พิษสวาทมารไม่อาจกล้ำกราย

โลหิตสีดำคล้ำพวยพุ่งออกจากปากของไป๋จินเฉิน ราวกับน้ำพุแห่งความตายที่ถูกปลดปล่อยจากการกักขังอันยาวนาน กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งไปทั่วลานพิธีประลองยุทธ์ไม่ได้สร้างความหวาดกลัวแก่ผู้คน หากแต่ทำให้บรรยากาศรอบด้านตกอยู่ในความเงียบงันราวกับห้วงอวกาศอันไร้ก้นบึ้ง สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังร่างของมหาเทพกระบี่ผู้กลับชาติมาเกิด ในเวลานี้ เสื้อคลุมสีขาวบริสุทธิ์ของเขาถูกย้อมด้วยหยดเลือดสีดำสนิท ซึ่งส่งไอพิษเย็นเยียบเสียดกระดูกออกมาราวกับวิญญาณอาฆาตจากขุมนรกโลกันตร์ "นั่น... หรือว่าจะเป็น 'พิษสลายวิญญาณเก้าอัคคี' ของสำนักมารโลหิต?" ผู้อาวุโสสูงสุดแห่งหอคอยสวรรค์อุทานขึ้นด้วยความตกตะลึง ดวงตาเบิกกว้างจนแทบถลนออกมา "พิษนี้ขึ้นชื่อว่าไร้ทางรักษา แม้แต่ยอดฝีมือขอบเขตเซียนแท้จริง หากได้รับเข้าไปย่อมต้องถูกหลอมละลายทั้งกายและวิญญาณภายในสามลมหายใจ! เหตุใด... เหตุใดเด็กหนุ่มขั้นหลอมรวมปราณผู้นี้จึงยังยืนหยัดอยู่ได้!" ท่ามกลางเสียงซุบซิบนินทาและความตื่นตระหนกของผู้ทรงอิทธิพลจากทั่วสารทิศ มู่หร่านชิงยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหลัง ม่านตาคู่สวยที่ปกติมักจะเย็นชาไร้ระลอกคลื่น บัดนี้กลับไหววับด้วยความกังวลระคนห่วงหา นางยื่นมือเรียวดุจหยกขาวออกไป หมายจะถ่าย     ปราณเซียนบริสุทธิ์เข้าไปช่วยประคับประคองร่างที่สั่นเทาเล็กน้อยนั้น ทว่า ไป๋จินเฉินกลับยกมือขึ้นห้ามอย่างแผ่วเบา "ชิงเอ๋อร์... ถอยไป" น้ำเสียงของเขาแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว ทะนงตน และเด็ดขาด ราวกับประกาศิตจากสวรรค์ที่ไม่มีผู้ใดอาจฝืนได้ ไป๋จินเฉินค่อยๆ หลับตาลง สัมผัสได้ถึงกระแสพลังงานอันปั่นป่วนที่พลุ่งพล่านอยู่ในเส้นชีพจร พิษร้ายกำลังกัดกินรากฐานปราณของเขาอย่างบ้าคลั่ง แต่นั่นมิอาจสั่นคลอนจิตวิญญาณแห่งมหาเทพกระบี่ผู้ผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วนได้เลย *วิถีกระบี่ไร้ลักษณ์... กายาเทวะบรรพกาล... จงตื่นขึ้น!* เสียงคำรามกึกก้องดังขึ้นภายในจิตสำนึกของไป๋จินเฉิน ฉับพลันนั้น ออร่าสีครามเข้มก็ระเบิดออกจากร่างของเขาราวกับคลื่นสึนามิที่ถาโถมเข้าใส่ผืนป่า ไอความร้อนระอุแผ่ซ่านออกมาจากผิวหนัง ขับไล่ความหนาวเหน็บของพิษสลายวิญญาณให้มลายหายไปในพริบตา เส้นโลหิตทั่วร่างที่เคยเป็นสีดำคล้ำค่อยๆ กลับคืนสู่สีแดงชาดตามธรรมชาติอย่างน่าอัศจรรย์ ตูม! เสียงระเบิดของพลังปราณสะท้อนก้องไปทั่วหุบเขา แรงกดดันระดับเทพเจ้าแผ่ขยายออกเป็นวงกว้าง ทำให้เหล่าผู้ฝึกยุทธ์รอบลานประลองถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น หลายคนกระอักเลือดออกมาคำโตด้วยความหวาดกลัวต่อแรงกดดันที่ไร้ซึ่งความปรานีนี้ ผู้จัดงานและเจ้าสำนักผู้ยิ่งใหญ่ทั้งเจ็ดต่างผุดลุกขึ้นยืนพร้อมกัน สีหน้าของพวกเขาซีดเผือดไร้สีเลือด ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นพรั่นพรึง "นี่มัน... พลังบำเพ็ญอันใดกัน?" ผู้อาวุโสสูงสุดผู้หนึ่งพึมพำด้วยริมฝีปากสั่นเทา "เขาสามารถขับไล่พิษสลายวิญญาณที่แม้แต่ยอดฝีมือระดับสูงยังต้องจนปัญญา... ด้วยการโคจรพลังเพียงชั่วพริบตาเดียวเนี่ยนะ!" มู่หร่านชิงมองภาพเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย หัวใจดวงน้อยของนางเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ นางรู้ดีว่าบุรุษผู้นี้มีความลับมากมายซ่อนอยู่ แต่การที่เขาสามารถพลิกสถานการณ์จากความตายมาอยู่เหนือฟ้าดินได้ในพริบตานี้... ช่างงดงามและน่าเกรงขามจนนางแทบหยุดหายใจ ไป๋จินเฉินลืมตาขึ้น ดวงตาทั้งคู่ประกายแสงสีทองอร่ามราวกับดวงอาทิตย์ยามอัสดง เขากวาดสายตามองไปยังกลุ่มคนที่เคยส่งเสียงดูถูกเหยียดหยามเขาเมื่อครู่ รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างชัดเจน "พิษเดียรัจฉาน... คิดจะกล้ำกรายมหาเทพเช่นข้า ช่างไม่เจียมตัวเอาเสียเลย" คำพูดนั้นแม้จะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่มันกลับดังก้องกังวานอยู่ในจิตใจของทุกคน ราวกับคมกระบี่ที่กรีดลงบนความหยิ่งทะนงของพวกเขาทีละน้อย ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงปรบมือช้าๆ ดังขึ้นจากมุมมืดของระเบียงชั้นบน แปะ... แปะ... แปะ... "ช่างยอดเยี่ยม สมคำร่ำลือจริงๆ ไป๋จินเฉิน... เจ้าทำให้ข้าประหลาดใจครั้งแล้วครั้งเล่า" ร่างของบุรุษชุดดำสนิทผู้สวมหน้ากากเงินครึ่งหน้าก้าวออกมาจากเงาไม้ แววตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นจ้องมองมาที่ไป๋จินเฉินด้วยความกระหายใคร่รู้ พร้อมกับกลิ่นอายสังหารอันรุนแรงที่แผ่ออกมาจนผู้คนรอบข้างต้องรีบถอยร่นด้วยความหวาดกลัว ไป๋จินเฉินหรี่ตาลงเล็กน้อย กระบี่เหล็กไร้คมในมือข้างกายสั่นระริกเบาๆ ราวกับมันกำลังกระหายที่จะดื่มกินเลือดของแขกผู้มาเยือนยามวิกาลผู้นี้ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในวิถีกระบี่อันไร้จุดสิ้นสุดนี้นะครับ