อ้อมกอดท่ามกลางเปลวเพลิง

เปลวเพลิงสีชาดฉานแผดเผาผืนปฐพีจนแปรเปลี่ยนเป็นทะเลเพลิงอันบ้าคลั่ง อัคคีพิโรธจากแดนทักษิณซัดสาดเข้าใส่ร่างของไป๋จินเฉินราวกับพายุคลั่งที่หมายกลืนกินสรรพชีวิตให้มอดไหม้เป็นจุล ดวงตาคู่นคมของมหาเทพกระบี่ผู้กลับชาติมาเกิดหรี่แคบลงอย่างใช้ความคิด กระบี่ในมือหนักอึ้งดั่งแบกภู100ลูก พลังปราณที่เคยหมุนเวียนอย่างราบรื่นบัดนี้กลับติดขัดเนื่องจากอาการบาดเจ็บภายใน ทว่าความทะนงตนในวิถีกระบี่ของเขากลับไม่เคยสั่นคลอน แม้ความตายจะอยู่ห่างเพียงแค่ปลายเส้นด้าย เขาก็ยังคงยืนหยัดอย่างสง่างามดั่งสนพฤกษาท่ามกลางพายุหิมะ "เจ้าเด็กโง่... ดื้อรั้นเสียจริง" สุ้มเสียงเยือกเย็นราวกับหิมะพันปีดังขึ้นแผ่วเบาท่ามกลางเสียงคำรามของเปลวเพลิงที่แผดเผา ไป๋จินเฉินชะงัก ร่างระหงของมู่หร่านชิงพลันปรากฏขึ้นเบื้องหน้าราวกับภาพลวงตา นางเซียนผู้สง่างามและเยชาต่อสรรพสิ่งทั่วหล้า บัดนี้เรือนผมสีรัตติกาลปลิวไสวตามแรงลมปราณ อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์สะท้อนประกายแสงเจิดจ้าของเปลวเพลิงจนดูราวกับเทพธิดาผู้ลงมาจุติเพื่อพิพากษาโลกหล้า อัคคีทมิฬสายหนึ่งพุ่งทะยานเข้าหาจุดตายของไป๋จินเฉินอย่างเหี้ยมเกรียม มู่หร่านชิงไม่ลังเลแม้แต่น้อย นางสะบัดแขนเสื้อวูบหนึ่ง กระบี่เซียนแดนบูรพาเปล่งประกายแสงสีฟ้าครามเจิดจ้า แผ่ขยายอาณาเขตกระบี่น้ำแข็งเข้าปะทะกับทะเลเพลิงอย่างดุเดือด เสียงระเบิดกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วผืนป่า ปราณความเย็นและปราณความร้อนเข้าห้ำหั่นกันจนอากาศบิดเบี้ยวเป็นคลื่น "ร่านชิง... เหตุใดเจ้าจึง..." ไป๋จินเฉินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเจือความตกใจระคนอาทรที่ยากจะพบเห็นจากมหาเทพผู้เย็นชา มู่หร่านชิงไม่หันกลับมามอง นางก้าวถอยหลังมาครึ่งก้าว ยืนชิดแผ่นหลังของเขาอย่างแนบแน่น ไอเย็นจากกายสาวแผ่ซ่านเข้ามาบรรเทาพิษความร้อนที่แผดเผาผسไป๋จินเฉินให้เบาบางลงอย่างน่าประหลาด "ข้าบอกท่านแล้ว... ว่าอย่าได้หาญกล้าทำอะไรตามลำพัง" น้ำเสียงของนางราบเรียบดั่งสายน้ำ ทว่าสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ภายในอก "หากท่านดับสูญไปในที่แห่งนี้ แล้วข้า... จะยังมีชีวิตอยู่เพื่อผู้ใดเล่า" คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าที่ผ่าลงกลางใจของไป๋จินเฉิน ตลอดชีวิตที่ผ่านมา ทั้งในชาติภพก่อนฐานะมหาเทพกระบี่ผู้ไร้เทียมทาน หรือในชาติภพนี้ในร่างของศิษย์สวะ ไป๋จินเฉินล้วนต้องเผชิญหน้ากับศัตรูและอุปสรรคเพียงลำพังมาโดยตลอด เขาแบกรับความแค้น ภาระหน้าที่ และวิถีกระบี่อันโดดเดี่ยวไว้บนบ่ากว้างมาเนิ่นนาน