลมหายใจของใคร ทว่าในยามนี้ ปิ่นกระบี่ในมือของนางกลับสั่นระริกด้วยจิตสังหารอันรุนแรงที่แผ่ขยายออกไปไกลนับร้อยลี้ มู่หร่านชิงกวาดสายตาเย็นเยียบมองถังหลิงที่ตัวสั่นเทา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทำให้วิญญาณของทุกคนแทบแตกดับ "บังEา... กล้าดียังไง ถึงมารังควานคนของข้า" ถังหลิงหันไปมองมู่หร่านชิงด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด ทว่าก่อนที่เขาจะได้เอ่ยคำใดแก้ตัว มู่หร่านชิงก็สะบัดแขนเสื้อเบาๆ คลื่นกระบี่น้ำแข็งนับพันสายก็พุ่งเข้าตรึงร่างของเขาและพรรคพวกไว้กับผนังถ้ำในพริบตา ความตายอยู่ใกล้แค่เอื้อมมือ ทว่าไป๋จินเฉินกลับยกมือขึ้นห้ามคมกระบี่ของนางไว้ด้วยแววตาที่ลึกล้ำยากหยั่งถึง "ช้าก่อน... หร่านชิง" ไป๋จินเฉินเอ่ยเสียงแผ่วเบา พร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปาก "ปล่อยพวกมันไป... ให้พวกมันกลับไปบอก 'ผู้อว่าการนิกาย' เถอะว่า ข้า ไป๋จินเฉิน ผู้นี้... กำลังจะไปทวงหนี้เลือดที่พวกมันติดค้างไว้ทั้งหมดด้วยตนเอง" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในวิถีกระบี่อันไร้จุดสิ้นสุดนี้นะครับ