เลือดนองสมรภูมิ

กลิ่นคาวโลหิตคละคลุ้งจนแสบนาสิก ท้องนภาเบื้องบนถูกย้อมด้วยสีแดงฉานดั่งโลหิตที่หลั่งรินจากสรวงสวรรค์ "ตั้งแนวรับไว้! หากกำแพงเมืองหลีโจวแตกวันนี้ ศิษย์สำนักกระบี่เมฆาและเหล่าราษฎรนับแสนด้านหลังจะกลายเป็นเพียงเศษซากเนื้อ!" เสียงคำรามของแม่ทัพตระกูลหลี่ดังสะท้านผืนปฐพี แลกมาด้วยแรงกดดันมหาศาลจากกองทัพปีศาจโลหิตที่ถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นมหาสมุทร ฝูงอสูรเดรัจฉานและแม่ทัพมารนับหมื่นตนส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนจนแก้วหูแทบฉีกขาด พลังปราณสีดำทมิฬพวยพุ่งปกคลุมผืนฟ้าจนรัตติกาลมาเยือนก่อนเวลาอันควร นี่คือสมรภูมิที่เดิมพันด้วยความอยู่รอดของสามภพ ท่ามกลางห่าฝนโลหิตและซากศพที่ทับถมกันเป็นภูเขาเลากา ร่างระหงของเซียนเฟยหลินยืนหยัดอย่างสง่างามบนยอดหอคอยบัญชาการ อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ของนางบัดนี้เปรอะเปื้อนด้วยรอยเลือดสีชาด เส้นผมสีดำสนิทปลิวไสวตามกระแสลมปราณที่ปั่นป่วน ในมือของนางถือกระบี่หยกเก้าสวรรค์ที่เปล่งประกายแสงเย็นเยียบสะท้านทรวง นางกวาดสายตาคมปลาบมองไปยังเบื้องล่าง ความเย็นชาที่เคยประดับบนดวงหน้าดั่งน้ำค้างแข็ง บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยประกายความเด็ดเดี่ยว นางยอมสละตบะเซียนพันปีเพื่อลงมาจุติยังโลกมนุษย์ ก็เพื่อปกป้องบุรุษผู้นั้น... บุรุษผู้เป็นทั้งอดีตมหาจักรพรรดิและสามีในสามภพของนาง "พวกเจ้า... คิดจะแตะต้องรังของพยัคฆ์ขาว ต้องถามคมกระบี่ในมือข้าเสียก่อน!" เซียนเฟยหลินสะบัดข้อมือ วงแหวนอักขระเวทสีทองนับพันปรากฏขึ้นกลางอากาศ ก่อนจะระเบิดออกเป็นคลื่นพลังปราณกระบี่นับแสนสาย กวาดล้างกองทัพปีศาจแนวหน้าให้แหลกสลายกลายเป็นจุลในพริบตาเดียว แรงสะเทือนจากการปะทะทำให้กำแพงศิลาของเมืองหลีโจวสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ทว่า เบื้องลึกของกองทัพปีศาจ กลับมีเสียงหัวเราะเยือกเย็นดังก้องกังวานขึ้น ราวกับเสียงกู่ร้องจากขุมนรกภูมิ *“ฮ่าๆๆๆ... เทพธิดาแห่งแดนสวรรค์ผู้สูงส่ง ไฉนจึงลดตัวลงมาคลุกฝุ่นกับมดปลวกเช่นนี้เล่า? เกรงว่าวันนี้ ทั้งเจ้าและสสามีสวะของเจ้า จะต้องสังเวยชีวิตให้แก่ราชันปีศาจโลหิต!”* ร่างของแม่ทัพมารอสูรโลหิตสูงสามจั้ง กายห่อหุ้มด้วยเกราะกระดูกอสูรโบราณ ทะยานแหวกม่านเมฆลงมาด้วยความเร็วปานสายฟ้า ฟาดกรงเล็บมหึมาหมายปลิดชีพเซียนเฟยหลินในคราเดียว พลังกดดันระดับขอบเขตราชันสวรรค์ทำให้อากาศรอบด้านบิดเบี้ยวเป็นหลุมดำ สีหน้าของเซียนเฟยหลินเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม นางรวบรวมลมปราณเฮือกสุดท้ายเตรียมรับมือ แต่ทว่า... พลังของนางยังฟื้นฟูไม่เต็มที่ การฝืนใช้เคล็ดวิชาเซียนเมื่อครู่ทำให้เส้นลมปราณในร่างเกิดรอยร้าว *ฉับพลันนั้นเอง!