วิกฤตการณ์พลังย้อนกลับ

โลหิตสีทองคล้ำหลั่งรินจากมุมโอษฐ์ของไป๋จินเฉิน หยดลงกระทบพื้นศิลาหยกขาวจนเกิดเสียง "ติ๋ง... ติ๋ง..." ก้องกังวานดุจเสียงระฆังแห่งความตาย ร่างของมหาเทพกระบี่ผู้เคยผงาดค้ำฟ้าบัดนี้สั่นเทา ลมปราณย้อนกลับตีรวนทำลายเส้นชีพจรเก้าสิบเก้าสายในร่างอย่างบ้าคลั่ง ราวกับมีกระบี่นับหมื่นเล่มกำลังกรีดแทะกระดูกและอวัยวะภายในจาก "จินเฉิน!" น้ำเสียงที่มักราบเรียบและเย็นชาราวกับน้ำแข็งพันปีของมู่หร่านชิงบัดนี้สั่นเครือ นางพุ่งตัวเข้ามาประคองร่างที่กำลังทรุดฮวบลงของเขาไว้ อ้อมแขนเรียวบางที่เคยตวัดกระบี่สังหารเซียนมารในพริบตา บัดนี้กลับสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนกยามสัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากร่างของชายหนุ่ม ไป๋จินเฉินฝืนยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันฟ้าดิน ดวงตาคมกราบดุจกระบี่ไร้พ่ายหม่นแสงลงวูบหนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นประกายดุดันเฉียบคมดังเดิม "หร่านชิง... เจ้าตื่นตระหนกเกินไปแล้ว" น้ำเสียงของเขาแหบพร่าแต่ยังคงไว้ซึ่งความทะนงตน "ข้าเพียงแค่... ประเมินกฎเกณฑ์ของโลกใบนี้ต่ำไปนิดหน่อยเท่านั้น" "ท่านยังจะปากดีอีก!" มู่หร่านชิงตวาดเสียงกร้าว ดวงตาคู่งามแดงก่ำด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจกลั้น พลังปราณเซียนบริสุทธิ์สีครามเข้มถูกถ่ายเทเข้าไปในร่างของไป๋จินเฉินเพื่อกดขี่พลังย้อนกลับที่กำลังคลุ้มคลั่ง แต่มันกลับดั่งการเอาหยดน้ำไปดับไฟบรรลัยกัลป์ ปราณเทพโบราณและปราณย้อนกลับปะทะกันจนเกิดเสียงคำรามต่ำในลำคอของชายหนุ่ม เลือดสดๆ พลุ่งพล่านพ่นออกจากปากของเขาอีกครา ย้อมอาภรณ์สีขาวสะอาดให้กลายเป็นสีชาดน่ากลัว วิกฤตการณ์พลังย้อนกลับครั้งนี้รุนแรงเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด ร่างกายของศิษย์สวะที่เขาอาศัยอยู่บำเพ็ญมานั้น เปรียบเสมือนแจกันดินเผาที่พยายามกักเก็บมหาสมุทร การที่เขาฝืนใช้กระบวนท่า "พิฆาตเก้าภพ" ในศึกก่อนหน้า ทำให้ขีดจำกัดของร่างนี้ขาดผึ่งลงในพริบตา "อย่าฝืนต้านมันด้วยกำลัง..." มู่หร่านชิงกัดริมฝีปากจนห่อเลือด นางรวบรวมลมปราณทั้งหมดประทับลงที่จุดตันเถียนของเขา ไอเย็นจากคัมภีร์เหมันต์นิรันดร์แผ่ซ่านเพื่อแช่แข็งเส้นชีพจรที่กำลังฉีกขาด แต่นั่นกลับทำให้ไป๋จินเฉินต้องทนทุกข์ทรมานราวกับถูกไฟแผดเผาสลับกับความหนาวเหน็บเสียดกระดูก "หร่านชิง... ฟังข้า..." ไป๋จินเฉินคว้าข้อมือเรียวของนางไว้แน่น แรงบีบนั้นหนักหน่วงจนนางรู้สึกเจ็บ แต่ความเจ็บปวดทางกายเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดในใจที่นางเห็นเขากำลังร่วงหล่นสู่หุบเหวแห่งความตาย "เคล็ดวิชาต้วนฮั่นที่ข้าถ่ายทอดให้เจ้า... จงใช้มันสะกดจุดชีพจร 'สวรรค์ดับสูญ' ที่กลางหลังของข้าเสีย ไม่อย่างนั้น... ทั้งข้าและเจ้าจะต้องดับสูญไปด้วยกัน" มู่หร่านชิงเบิกตากว้าง