ชัยชนะอันเกรียงไกร

เสียงปรบมือดั่งสายฟ้าฟาดคะนอง ก้องกังวานสะท้านสะเทือนทั่วทั้งลานประลองยุทธ์เก้าสวรรค์ ราวกับผืนแผ่นดินและนภากาศต่างร่วมคารวะต่อการปรากฏขึ้นของปาฏิหาริย์ บนแท่นประลองหินอัคนีทมิฬซึ่งบัดนี้แตกละเอียดเป็นจุล ร่างของบุรุษหนุ่มผู้หนึ่งยังคงยืนหยัดอย่างมั่นคง ท่วงท่าสง่างามดั่งเทพยดาผู้ลงมาจุติ ปราณกระบี่สีครามเข้มข้นระลอกแล้วระลอกเล่าแผ่ซ่านออกจากร่างของเขา สะท้อนประกายระยิบระยับราวกับดวงดาราบนฟากฟ้า ท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุมชั่วขณะเนื่องจากความตะลึงงันของเหล่าผู้วิเศษและประมุขตระกูลใหญ่ทั้งหลาย ไป๋จินเฉิน กวาดสายตาคมกริบดั่งใบกระบี่มองไปยังเบื้องหน้าอย่างเยือกเย็นและทะนงตน รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของมหาเทพผู้กลับชาติมาเกิดในร่างศิษย์สวะผู้นี้ มันไม่ใช่รอยยิ้มแห่งความลำพอง หากแต่เป็นรอยยิ้มของผู้ที่มองทะลุปรุโปร่งถึงสัจธรรมแห่งวิถีกระบี่อันไร้ขอบเขต "ประกาศผล... ผู้ชนะเลิศอันดับหนึ่งของการประลองยุทธ์แดนบูรพาประจำรอบร้อยปี... ไป๋จินเฉิน!" เสียงประกาศของผู้อาวุโสสูงสุดแห่งสำนักกระบี่สวรรค์ดังขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แม้แต่ตัวผู้ประกาศเองก็ยังไม่อยากเชื่อว่าเด็กหนุ่มผู้เคยถูกตราหน้าว่าเป็นขยะไร้ค่า จะสามารถพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน กวาดชัยชนะอันเกรียงไกรนี้มาครองได้อย่างน่าภาคภูมิใจ ท่ามกลางสายตานับหมื่นคู่ที่มองมาด้วยความเลื่อมใสแกมหวาดหวั่น ป้ายหยกประจำตำแหน่งผู้ชนะเลิศอันดับหนึ่งพวยพุ่งด้วยแสงสีทองเจิดจ้า ลอยละลิ่วมาหยุดนิ่งอยู่ตรงหน้าของไป๋จินเฉิน มันคือเครื่องหมายแห่งเกียรติยศ ทรัพยากรบำเพ็ญเพียรระดับสูง และสิทธิ์ในการเข้าสู่หอคัมภีร์ลับสวรรค์ที่ผู้บำเพ็ญทั่วหล้าต่างหมายปอง ทว่า... ท่ามกลางเสียงแซ่ซ้องและสายตานับหมื่นที่ทอดมองมาด้วยความอิจฉาริษยา ไป๋จินเฉินกลับไม่ได้สนใจสิ่งเหล่านั้น สายตาคู่คมของเขาเบนผ่านป้ายหยกสีทองไปหยุดอยู่ที่มุมหนึ่งของลานประลอง... ณ ที่ตรงนั้น ท่ามกลางหมู่ชนที่แออัด ร่างระหงในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ราวนางพญาหิมะกำลังยืนอยู่อย่างสง่างาม มู่หร่านชิง... นางเซียนผู้เย็นชาและสูงส่งต่อทุกผู้คนในหล้า บัดนี้ดวงตาคู่สวยคู่นั้นกลับทอประกายอ่อนโยนอย่างที่ไม่มีผู้ใดเคยได้เห็น มุมปากที่มักจะเม้มสนิทราวกับไม่ยินดียินร้ายต่อโลกหล้า กลับคลี่ยิ้มออกมาบางเบาราวกับดอกเหมยแย้มบานท่ามกลางเหมันต์ นางไม่ได้เอ่ยวาจาใดๆ สักคำ แต่สายตาที่ส่งมานั้นเต็มไปด้วยความเข้าใจ ความภาคภูมิใจ และความผูกพันล้ำลึกที่ผูกร้อยดวงวิญญาณของคนทั้งสองไว้ด้วยกันเหนือสิ่งอื่นใด ไป๋จินเฉินพยักหน้ารับช้าๆ เป็นเชิงสื่อความหมาย สำหรับเขาแล้ว ชัยชนะอันเกรียงไกรในวันนี้มิใช่เพื่อการประกาศศักดาต่อหน้าผู้คน