บาดแผลที่ใจ

"เจ้ากล้าดียังไง! ถึงได้เอาตัวเข้ามารับคมกระบี่อาคมแทนข้าเช่นนี้!" เสียงตวาดของหลี่มู่เฉินสั่นสะท้านอยู่ในลำคอ ท่ามกลางเสียงกระหึ่มของสายฟ้าที่ผ่าลงมากลางหุบเขาหมื่นพิษ ร่างของเซียนเฟยหลินทรุดฮวบลงในอ้อมแขนของเขา กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปกับไอสังหารที่ยังไม่จางหาย กระบี่สีเพลิงเล่มนั้นปักลึกอยู่กลางแผ่นหลังของนาง เลือดสีมรกตที่เปี่ยมไปด้วยพลังเซียนบริสุทธิ์ค่อยๆ หยดลงบนพื้นดินจนหญ้าที่แห้งเหี่ยวพลันแตกหน่อผลิใบในชั่วพริบตา "มู่เฉิน..." นางพึมพำ ดวงตาสีรัตติกาลที่เคยเย็นชาดุจน้ำแข็งค้างปี บัดนี้กลับอ่อนแสงลงราวกับเปลวเทียนที่ถูกพายุโหมกระหน่ำ "ข้า... รอคอยท่านมาสามภพ... เพียงเพื่อจะได้เห็นท่านมีชีวิตอยู่... การถูกกระบี่เพียงเล่มเดียว... มันนับเป็นสิ่งใดได้กับกาลเวลาที่ข้าเสียไป" หลี่มู่เฉินกัดฟันแน่นจนกล้ามเนื้อกรามปูดโปน ดวงตาคมกริบดุจพยัคฆ์คำรามฉายแววอาฆาตแค้นต่อโชคชะตาที่เล่นตลก เขาเคยเป็นถึงจักรพรรดิผู้เหยียบย่ำสวรรค์ แต่ในยามนี้ ร่างกายที่อ่อนแอในร่างศิษย์สวะกลับไม่อาจปกป้องสตรีเพียงคนเดียวที่ยอมแลกแม้กระทั่งความเป็นอมตะเพื่อเขามิให้ตกอยู่ในอันตราย "อย่าเพิ่งหลับตา!" เขาคำรามพลางถ่ายทอดปราณมังกรทองลงไปในร่างนางอย่างบ้าคลั่ง แม้จะรู้ดีว่าการกระทำนี้อาจทำให้เส้นลมปราณของเขาแตกสลาย แต่ในยามนี้ หัวใจของเขาไร้ซึ่งความยำเกรงต่อสวรรค์ "ข้าคือจักรพรรดิผู้ถูกทิ้ง! หากฟ้าดินจะพรากเจ้าไปจากข้าอีกครั้ง ข้าจะแหวกอกฟ้าดินและเปลี่ยนชะตากรรมของพวกเราด้วยมือคู่นี้เอง!" "ท่าน... ช่างดื้อรั้นเหมือนเดิม..." นางยิ้ม มุมปากมีเลือดไหลซึม แต่ในแววตานั้นกลับเปี่ยมไปด้วยความสุขล้นพ้น "ในภพก่อน... ท่านก็พูดเช่นนี้... ก่อนที่จะเข้าสู่สงครามสิบกระบี่สะท้านภพ... มู่เฉิน... อย่าได้โกรธแค้นแทนข้าเลย พลังเซียนในร่างข้ากำลังจะมอดไหม้ หากท่านยังฝืนถ่ายปราณเช่นนี้... ท่านจะตายตามข้าไปนะ" "ตาย? ข้าไม่รู้จักคำนั้น!" ท่ามกลางสถานการณ์คับขัน กองทัพเงาของสำนักกระบี่มารที่ซุ่มอยู่รอบหุบเขาก็เริ่มขยับตัว เสียงย่างกรายของพวกมันดังก้องไปทั่วป่า เหล่ามือสังหารชุดดำนับสิบชีวิตปรากฏตัวขึ้นดุจภูตผี ดวงตาของพวกมันเปล่งประกายด้วยความกระหายเลือด เมื่อเห็นว่าเหยื่อสำคัญตกอยู่ในสภาพปางตาย หลี่มู่เฉินค่อยๆ วางร่างของเฟยหลินลงกับพื้นอย่างทะนุถนอม