แผนซ้อนแผน

"บัญชีรายชื่อนี้... ไม่เพียงแต่ซื้อขายศิลาวิญญาณสกปรก หากแต่ยังเซ็นสัญญาโลหิตกับนิกายโลหิตโลกันตร์เบื้องล่างด้วยสินะ เจ้าสำนักเทียนเฉิน" น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของพยัคฆ์หนุ่มผู้ซ่อนกรงเล็บดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันอันน่าอึดอัดภายในท้องพระโรงหินนิลกาล แสงจากคบเพลิงปราณอัคคีวูบไหวสั่นระริก สะท้อนใบหน้าคมคายและแววตาดั่งเหยี่ยวของ หลี่มู่เฉิน ผู้ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้าแท่นบูชา ไอกระบี่สีขาวบริสุทธิ์แผ่พุ่งออกมาจากร่างของเขาอย่างบางเบา ทว่ากลับกดทับบรรยากาศโดยรอบให้หนักอึ้งราวกับภูเขาโลหิตทั้งลูกกำลังกดทับบ่าของเหล่าผู้วิสุทธิ์และเจ้าสำนักน้อยใหญ่ที่นั่งอยู่ เจ้าสำนักเทียนเฉินแห่งสำนักกระบี่เมฆาคล้อย หน้าซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มขมับ สองมือที่ถือป้ายอาคมสั่นเทิ้มจนแทบควบคุมไม่อยู่ เขาหัวเราะแห้งๆ ออกมาด้วยความหวาดกลัว ทว่ายังพยายามฝืนรักษาท่าทีของผู้อาวุโสในยุทธภพไว้ "หลี่... หลี่มู่เฉิน! เจ้าเด็กไร้หัวนอนปลายเท้า กล้าดีอย่างไรจึงมากล่าวหาสำนักกระบี่เมฆาของเราด้วยเอกสารปลอมๆ เช่นนี้! ยุทธภพต่างรู้ดีว่าสำนักเรายึดมั่นในคุณธรรมและวิถีกระบี่อันเที่ยงธรรมมานับพันปี!" มู่เฉินไม่แม้แต่จะชายตามองข้อแก้ตัวอันน่าสมเพชนั้น เขาก้าวเท้าช้าๆ เสียงรองเท้ากระทบพื้นหินดังก้องกังวานราวกับเสียงเคาะระฆังมรณะ ทุกย่างก้าวที่เขาก้าวผ่าน ลมปราณนภาสวรรค์จะบีบอัดอากาศจนเกิดเสียงหึ่งต่ำๆ "คุณธรรม?" มู่เฉินทวนคำด้วยรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก "คุณธรรมคือการส่งศิษย์รุ่นเยาว์ไปเป็นเครื่องสังเวยในค่ายกลโลหิตของนิกายมาร เพื่อแลกกับโอสถทะลวงขั้นพลังอย่างนั้นหรือ? หรือว่าคุณธรรมคือการซ่อนคลังสมบัติที่ปล้นสะดมมาจากสำนักน้อยใหญ่ไว้ใต้พื้นศาลาบรรพชนของพวกเจ้ากันแน่" สิ้นคำพูดนั้น บรรยากาศรอบด้านพลันระเบิดออกด้วยแรงกดดันมหาศาล ร่างเงาอันงดงามราวกับเทพธิดาน้ำแข็งของ เซียนเฟยหลิน ที่ยืนกอดอกอยู่มุมเสาหิน พลันก้าวออกมาหนึ่งก้าว ดวงตางามลึกล้ำราวกับห้วงจักรวาลกวาดมองไปยังเหล่าผู้อาวุโสที่นั่งตัวสั่น นางไม่ได้ชักกระบี่ออก ทว่าไอเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากตัวนางกลับทำให้ผนึกค่ายกลป้องกันทั่วทั้งโถงแตกร้าวเป็นรอยแยกบางๆ นางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าบาดลึกถึงจิตวิญญาณ "มดปลวกต่อให้พยายามร้อยเรียงคำพูดสวยหรูเพียงใด ก็มิอาจซ่อนกลิ่นอายคาวเลือดบนตัวพวกเจ้าได้... สามภพที่ข้าตามหาเขามา