การเผชิญหน้าระหว่างมหาเทพและราชาปีศาจ

"เจ้าเด็กโง่... คิดว่าเจ้าหนีพ้นเงื้อมมือของบัญชาสวรรค์เช่นนั้นหรือ ไป๋จินเฉิน... เจ้าหมดเวลาสนุกแล้ว" เสียงก้องกังวานดั่งอสนีบาตฟาดผ่าใจกลางดวงจิตยังคงสะท้อนวนเวียนอยู่ในห้วงสำนึก ทว่าบนลานหินผาเมฆาเบื้องหน้านี้ ความเงียบงันกลับน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่ายามพายุโหมกระหน่ำ หมอกสีชาดหนาทึบม้วนตัวเป็นเกลียวคลื่น รัศมีแห่งความตายแผ่ขยายปกคลุมไปทั่วสามภพแปดทิศ ราวกับเวลาและสรรพสิ่งต่างหยุดนิ่งเพื่อรอคอยการปรากฏตัวของผู้ทำลายล้าง ไป๋จินเฉินยืนหยัดอย่างมั่นคง ปลายเท้าแตะอยู่บนยอดหินผาที่สั่นสะเทือน ร่างกายในยามนี้แม้จะปกคลุมไปด้วยบาดแผลจากการผ่านศึกทัณฑ์สวรรค์ แต่กระดูกสันหลังของเขายังคงเหยียดตรงดั่งกระบี่เหล็กกล้าที่ไม่มีวันหักโค่น ดวงตาคมกราบทอประกายสีครามเข้ม จ้องมองไปยังจุดศูนย์กลางของมิติที่กำลังฉีกขาดออกเป็นเสี่ยง ๆ "บัญชาสวรรค์เช่นนั้นหรือ... ต่อให้มันคือโองการจากเบื้องบน หากมันขวางวิถีแห่งข้า ข้าก็จะผ่ามันให้ขาดเป็นสองท่อนเช่นกัน" น้ำเสียงของไป๋จินเฉินราบเรียบ ทว่าเปี่ยมด้วยพลังกดดันที่ทำให้อากาศรอบกายบิดเบี้ยว เขากระชับด้ามกระบี่วิญญาณในมือแน่นขึ้นจนเส้นเลือดปูดโปน ความทรงจำในชาติภพก่อนและปัจจุบันหลอมรวมกันเป็นพลังปราณอันไร้ขีดจำกัด เขาไม่ได้หวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความทะนงตนของผู้เป็นมหาเทพกระบี่ที่ลุกโชนขึ้นราวกับเปลวเพลิงนิรันดร์ *ครืนนน—!* มิติเบื้องหน้าแตกละเอียดเป็นเสี่ยง ๆ เผยให้เห็นห้วงอเวจีสีดำสนิท ร่างมหึมาของ ‘ราชาปีศาจ’ ค่อย ๆ ก้าวออกมาจากรอยแยกนั้น เงาร่างของมันทาบทับผืนแผ่นดินจนมืดมิด ดวงตาสีโลหิตคู่นั้นจ้องมองมนุษย์ตัวจิ๋วเบื้องล่างด้วยความเย้ยหยันและกระหายเลือด กลิ่นอายแห่งความพินาศแผ่ซ่านจนหมู่เมฆบนท้องฟ้าแปรเปลี่ยนเป็นสีเลือด "เด็กน้อย... เจ้าคิดว่าการตื่นรู้ในชาติภพนี้ จะทำให้เจ้าต่อกรกับความมืดมิดที่กลืนกินมานับล้านปีได้หรือ?" เสียงของราชาปีศาจดังสะเทือนเลื่อนลั่น ราวกับเสียงคำรามของภูเขาไฟที่ระเบิดออกพร้อมกันทั่วหล้า มันยื่นกรงเล็บมหึมาออกหมายตะปบลงมาหมายบดขยี้ร่างของไป๋จินเฉินให้แหลกเป็นจุลในคราเดียว ในวินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง ประกายแสงสีขาวบริสุทธิ์สายหนึ่งพุ่งแหวกความมืดมิดเข้ามาอย่างรวดเร็วดั่งดาวตก มู่หร่านชิงปรากฏตัวขึ้นเคียงข้างเขาอย่างไม่เกรงกลัวความตาย นางเซียนผู้เย็นชาแห่งแดนบูรพาในยามนี้เรือนผมปลิวสยายตามแรงลมปราณ กระบี่เซียนในมือเปล่งประกายเจิดจ้าสะท้อนกับแสงสีเลือด รอบกายของนางหมุนวนด้วยค่ายกลบุปผาเหมันต์ที่พร้อมแช่แข็งทุกสรรพสิ่ง "จินเฉิน... ข้าบอกแล้วว่า เราจะก้าวผ่านมันไปด้วยกัน ไม่ว่าจะสวรรค์หรือนรก!" มู่หร่านชิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แม้จะยังคงความเรียบเฉยตามนิสัย แต่มันกลับเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและห่วงใยอย่างลึกซึ้งที่นางไม่เคยแสดงให้ผู้ใดเห็น นางไม่เคยหันหลังให้เขา ไม่ว่ายามรุ่งโรจน์หรือยามวิกฤต ไป๋จินเฉินหันไปมองสตรีผู้เคียงข้าง รอยยิ้มบางเบาแต่ทรงพลังปรากฏขึ้นที่มุมปากของชายหนุ่ม หัวใจที่ด้านชามานานนับพันปีกลับรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามา "เช่นนั้น... วันนี้เรามาดูกันว่า ระหว่างกระบี่ของข้ากับความมืดของมัน สิ่งใดจะแหลกสลายไปก่อนกัน" สิ้นเสียงคำประกาศกร้าว ทั้งสองร่างก็พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าพร้อมกันราวกับมังกรและหงส์ที่ผงาดง้ำฟ้า พลังปราณเทพและพลังปราณเซียนหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียว สร้างแรงกดดันมหาศาลสะท้านไปถึงรากเหง้าของปฐพี ราชาปีศาจคำรามด้วยความเกรี้ยวกราดเมื่อเห็นว่ามนุษย์ตัวจิ๋วทั้งสองกล้าท้าทายมัน มันระเบิดพลังทำลายล้างสูงสุดออกมารอบทิศทาง คลื่นกระแทกสีดำทะมฬพุ่งเข้าปะทะกับประกายกระบี่และค่ายกลเหมันต์จนเกิดเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวราวกับโลกกำลังจะแตกดับ แสงสว่างเจิดจ้าและไอทมิฬเข้าห้ำหั่นกันอย่างดุเดือดกลางนภากาศ ทุกกระบวนท่าที่ไป๋จินเฉินตวัดออกล้วนแฝงไว้ด้วยสัจธรรมแห่งกระบี่ที่เฉียบคมไร้เทียมทาน ขณะที่มู่หร่านชิงใช้กระบี่เหมันต์สกัดกั้นการโจมตีด้านหลังอย่างรู้ใจ การประสานงานของทั้งคู่ไร้ซึ่งช่องโหว่ ราวกับจิตวิญญาณได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันตั้งแต่ชาติปางก่อน ทว่า... ท่ามกลางการต่อสู้ที่กำลังถึงจุดไคลแม็กซ์ รอยแยกมิติเบื้องหลังราชาปีศาจกลับขยายตัวกว้างขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับการปรากฏขึ้นของเงาร่างที่สาม ซึ่งปกคลุมด้วยไอหมอกสีทองอร่ามและมีรัศมีกดดันที่ทรงพลังยิ่งกว่าราชาปีศาจเสียอีก เสียงหัวเราะเยือกเย็นที่คุ้นเคยดังลอดออกมาจากเงานั้น... "นึกไม่ถึงเลยว่า เจ้าจะดื้อรั้นถึงเพียงนี้... ไป๋จินเฉิน" ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่กับวิถีกระบี่นี้มาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ มังกรครามท่องภพ