การเผชิญหน้ากับอัจฉริยะอันดับหนึ่ง

เสียงหัวเราะเยาะหยันดังระคนกับเสียงลมหายใจอันหอบกระชั้นของเหล่าศิษย์สายใน สนามฝึกยุทธ์หินอัคนีเวลานี้ถูกกดทับด้วยแรงกดดันจากจิตสังหารอันเข้มข้นจนแทบจะกลั่นตัวเป็นหยาดน้ำค้างสีชาด "ไป๋จินเฉิน... เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าการชนะการประลองรอบที่ผ่านมา จะทำให้เจ้ามีสิทธิ์แม้แต่จะเงยหน้าสบตากับข้า?" กงสุลู่ ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ร่างกายของเขากำยำล่ำสัน ทั่วร่างแผ่ซ่านไอพลังปราณสีทองอร่ามที่สะท้อนมาจาก "เคล็ดวิชาเพลิงสุริยันผลาญนภา" เคล็ดวิชาประจำตระกูลกงสุลอันเลื่องชื่อ ลมปราณระดับหลอมรวมวิญญาณขั้นสมบูรณ์แผ่ขยายออกเป็นวงกว้าง บีบอัดบรรยากาศรอบตัวจนเกิดเสียงระเบิดปะทุเปรี๊ยะๆ ดุจประทุษร้ายด้วยสายฟ้า ไป๋จินเฉินยังคงยืนนิ่งสงบ มือข้างหนึ่งไขว้หลัง ดวงตาคู่นั้นลุ่มลึกราวมหาสมุทรไร้ก้นบึ้ง ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว มีเพียงความว่างเปล่าที่ล้ำลึกเสียจนกงสุลู่รู้สึกหงุดหงิดพลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ "เจ้าพูดมากเกินไปแล้ว... กงสุลู่" ไป๋จินเฉินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าก้องกังวานเสียดแทงลึกลงไปในโสตประสาทของทุกคน "วิชาตระกูลกงสุลที่เจ้าภาคภูมิใจนักหนา ในสายตาของข้า มันก็เป็นเพียงเปลวเทียนริบหรี่ก่อนดับยามต้องสายลมหนาวเท่านั้น" "สามหีน!" กงสุลู่คำรามลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน นัยน์ตาสベคดุร้ายราวกับสัตว์ป่ากระหายเลือด "วันนี้ข้าจะใช้กระบวนท่า 'สุริยะทะลวงภพ' สยบความเย่อหยิ่งของเจ้า ให้เจ้าคุกเข่าอ้อนวอนขอชีวิตต่อหน้าทุกคน!" สิ้นเสียงคำราม กงสุลู่ก็พุ่งทะยานร่างออกไปราวกับอุกกาบาตเพลิงพุ่งชนพื้นดิน พลังปราณทั้งหมดถูกรวบรวมไว้ที่ฝ่ามือขวา เกิดเป็นรูปเงากรงเล็บเพลิงมหึมาที่แผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า ความร้อนระอุแผ่ซ่านจนพื้นสนามหินร้าวรานเป็นทางยาว ผู้ชมรอบข้างต่างต้องถอยร่นออกไปด้วยความหวาดกลัวต่ออานุภาพอันเกรี้ยวกราดนี้ ท่ามกลางความโกลาหลนั้น บนหอคอยสูงชัน มู่หร่านชิงยืนกอดอกมองลงมาด้วยใบหน้าเยียบเย็นดั่งน้ำแข็ง นางไม่ได้แสดงความกังวลแม้แต่น้อย มีเพียงประกายตาคู่คมที่ทอดมองไปยังชายหนุ่มเบื้องล่างด้วยความเชื่อมั่นอย่างเปี่ยมล้น สำนักมังกรฟ้าแห่งนี้ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า หัวใจของนางเซียนผู้เย็นชาผู้นี้ ได้ถูกสลักชื่อของไป๋จินเฉินเอาไว้จนไม่มีวันลบเลือนได้อีกแล้ว *ตูม!