เพลงกระบี่พิฆาตมาร

กลิ่นอายโลหิตคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นอายปราณกระบี่ที่แหลมคมจนบาดผิวหนัง ความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวปกคลุมไปทั่วลานประลองยุทธแดนบูรพา เบื้องหน้าของไป๋จินเฉินในยามนี้คือกลุ่มผู้อาวุโสพรรณมารโลหิตนับร้อยชีวิตที่แผ่จิตสังหารพวยพุ่งสู่ท้องนภา ทว่าแววตาของมหาเทพกระบี่ผู้กลับชาติมาเกิดกลับมิได้มีความหวาดหวั่นแม้แต่น้อย เขายืนหยัดสง่างามราวกับยอดเขาที่ไม่เคยหวั่นไหวต่อพายุหมุน มือขวากุมด้ามกระบี่โบราณแน่น ปราณกระบี่สีครามเข้มไหลเวียนผ่านเส้นชีพจรส่งเสียงคำรามก้องกังวานคล้ายพญามังกรตื่นจากนิทรา "ไป๋จินเฉิน... เจ้าคิดว่าจะต่อกรกับค่ายกลวิญญาณโลหิตหมื่นศพของพวกเราด้วยตัวคนเดียวได้กระนั้นหรือ ช่างเป็นความเย่อหยิ่งที่โง่เขลาเสียจริง!" เสียงคำรามของประมุขพรรณมารดังขึ้น ท่ามกลางอักขระสีแดงฉานที่ลอยคว้างอยู่กลางอากาศ ก่อตัวเป็นรูปโครงกระดูกยักษ์อ้าปากหมายกลืนกินสรรพชีวิต ไป๋จินเฉินมิได้เอ่ยวาจาโต้ตอบ ดวงตาคู่นั้นทอประกายเยือกเย็นและลึกล้ำดุจห้วงสมุทรโบราณ เขาเพียงแต่กวาดสายตามองความว่างเปล่าเบื้องหน้า ก่อนจะหันไปสบตากับมู่หร่านชิงที่ยืนอยู่ไม่ไกล นางเซียนผู้สง่างามไร้ผู้เทียมทานผู้นั้น แม้จะไม่ได้ขยับกายเข้าช่วย แต่วิถีปราณน้ำแข็งรอบกายของนางกลับแผ่ขยายออกปกป้องคุ้มครองเส้นทางถอยหลังให้เขาอย่างเงียบเชียบ เป็นความเข้าใจอันลึกซึ้งที่มิต้องเอ่ยวาจาใดๆ ให้มากความ "วิชากระบี่ของข้า..." ไป๋จินเฉินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าก้องกังวานสะท้อนไปถึงจิตวิญญาณของผู้ฟังทุกคน "...มิได้มีไว้เพื่อฆ่าฟัน แต่มันมีไว้เพื่อสลักสัจธรรมแห่งฟ้าดินต่างหาก" สิ้นเสียงคำนั้น ร่างของไป๋จินเฉินก็หายวับไปจากจุดเดิม ราวกับสายลมที่ไร้ร่องรอยและตัวตน *เคร้ง!* ประกายไฟสีครามสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดมิด เพียงกระบี่เดียวที่ถูกชักออกจากฝักอย่างเชื่องช้า แต่มันกลับทรงพลังจนฉีกกระชากมิติอากาศเบื้องหน้าให้ปริแตกออกเป็นทางยาว อานุภาพแห่งวิชากระบี่พิฆาตมารแผ่ซ่านออกไปราวกับบทกวีอันงดงามแต่ทว่าเย็นเยียบถึงขั้วหัวใจ กลีบดอกไม้สีครามที่ก่อตัวขึ้นจากปราณกระบี่นับหมื่นกลีบโปรยปรายลงมาจากฟากฟ้า งดงามราวกับภาพวาดของจิตรกรเอก ทว่าทุกๆ กลีบที่สัมผัสถูกร่างของเหล่าศิษย์พรรณมาร กลับคมกริบยิ่งกว่าใบมีดที่อาบยาพิษ เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังระงมขึ้นเป็นระยะ ทว่ามิต่างอะไรกับเสียงดนตรีอันโศกสลักในห้วงมิติแห่งการต่อสู้ ไป๋จินเฉินเคลื่อนกายผ่านดงกระบี่และอาคมโลหิตด้วยความพลิ้วไหวราวกับเทพเซียนเดินดิน ทุกย่างก้าวที่เขาเหยียบย่างลงไป