ผู้อาวุโสลึกลับ

ความเงียบงันในห้วงมิติที่ถูกลืมมิใช่ความว่างเปล่า หากแต่เป็นสุญญากาศอันหนาแน่นที่บีบอัดจิตวิญญาณให้แหลกสลายได้ ท่ามกลางซากปรักหักพังของวังวนดาราที่ดับสูญ หลี่มู่เฉินยืนนิ่งดั่งรูปสลักหินหยกขาว ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาแตะลงบนด้ามกระบี่บินอัคคีที่สั่นระริก แรงกดดันจากมิติเบื้องหน้านั้นมหาศาลเสียจนแม้แต่ลมหายใจยังกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีคราม เบื้องหลังของเขา เซียนเฟยหลินก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชด ดรุณีผู้ครองเรือนร่างอันบริสุทธิ์ดั่งหิมะบนยอดเขาเทียนซาน แววตาคู่คมกริบของนางกวาดมองไปรอบกาย อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ของนางพลิ้วไหวแม้ไม่มีสายลมพัดผ่าน "มู่เฉิน..." เสียงของนางราบเรียบ เย็นชาดั่งสายน้ำในฤดูเหมันต์ ทว่าแฝงความห่วงใยที่ลึกล้ำเกินกว่าผู้ใดจะหยั่งถึง "ที่นี่ไม่ใช่ดินแดนของคนเป็น ร่องรอยพลังปราณนี้... มันคุ้นเคยอย่างประหลาด" หลี่มู่เฉินไม่ตอบคำชายหนุ่มหลับตาลงสัมผัสกระแสลมปราณที่หลงเหลืออยู่ เศษเสี้ยวความทรงจำจากภพภูมิที่สามที่เคยเลือนรางกลับชัดเจนขึ้นมาในหัว สมัยที่เขาเป็นเพียงเซียนหนุ่มผู้ดื้อรั้นและเต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน บุรุษผู้เคยใช้ฝ่ามือค้ำฟ้าผู้หนึ่งเคยประทับรอยฝ่ามือนี้ไว้บนแผ่นศิลา *เปรี้ยง!* สายฟ้าสีม่วงเข้มผ่าลงมาจากท้องนารีสีเทาทมิฬ ฉีกกระชากความมืดมิดให้เผยให้เห็นเงาร่างหนึ่งที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนแท่นบูชาโบราณ ร่างนั้นผอมโซราวกับโครงกระดูกหุ้มหนัง เส้นผมสีขาวโพลนยาวรุงรังจนปกปิดใบหน้า ทว่าทันทีที่เงาร่างนั้นค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ประกายตาสีทองอร่ามราวกับดวงอาทิตย์ยามอัสดงก็สาดส่องทะลุความมืดเข้ามา ปลุกสัญชาตญาณนักรบในตัวหลี่มู่เฉินให้ตื่นตัวถึงขีดสุด! "ศิษย์ทรพี... เจ้ายังจำทางกลับมายังหลุมศพของอาจารย์ผู้นี้ได้อีกหรือ" น้ำเสียงแหบพร่าดั่งเสียงไม้ผุพังดังสะท้อนก้องกังวานในโสตประสาท มันไม่ใช่เสียงพูดธรรมดา หากแต่แฝงไว้ด้วย "พลังจิตวิญญาณแห่งบรรพกาล" ที่กดทับลงบนกระดูกสันหลังของหลี่มู่เฉินจนเกิดเสียงดังกรอบแกรบ หลี่มู่เฉินเบิกตากว้างเล็กน้อย ความเย่อหยิ่งทระนงในฐานะอหาจักรพรรดิหลุดลอยไปชั่วขณะ ริมฝีปากของเขาเม้มเข้าหากันแน่น ร่างกายสั่นสะเทือนด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน—ความเคารพ ความผิดบาป และความตกตะลึง ผู้อาวุโสไป๋เจี้ยน! อาจารย์ผู้ลึกลับผู้หายสาบสูญไปตั้งแต่ก่อนมหาสงครามสามภพ อาจารย์ผู้ถ่ายทอดวิถีกระบี่ไร้ลักษณ์ให้แก่เขา