มิใช่เพื่อให้พวกเจ้าใช้เป็นสถานที่สกปรกในการลุ่มหลงในอำนาจ" คำพูดของนางทำเอาผู้วิสุทธิ์หลายคนถึงกับกระอักเลือดออกมาคำโตด้วยความตื่นกลัวต่อพลังจิตอันไร้ขีดจำกัดของนาง พลังระดับนี้... ไม่ใช่สิ่งที่ผู้บำเพ็ญเพียรในโลกมนุษย์จะต่อกรได้แม้แต่น้อย! เจ้าสำนักเทียนเฉินหน้าถอดสีสนิท ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด เมื่อเห็นว่าความลับที่ปิดตายมานานหลายร้อยปีถูกเปิดโปงต่อหน้าสาธารณชน เขาก็รู้ทันทีว่าไม่มีทางรอดชีวิตออกไปได้ จึงแววตาเปลี่ยนเป็นอำมหิตดุร้ายในพริบตา "ในเมื่อพวกเจ้าอยากตายนัก ข้าก็จะส่งพวกเจ้าไปลงนรกพร้อมกัน!" เขากู่ร้องคำรามลั่น ร่างกายระเบิดออกด้วยพลังปราณมารสีดำทมิฬ กล้ามเนื้อขยายใหญ่ขึ้น เส้นเลือดปูดโปนทั่วร่าง พลังวิญญาณระดับกำเนิดวิญญาณขั้นสมบูรณ์แผ่พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าจนเพดานหินพังทลายลงมาเศษหินนับพันชิ้นร่วงหล่นลงมาราวกับห่าฝน ทว่า หลี่มู่เฉิน กลับไม่แม้แต่จะกะพริบตา เขายกมือขึ้นช้าๆ สองนิ้วเรียวยาวดั่งหยกประคองแตะลงที่ด้ามกระบี่สนิมเขรอะที่เหน็บอยู่ข้างเอว "วิชากระบี่เก้าสวรรค์ กระบวนท่าที่สิบ... เมฆาตัดสุริยัน" *ฉับพลัน!* ประกายแสงสีขาวนวลสว่างวาบขึ้นราวกับดวงอาทิตย์แรกอรุณ กรีดผ่าความมืดมิดและไอมารสีดำทมิฬออกเป็นสองส่วนในดาบเดียว เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่ร่างของเจ้าสำนักเทียนเฉินจะแข็งค้างกลางอากาศ และร่วงหล่นลงมากระแทกพื้นเป็นสองซีกอย่างสะอาดหมดจด เลือดสดๆ สาดกระเซ็นย้อมผนึกหินสีนิลจนกลายเป็นสีแดงฉาน ความเงียบสงบเข้าปกคลุมท้องพระโรงอีกครั้ง ทว่ายังไม่ทันที่เหล่าผู้อาวุโสคนอื่นๆ จะได้ทันตั้งสติ หลี่มู่เฉินก็หันคมกระบี่ชี้ตรงไปยังเงามืดเบื้องหลังบัลลังก์ ที่ซึ่งม่านควันสีทองจางๆ กำลังก่อตัวขึ้นพร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่สะท้อนก้องกังวานไปทั่วจิตวิญญาณของทุกคน "ช้าก่อน... ศิษย์น้องหลี่ เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าการโค่นหมากตัวเล็กๆ เช่นนี้ จะทำให้เจ้ารอดพ้นจาก 'เงื้อมมือของผู้อยู่เบื้องบน' ได้?" เสียงปริศนาดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของร่างในชุดคลุมสีทองอร่าม ใบหน้าสวมหน้ากากศิลาโบราณที่สลักลวดลายอัคคีสวรรค์ และไอพลังระดับเซียนแท้จริงที่กดทับลงมาจนทำให้พื้นหินแกรนิตใต้เท้าของหลี่มู่เฉินแตกร้าวเป็นใยแมงมุมในพริบตาเดียว! ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่มาถึงตอนนี้นะครับ พยัคฆ์ขาวคำราม