* ประกายแสงกระบี่สีขาวบริสุทธิ์ดั่งแสงจันทร์แรกอรุณ พุ่งทะยานจากใจกลางเมืองหลีโจวขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยความเร็วที่เหนือกว่าแสง ทะลวงผ่านมิติและเสียงคำรามของปีศาจอย่างไร้ร่องรอย *ฉึบ!* กรงเล็บมหึมาของแม่ทัพมารอสูรโลหิตหยุดชะงักกลางอากาศ ร่างสูงใหญ่แข็งค้าง ดวงตาสดสีแดงก่ำเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ก่อนที่รอยตัดเรียบเนียนจะปรากฏขึ้นที่ลำคอ และร่างยักษ์นั้นก็แยกออกเป็นสองส่วน ร่วงหล่นสู่พื้นเบื้องล่างท่ามกลางความตกตะลึงของเหล่าปีศาจนับหมื่น ความเงียบงันปกคลุมสมรภูมิชั่วขณะ... บนยอดกำแพงเมืองที่พังทลาย ร่างของบุรุษหนุ่มผู้หนึ่งก้าวเดินออกมาอย่างช้าๆ อาภรณ์สีครามสะบัดพลิ้วตามแรงลม มือขวาถือกระบี่เหล็กดำสนิทที่ไร้ลวดลายประดับ แต่กลับแผ่ไอสังหารที่ทำให้ดวงดาวบนท้องฟ้าต้องสั่นสะท้าน หลี่มู่เฉิน... อดีตมหาจักรพรรดิผู้เย่อหยิ่ง บัดนี้ดวงตาของเขาลุ่มลึกดั่งห้วงมหาสมุทร สุขุม ทรงพลัง และเปี่ยมไปด้วยจิตวิญญาณแห่งวิถีกระบี่ที่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับฟ้าดิน เขากวาดสายตาคมกริบมองกองทัพปีศาจเบื้องล่าง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าดังก้องกังวานไปถึงจิตวิญญาณของทุกผู้คน "รุกรานแดนมนุษย์... เหยียบย่ำแผ่นดินของข้า พวกเจ้าคิดว่ายมโลกเปิดต้อนรับพวกเจ้าอย่างนั้นหรือ?" เซียนเฟยหลินมองแผ่นหลังที่คุ้นเคยนั้น หัวใจที่เคยเย็นชาดั่งน้ำแข็งกลับอุ่นวาบขึ้นมาอย่างประหลาด นางคลี่ยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่งดงามที่สุดในรอบสามภพ ทว่า ในวินาทีที่หลี่มู่เฉินก้าวเท้าเตรียมพุ่งทะยานเข้าสู่ใจกลางกองทัพปีศาจเพื่อปิดฉากสงครามครั้งนี้ แผ่นดินเบื้องล่างกลับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม หลุมอุกกาบาตขนาดมหาสมุทรปรากฏขึ้นใจกลางทุ่งราบ และจากความมืดมิดนั้นเอง... เงาร่างของสัตว์อบรรพกาลเก้าหัว พร้อมด้วยกลิ่นอายปราณบรรพกาลที่หลับใหลมานับล้านปี ค่อยๆ Lifts ขึ้นจากขุมนรก พร้อมกับเสียงกระซิบที่เยือกเย็นเข้าสู่ห้วงจิตสำนึกของหลี่มู่เฉินโดยตรง *"ในที่สุด... เราก็ได้พบกันเสียที เจ้าหนุ่มตระกูลหลี่ ผู้ทำลายวัฏสงสารเมื่อสามภพก่อน..."* ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่มาถึงตอนนี้นะครับ พยัคฆ์ขาวคำราม