แต่วันนี้ กลับกลายเป็นร่างที่ถูกกักขังไว้ด้วยโซ่ตรวนแห่งกฎสวรรค์! "ท่านอาจารย์..." หลี่มู่เฉินประสานมือคำนับลงต่ำอย่างนอบน้อมที่สุดในรอบสามภพ ความอาลัยอาวรณ์ฉายชัดผ่านแววตาที่ปกติมักจะว่างเปล่าและเย็นชา "ศิษย์อกตัญญูผู้นี้คารวะท่านอาจารย์ เหตุใดท่านจึง..." "ฮ่าๆๆๆ!" เสียงหัวเราะแหบแห้งดังขึ้นราวกับเสียงกระเบื้องเสียดสีกัน "ศิษย์รัก เจ้าคิดว่าการที่เจ้าปีนป่ายขึ้นสู่จุดสูงสุดแห่งสามภพแล้วจะหลุดพ้นจากเงื้อมมือของ 'พวกมัน' ได้อย่างนั้นรึ? สิ่งที่เจ้ากำลังทำอยู่ตอนนี้ ก็เป็นเพียงการเดินตามหมากที่พวกมันวางไว้ตั้งแต่ต้น!" เซียนเฟยหลินก้าวขึ้นมาขนาบข้างหลี่มู่เฉิน มือเรียวบางของนางสะบัดออกเบาๆ ปราณเทพธิดาสีฟ้าครามแผ่ขยายออกเป็นโล่ป้องกันแรงกดดันรอบทิศทาง ดวงตานิ่งสงบของนางจ้องมองร่างบนแท่นบูชาอย่างพินิจพิจารณา "ผู้อาวุโสไป๋... พลังของท่านถูกผนึกด้วย 'ค่ายกลสลายวิญญาณเก้าชั้นฟ้า' ใครเป็นผู้ทำเรื่องนี้กับท่าน?" ไป๋เจี้ยนหรี่ตามองสตรีผู้ยืนเคียงข้างลูกศิษย์ รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นที่มุมปากแห้งผาก "เทพธิดาแห่งแดนชำระบาตร... ช่างน่าขัน เสียสละกายเซียนลงมาเกิดใหม่เพื่อปกป้องบุรุษผู้มีชะตากรรมต้องคำสาป เจ้าคิดว่าความรักของพวกเจ้าจะเอาชนะกฎเกณฑ์ของวัฏสงสารได้งั้นรึ?" "ต่อให้กฎสวรรค์จะห้ามปราม ข้าก็จะใช้กระบี่ในมือนี้ผ่ามันออกเป็นสองซีก" หลี่มู่เฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่มั่นคงดั่งขุนเขา แววตาของเขาเต็มไปด้วยจิตสังหารที่ไม่อาจปิดบัง มือขวาเอื้อมไปกุมด้ามกระบี่แน่นขึ้นจนเส้นเลือดปูดโปน "ดี! ดีมาก!" ไป๋เจี้ยนคำรามลั่น ดวงตาสีทองทอประกายเจิดจ้าขึ้นจนแสบตา "ในเมื่อเจ้ามีความมั่นใจถึงเพียงนี้ งั้นจงรับการทดสอบสุดท้ายจากอาจารย์ผู้นี้เสีย! หากเจ้าต้องการคำตอบว่าใครคือผู้ที่แทงข้างหลังข้าและเจ้าในอดีต..." สิ้นคำพูด ร่างผอมโซของไป๋เจี้ยนก็ระเบิดพลังปราณระดับมหาเทพออกมาจนมิติรอบด้านปริแตกออกเป็นเสี่ยงๆ แรงระเบิดมหาศาลซัดสาดทั้งหลี่มู่เฉินและเซียนเฟยหลินจนถอยหลังไปหลายก้าว แต่สิ่งที่ทำให้หลี่มู่เฉินต้องหยุดหายใจ มิใช่พลังปราณอันเกรี้ยวกราดนั้น... หากแต่เป็นเงาร่างนับร้อยที่ปรากฏขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหลังอาจารย์ไป๋—เงาร่างของเหล่าเซียนและมารจากแดนสวรรค์ที่ควรจะดับสูญไปแล้วเมื่อสามพันปีก่อน และหนึ่งในนั้น... กำลังถือกระบี่เล่มเดียวกับที่สังหารเขาในมหาศึกสะเทือนภพเมื่อชาติก่อน! ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านสมรภูมิและอักษรศิลป์อันดุเดือดนี้ไปด้วยกัน พยัคฆ์ขาวคำรามครับ