นางส่ายหน้าช้าๆ หหยาดน้ำตาที่อดกลั้นมานานหลั่งรินลงมาอาบแก้ม "ไม่! ข้าไม่ทำ! หากข้าทำเช่นนั้น ประสาทสัมผัสและพลังยุทธทั้งหมดของท่านจะถูกผนึก... ท่านจะกลายเป็นคนพิการที่แม้แต่เด็กสามขวบยังรังแกได้!" "แล้วเจ้าคิดว่า... ข้ากลัวการเป็นคนพิการหรืออย่างไร?" ไป๋จินเฉินหัวเราะร่วน เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันต่อโชคชะตา "ข้าคือไป๋จินเฉิน ต่อให้เหลือเพียงมือเปล่าและร่างที่ไร้เรี่ยวแรง กระบี่ในใจของข้าก็ยังคงตัดผ่านวัฏสงสารได้! แต่อย่าลืม... ศัตรูของเราไม่ได้มีแค่พวกมันในสำนักกระบี่เมฆา... หากข้าตายที่นี่ ใครจะเป็นเกราะคุ้มกันให้เจ้าจากเงามืดที่กำลังคืบคลานเข้ามา?" คำพูดนั้นราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจของมู่หร่านชิง นางมองลึกลงไปในดวงตาที่ยังคงเปล่งประกายความเย่อหยิ่งทระนงของชายหนุ่ม แม้ในยามที่ลมหายใจรวยริน เขาก็ยังคงห่วงใยความปลอดภัยของนางเหนือสิ่งอื่นใด ความเงียบงันอันหนักหน่วงปกคลุมไปทั่วห้องโถงลับ มีเพียงเสียงลมหายใจที่ติดขัดของไป๋จินเฉินและเสียงหัวใจของมู่หร่านชิงที่เต้นระรัวราวกับกลองศึก นางสูดลมหายใจเข้าลึก, หลับตาลงเพื่อขจัดความลังเลทั้งหมดทิ้งไป แล้วยกมือเรียวขึ้น นิ้วเรียวยาวเปล่งประกายแสงสีครามเจิดจ้า รวบรวมลมปราณเซียนทั้งหมดไว้ที่ปลายนิ้ว ก่อนจะพุ่งทะยานกดลงที่จุด 'สวรรค์ดับสูญ' บนแผ่นหลังของไป๋จินเฉินอย่างเด็ดเดี่ยว! *ปัง!* คลื่นกระแทกราวกับฟ้าผ่าสะเทือนไปทั่วตำหนัก ปราณย้อนกลับที่กำลังอาละวาดถูกสะกดให้หยุดชะงักลงทันที ร่างของไป๋จินเฉินกระตุกวูบหนึ่งก่อนจะหมดสติล้มลงซบกับอกของมู่หร่านชิง ลมหายใจของเขาแผ่วเบาราวกับไร้ตัวตน เส้นชีพจรทั้งหมดถูกผนึกสนิท กลายเป็นคนธรรมดาที่ไร้พลังยุทธโดยสมบูรณ์ มู่หร่านชิงโอบกอดร่างนั้นไว้แน่น หยาดน้ำตาหยดลงบนไหล่กว้างของเขา นางเพิ่งทำลายอนาคตและพลังยุทธของชายที่นางรัก เพื่อแลกกับลมหายใจของเขา แต่ทว่า... ในความเงียบสงบอันน่าสะพรึงกลัวหลังพายุสงบลง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยก็ดังขึ้นที่เบื้องล่างภูเขา... ตามมาด้วยเสียงหัวเราะเยียบเย็นที่แฝงไว้ด้วยจิตสังหารอันรุนแรง "ฮ่าๆๆๆ... ดูเหมือนว่ามหาเทพกระบี่ผู้เกรียงไกร บัดนี้จะได้กลายเป็นสวะสมใจแล้วกระมัง? ศิษย์พี่ใหญ่ไป๋ ท่านยังหลบอยู่หลังกระโปรงสตรีได้อีกนานแค่ไหนกัน!" มู่หร่านชิงเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่สวยที่เคยเย็นชาบัดนี้ฉายแววสังหารที่น่ากลัวที่สุดในรอบร้อยปี นางค่อยๆ วางร่างของไป๋จินเฉินลงอย่างทะนุถนอม หยิบกระบี่เซียนประจำกายขึ้นมาตั้งมั่น แล้วก้าวเดินไปที่ปากทางเข้าตำหนักด้วยจิตสังหารที่แผ่พุ่งทะลวงเมฆา! ขอบكرคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงเวลาอันดุเดือดนี้ไปด้วยกันนะครับ — มังกรครามท่องภพ