* แรงปะทะระเบิดสนั่นหวั่นไหว ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ กงสุลู่ซัดฝ่ามือเพลิงเข้าใส่ร่างของไป๋จินเฉินเต็มแรง รอยยิ้มแห่งชัยชนะผุดขึ้นบนมุมปากของเขา ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับค้างเติ่งในเวลาต่อมา เพราะร่างที่เขาเพิ่งซัดทะลวงเข้าไปนั้น... ค่อยๆ เลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย! "ภาพติดตา?" กงสุลู่เบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก สัญชาตญาณดิบเตือนภัยถึงความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามาอย่างรวดเร็ว "เจ้าช้าเกินไป" เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นข้างหู ราวกับเสียงยมทูตพิพากษาจากขุมนรก ไป๋จินเฉินปรากฏตัวขึ้นอย่างไร้ซุ่มเสียงตั้งแต่เมื่อใดไม่มีใครล่วงรู้ นิ้วมือเรียวยาวดุจหยกขาวชี้ตรงไปยังจุดชีพจรสำคัญที่กลางหลังของกงสุลู่ ไร้ซึ่งกระบี่ในมือ ทว่าพลังกระบี่ที่แฝงอยู่ปลายนี้กลับแหลมคมยิ่งกว่าศาสตราใดๆ ในใต้หล้า กงสุลู่หน้าถอดสี รีบระเบิดพลังปราณทั้งหมดต้านทานตามสัญชาตญาณ ทว่าไป๋จินเฉินหาได้คิดจะสังหารเขาในทันที ปลายนี้เพียงสะกิดเบาๆ ทว่ากลับทรงพลังราวกับภูเขาไท่ซานกดทับ *อั๊ก!* กงสุลู่กระอักโลหิตคำโตออกมา ร่างกายลอยกระเด็นไปไกลนับสิบวา กลิ่นอายพลังปราณที่เคยเกริกไกรเมื่อครู่บัดนี้แตกซ่านกระเซ็นราวกับแก้วที่ร้าวราน เขาคุกเข่าลงกับพื้น ศีรษะแทบแนบชิดพื้นดินด้วยความอับอายและตื่นตระหนกสุดขีด ความเงียบสงบเข้าปกคลุมสนามประลองในชั่วพริบตา เหล่าผู้อาวุโสและศิษย์สายในต่างอ้าปากค้าง สมองขาวโพลนจนแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง การเผชิญหน้ากับอัจฉริยะอันดับหนึ่งของตระกูลใหญ่ กลับพ่ายแพ้ภายในกระบวนท่าเดียวโดยที่อีกฝ่ายยังไม่ทันได้ชักกระบี่ออกจากฝักด้วยซ้ำ! ไป๋จินเฉินยืนสงบนิ่ง เสื้อคลุมสีครามสะบัดพลิ้วตามแรงลม สายตาคู่คมกวาดมองไปรอบๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นประสานสายตากับมู่หร่านชิงบนหอคอยสูง ทั้งสองสบตากันเพียงเสี้ยววินาที ทว่ามีความหมายลึกซึ้งนับพันคำซ่อนอยู่ภายในนั้น ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบกำลังจะถูกทำลายด้วยเสียงประกาศชัยชนะ ท้องฟ้าเหนือสำนักมังกรฟ้าที่เคยปลอดโปร่ง กลับแปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทในพริบตา เมฆสีครามมืดครึ้มม้วนตัวเข้าหากันราวกับเกลียวคลื่นพายุ มวลพลังกดดันระดับมหาศาลที่สะเทือนเลื่อนลั่นไปถึงจิตวิญญาณแผ่ซ่านลงมาจากยอดเขาสวรรค์ ไร้ซึ่งสัญญาณเตือนใดๆ ประตูแห่งมิติโบราณที่ปิดตายมานับหมื่นปีค่อยๆ ปรากฏขึ้นกลางนภากาศ พร้อมกับเงาร่างของบุคคลลึกลับผู้หนึ่งที่ก้าวออกมาจากรอยแยกแห่งกาลเวลา... ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในวิถีกระบี่อันไร้จุดสิ้นสุดนี้นะครับ