สายตาของเขาเปลี่ยนไปจากความกังวลเป็นความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านจนอากาศรอบกายกลายเป็นน้ำแข็ง เขาลุกขึ้นยืนอย่างเชื่องช้า หยิบกระบี่ไม้เก่าๆ ที่เขาสลักขึ้นเองจากกิ่งไม้อาคมขึ้นมาถือไว้ "พวกเจ้า... เลือกเวลาตายได้เหมาะสมนัก" น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย ทว่าแฝงไว้ด้วยจิตสังหารที่หนักหน่วงดั่งภูผา "ฮ่าๆๆ! เจ้าศิษย์สวะ ถึงกระบี่ของนังเทพนั่นจะปักหลังอยู่ แต่พวกข้าก็ไม่ได้สนใจนัก วันนี้หัวของพวกเจ้าทั้งคู่ต้องถูกนำไปเสียบประจานหน้าประตูสำนัก!" หัวหน้ากลุ่มสังหารหัวเราะร่วน พลางชักอาวุธขึ้นมาเตรียมรุมล้อม หลี่มู่เฉินไม่ได้หันไปมอง พวกมันเป็นเพียงมดปลวกในสายตาของเขา เขาจดจ่ออยู่กับความรู้สึกที่ไหลเวียนในร่างกาย ปราณที่เขาถ่ายทอดให้นางก่อนหน้านี้ไม่สูญเปล่า มันได้กระตุ้น "ผนึกสวรรค์" ที่ฝังอยู่ในกระดูกสันหลังของเขาให้ตื่นขึ้น ความเจ็บปวดจากการสูญเสียเฟยหลินแปรเปลี่ยนเป็นขุมพลังที่มหาศาลเกินกว่าที่ร่างมนุษย์จะรองรับได้ ทันใดนั้นเอง ท้องฟ้าที่มืดมิดอยู่แล้วกลับถูกแหวกออกด้วยแสงสีทองประหลาด อักขระโบราณนับหมื่นลอยวนอยู่รอบตัวของหลี่มู่เฉิน บีบอัดจนอาวุธในมือของเหล่าสังหารสั่นระริก "วิถีกระบี่ที่สอง... คลื่นดาราดับสูญ" เขาตวัดกระบี่เพียงครั้งเดียว รัศมีกระบี่สีครามพุ่งออกไปดุจเส้นด้ายที่ตัดผ่านมิติ มันผ่านร่างของเหล่ามือสังหารไปอย่างเงียบเชียบ ทว่าวินาทีต่อมา ร่างกายของพวกมันทั้งหมดก็แยกออกจากกันเป็นเสี่ยงๆ เลือดสาดกระเซ็นย้อมหุบเขาให้กลายเป็นสีชาด แต่หลี่มู่เฉินกลับไม่เหลือบแลผลงานของตนแม้แต่น้อย เขาหันกลับไปหาเฟยหลินที่กำลังนอนหายใจรวยริน ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของเขาหยุดเต้นคือ เงาร่างหนึ่งที่ปรากฏขึ้นเบื้องหลังนาง... ชายชราในชุดคลุมสีเทาที่ดูคุ้นตาคนหนึ่ง ซึ่งเขาเคยสาบานว่าจะต้องสังหารด้วยมือของตนเองในภพนี้ "ท่านอาจารย์..." หลี่มู่เฉินพึมพำด้วยความเคียดแค้นสุดขีด ขณะที่ชายชราคนนั้นค่อยๆ เงื้อมมือขึ้นหมายจะปลิดชีพเฟยหลินให้สิ้นซาก "ศิษย์รัก... ข้าบอกแล้วใช่ไหมว่า ความรักจะทำให้เจ้ากลายเป็นคนโง่เขลา... และวันนี้ ความโง่เขลานั้นจะกลายเป็นจุดจบของเจ้า!" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ยังคงยืนหยัดเคียงข้างผมและตัวละครที่รักของเราในสมรภูมิแห่งนี้ พยัคฆ์ขาวคำรามครับ