หรือเพื่อตบหน้าบรรดาผู้อาวุโสที่เคยเหยียดหยามเขาในอดีต แต่มันคืออีกหนึ่งก้าวสำคัญในการทวงคืนความยุติธรรมและเตรียมพร้อมรับมือกับมหันตภัยจากแดนเซียนเบื้องบนที่กำลังคืบคลานเข้ามา "เจ้าทำได้ไม่เลวเลยนี่... ศิษย์พี่ใหญ่" เสียงหวานใสแต่เย็นชาดั่งน้ำค้างแข็งดังขึ้นแผ่วเบาข้างกายของเขา ร่างของมู่หร่านชิงปรากฏขึ้นราวกับภูตพราย นางก้าวเข้ามาใกล้จนกลิ่นหอมเย็นจางๆ ของดอกไม้สวรรค์ลอยแตะจมูก แม้ภายนอกนางจะยังคงรักษามาดของนางเซียนผู้สูงศักดิ์ แต่แววตาที่มองเขานั้นกลับซ่อนความห่วงใยไว้ไม่มิด ไป๋จินเฉินหันไปมองสตรีตรงหน้า นัยน์ตาสีครามเข้มทอประกายอบอุ่นขึ้นเล็กน้อยอย่างยามที่อยู่กับนาง "ชัยชนะครั้งนี้ เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นของการเดินทางเท่านั้น หร่านชิง... เส้นทางที่เราต้องเดินร่วมกันหลังจากนี้ ยังมีอุปสรรคที่ยิ่งใหญ่กว่านี้รออยู่" "ไม่ว่าเส้นทางข้างหน้าจะเป็นหุบเหวอเวจีหรือทัณฑ์สวรรค์... ข้าก็ไม่เคยหวาดหวั่นตราบใดที่มีท่านอยู่เคียงข้าง" มู่หร่านชิงเอաբวาจาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เด็ดเดี่ยว และจริงจัง นางมิใช่สตรีอ่อนแอที่ต้องรอให้ปกป้อง แต่นางคือเซียนผู้พร้อมจะเคียงบ่าเคียงไหล่ฟาดฟันอุปสรรคไปพร้อมกับเขา บรรยากาศรอบกายของคนทั้งสองราวกับถูกตัดขาดจากโลกภายนอก เคมีและความผูกพันอันล้ำลึกระหว่างมหาเทพกระบี่และนางเซียนผู้เย็นชาแผ่ซ่านจนผู้คนรอบข้างไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงรบกวน ทว่า... ในวินาทีที่ความเงียบสงบอันงดงามกำลังโอบล้อมคนทั้งสองไว้ ทันใดนั้นเอง! ท้องนภาที่เคยแจ่มใสไร้เมฆหมอกกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทราวกับถูกหมึกดำสาดซัด ลมปราณกดดันอันน่าสะพรึงกลัวสายหนึ่งพั่งพรูลงมาจากรอยแยกมิติเบื้องบนอย่างไร้สัญญาณเตือน! แรงกดดันนี้หนักหน่วงเสียยิ่งกว่าพลังของยอดฝีมือในแดนบูรพารวมกันเสียอีก พื้นหินใต้ฝ่าเท้าของทุกคนแตกสลายเป็นผุยผงในพริบตา! "เกิดอะไรขึ้น!" เสียงอุทานด้วยความตื่นตระหนกดังขึ้นจากเหล่าประมุขตระกูล ไป๋จินเฉินหรี่ตาลงทันที ประกายกระบี่ในดวงตาวับวานขึ้นอย่างดุดัน เขาดึงมู่หร่านชิงเข้าสู่อ้อมแขนอย่างรวดเร็ว พร้อมกับแหงนมองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่กำลังฉีกขาดออกเป็นทางยาว ร่างเงาดำทะมึนร่างหนึ่งก้าวออกมาจากรอยแยกมิติ พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่สั่นสะเทือนไปถึงวิญญาณของผู้คนนับหมื่น "ฮ่าๆๆๆ... นึกว่าใคร ที่แท้ก็คือมหาเทพไป๋ผู้ร่วงหล่น... เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าการชนะการประลองปาหี่ในโลกมนุษย์ปลอมๆ นี้ จะทำให้เจ้าหนีพ้นเงื้อมมือของพวกเราได้?" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในวิถีกระบี่อันไร้จุดสิ้นสุดนี้นะครับ