ล้วนทิ้งร่องรอยแห่งวิถีกระบี่ที่สะอาดหมดจด ไร้ซึ่งกลิ่นอายโลหิตแปดเปื้อนบนอาภรณ์สีขาวของเขา มู่หร่านชิงมองภาพนั้นด้วยแววตาที่ไหววุ่นเล็กน้อย ความเย็นชาบนใบหน้านางถูกแทนที่ด้วยความชื่นชมและห่วงใยที่ซ่อนเร้น นางย่อมรู้ดีว่าการฝืนใช้เคล็ดกระบี่พิฆาตมารขั้นสมบูรณ์แบบนี้ ย่อมต้องแลกมาด้วยการเผาผลาญพลังชีวิตและบาดแผลภายในที่หนักหนาเพียงใด แต่เมื่อเห็นความเด็ดเดี่ยวในแววตาของชายหนุ่ม นางจึงทำได้เพียงผนึกกำลังปราณน้ำแข็งของตนให้แผ่ขยายออกไปอย่างไร้ขอบเขต เพื่อช่วยสกัดกั้นแรงสะท้อนจากค่ายกลมารมิให้ย้อนกลับมาทำร้ายเขา "ศิษย์พี่ใหญ่..." มู่หร่านชิงพึมพำกับตนเองเบื้องล่าง น้ำเสียงของนางแฝงไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย "...ท่านดื้อรั้นเกินไปแล้วจริงๆ" กลางวงล้อมที่เต็มไปด้วยซากศพและคราบโลหิต ไป๋จินเฉินยืนหยัดอยู่บนจุดสูงสุดของลานประลอง ปลายกระบี่ในมือหยดหยาดโลหิตสีแดงฉานลงสู่พื้นดินทีละหยด เสียงลมหายใจของเขายังคงสม่ำเสมอ แม้ใบหน้าจะซีดเซียวลงเล็กน้อยจากการใช้พลังปราณมหาศาล ทว่าความทะนงตนในวิถีกระบี่กลับยิ่งฉายชัดเจนขึ้นราวกับดาราพฤกษ์บนฟากฟ้ายามค่ำคืน ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบสงบกำลังจะหวนคืนกลับมาอีกครั้ง... ท้องนภาเบื้องบนที่เคยปลอดโปร่งกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทอย่างไร้สาเหตุ เมฆทัณฑ์สวรรค์สีทองคำรวมตัวกันเป็นรูปเกลียวคลื่นหมุนวนอย่างบ้าระคลั่ง สายฟ้าสีครามเข้มฟาดผ่าลงมากลางลานประลอง ส่งเสียงคำรามสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งอาณาจักรเซียน แรงกดดันระดับมหาเทพที่กดทับลงมาจากเบื้องบน ทำให้แม้แต่มู่หร่านชิงยังต้องขมวดคิ้วแน่นและกระอักโลหิตออกมาคำโต ไป๋จินเฉินแหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้า แววตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันคุ้นเคยและน่าสะพรึงกลัวที่กำลังพุ่งทะยานทะลวงผ่านมิติลงมา ไม่ใช่ทัณฑ์สวรรค์... แต่มันคือจิตสังหารจากตัวตนระดับบรรพกาลที่หลับใหลอยู่ใต้หุบเขาหมื่นพิษ ซึ่งถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยวิชากระบี่พิฆาตมารที่เขาเพิ่งปลดปล่อยออกไปเมื่อครู่! ร่างเงาดำทะมึนขนาดมหึมาปรากฏขึ้นท่ามกลางสายฟ้า พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังสะท้อนก้องกังวานไปถึงจิตวิญญาณของทุกคนในที่นั้น "ฮ่าๆๆ... ผ่านไปสามร้อยปี นึกไม่ถึงว่าในโลกมนุษย์จะยังมีผู้ที่ฝึกฝนวิชากระบี่เล่มนี้จนสำเร็จ... เจ้าหนุ่ม เจ้าช่างกล้าดียิ่งนักที่ปลุกข้าให้ตื่นจากการหลับใหล!" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในวิถีกระบี่อันไร้จุดสิ้นสุดนี้นะครับ