ไม่เคยมีผู้ใดกล้าก้าวเข้ามาเคียงข้างในยามที่เขาต้องเผชิญกับความตายอย่างใกล้ชิดเช่นนี้ ทว่าในยามนี้ แผ่นหลังของพวกเขาสัมผัสกัน ไออุ่นจากร่างกายของนางผสานเข้ากับพลังปราณกระบี่ของเขาอย่างลงตัว เคมีอันลึกซึ้งระหว่างจอมยุทธ์ผู้ทะนงตนและนางเซียนผู้เย็นชาหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว ท่ามกลางมหันตภัยแห่งเปลวเพลิง ความรู้สึกที่เคยเก็บซ่อนไว้ใต้ก้นบึ้งของหัวใจบัดนี้กลับชัดเจนยิ่งกว่าครั้งไหนๆ "เช่นนั้น..." ไป๋จินเฉินยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ดวงตาคมกริบเปล่งประกายความดุดันดุจพญาอินทรีย์กางปีก "หากวันนี้พวกเราต้องมอดไหม้ไปพร้อมกัน ก็ให้เพลิงผลาญนี้เป็นพยานแก่จิตวิญญาณของเราเถอะ" สิ้นคำพูด มู่หร่านชิงพลันส่งเสียง "ฮึ" เบาๆ ในลำคอ แต่นัยน์ตาคู่สวยกลับทอประกายความอ่อนโยนที่หาได้ยากยิ่ง นางประสานมือเข้ากับเขา ปราณกระบี่คู่ผสาน "วิถีกระบี่ไร้ลักษณ์" ระเบิดออกเป็นวงกว้าง แสงสีฟ้าและแสงสีทองพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องนภาราวกับมังกรคู่ทะยานฟ้า แหวกทะลวงทะเลเพลิงสีชาดจนแตกสลายกลายเป็นละอองแสงโปรยปรายลงมาราวกับหิมะในฤดูร้อน ศัตรูในเงาที่ซ่อนตัวอยู่หลังม่านเพลิงถึงกับกระอักเลือดออกมาคำโตเมื่อถูกแรงสะท้อนจากกระบี่คู่ผสานซัดเข้าใส่ พวกมันมองภาพเบื้องหน้าด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ร่างของบุรุษและสตรีคู่นั้นยืนเคียงบ่าเคียงไหล่อย่างสง่างาม ท่ามกลางซากปรักหักพัง ราวกับไม่มีพลังใดในใต้หล้าที่จะพรากพวกเขาออกจากกันได้ ทว่า ในขณะที่ความเงียบสงบกำลังโรยตัวลงพร้อมกับควันจางๆ ของเพลิงที่มอดดับ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงราวกับภูเขาถล่มก็ดังขึ้นจากเบื้องหลังม่านหมอกหนาทึบ เป็นเสียงฝีเท้าที่เต็มไปด้วยจิตสังหารอันเข้มข้นจนทำให้บรรยากาศรอบตัวกลับมาหนתเยือกขึ้นอีกครา ไป๋จินเฉินหรี่ตาลงทันที เขารวบรวมพลังปราณที่เหลืออยู่เตรียมชักกระบี่ออกจากฝักอีกครั้ง แต่มู่หร่านชิงกลับจับมือเขาไว้แน่น นางขมวดคิ้วน้อยๆ ขณะมองไปยังเงาร่างที่กำลังก้าวออกมาจากความมืด พร้อมกับเอמהด้วยน้ำเสียงที่ทำให้หัวใจของเขาต้องกระตุกวูบ "ระวัง... คนผู้นั้นไม่ใช่ศัตรูธรรมดา แต่เขาคือ..." เงาร่างนั้นก้าวพ้นม่านหมอก เผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้ลมหายใจของไป๋จินเฉินต้องสะดุดกึก และปมปริศนาทั้งหมดที่เขาเคยสงสัยก็พลันกระจ่างขึ้นในเสี้ยววินาทีนั้นเอง... ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในวิถีกระบี่อันไร้จุดสิ้นสุดนี้นะครับ