กับดักของโชคชะตา

"ระวัง!" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของหลี่มู่เฉินดังขึ้นพร้อมกับที่ร่างสูงสง่าพุ่งทะยานเข้าประชิดตัว เงากระบี่สีครามวาดผ่านความมืดมิดดั่งสายฟ้าฟาดแหวกม่านเมฆา ปราณกระบี่อันคมกริบตัดผ่านอากาศจนเกิดเสียงหวีดหิวแหลม *ฉับ!* เงาร่างบิดเบี้ยวคล้ายมนุษย์ที่พุ่งเข้ามาจากมิติว่างเปล่าถูกผ่าออกเป็นสองซีกในพริบตา แต่ทว่า มันมิได้สลายหายไปราวกับภาพลวงตา หากแต่กลับหลอมละลายกลายเป็นของเหลวสีดำสนิท หยดลงบนพื้นศิลาโบราณจนเกิดควันสีเทาพวยพุ่งส่งกลิ่นเหม็นไหม้ชวนสะอิดสะเอียน เซียนเฟยหลินสะบัดแขนเสื้อสีขาวบริสุทธิ์ ปราณเซียนบริสุทธิ์แผ่ขยายออกเป็นวงกว้าง คลื่นพลังเย็นยะเยือกดั่งน้ำค้างแข็งในเหมันตฤดูแช่แข็งทุกสิ่งที่สัมผัส นางหันมามองสวามีด้วยแววตาที่ฉายความกังวลลึกซึ้ง แม้ใบหน้างามล้ำจะยังคงความเรียบเฉยเยือกเย็นดั่งเทพธิดาไร้กิเลส แต่หัวใจภายในกลับสั่นไหว "มิติซ้อนทับชั้นนี้... แปลกประหลาดเกินไปแล้วครับมู่เฉิน" เฟยหลินกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่จริงจัง "กฎเกณฑ์แห่งฟ้าดินในที่นี้ถูกบิดเบือนโดยสมบูรณ์ พลังปราณของเราถูกกดทับลงถึงสามส่วน ยิ่งขยับ ยิ่งสูญเสีย" หลี่มู่เฉินเก็บกระบี่เข้าฝักช้าๆ แววตาคมกลาบกวาดมองไปรอบด้านด้วยความสุขุมลุ่มลึก เบื้องหน้าของพวกเขามิใช่ถ้ำผาหรือซากปรักหักพังอันใด หากแต่เป็นห้วงอวกาศอันว่างเปล่าที่เต็มไปด้วย "กระจกเงา" นับหมื่นบาน ลอยเคว้งคว้างอย่างไร้ทิศทาง ทุกบานกระจกสะท้อนภาพเหตุการณ์ในอดีต ภาพความทรงจำอันเจ็บปวด และภาพอนาคตที่อาจไม่มีวันเกิดขึ้น นี่คือ "ค่ายกลมiตาห้วงนิทราสวรรค์" — กับดักมิติที่แม้แต่มหาจักรพรรดิในอดีตก็ยังต้องย่างก้าวด้วยความระมัดระวัง "โชคชะตาช่างเล่นตลกกับเรานัก..." หลี่มู่เฉินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่นั้นทอประกายเย่อหยิ่งท้าทายกฎสวรรค์ "มันคิดจะใช้ภาพลวงตาเหล่านี้มาบั่นทอนจิตวิญญาณแห่งวิถีกระบี่ของข้าอย่างนั้นหรือ? ช่างไร้เดียงสาเสียจริง" "ท่านอย่าได้ประมาทเด็ดขาดนะครับ" เฟยหลินก้าวเข้ามาใกล้ มือเรียวดั่งหยกขาวเอื้อมไปกุมมือหนาของเขาไว้แน่น ไออุ่นจากนางถ่ายทอดผ่านฝ่ามือ ช่วยบรรเทาความหนาวเหน็บจากปราณมิติที่กัดกินชีพจรของเขา "ข้าสัมผัสได้ถึงจิตสังหารที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเงียบงันนี้ มันไม่ใช่แค่ค่ายกลธรรมดา แต่มันคือจิตสำนึกของผืนฟ้าดินที่ต้องการกลืนกินพวกเราให้เป็นส่วนหนึ่งของห้วงเวลานี้" หลี่มู่เฉินก้มมองมือนุ่มที่กุมเขาไว้ ความอ่อนโยนเพียงชั่วพริบตาปรากฏขึ้นในแววตาก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเด็ดเดี่ยว เขายกมืออีกข้างขึ้นลูบเรือนผมนุ่มสลวยของนางเบาๆ อย่างทะนุถนอม "เฟยหลิน... เจ้าจำสัญญาที่เราให้ไว้ต่อหน้าธารน้ำสวรรค์เมื่อสามภพก่อนได้หรือไม่?" "ข้าจำได้ขึ้นใจครับ" นางตอบทันทีโดยไม่ต้องคิด ดวงตาดั่งหงส์มองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา "ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ภพชาติ กี่วัฏสงสาร วิญญาณของข้า จักขอติดตามท่านไปทุกหนแห่ง แม้จะต้องแตกดับสลายกลายเป็นธุลีดิน ข้าก็จะไม่ยอมปล่อยมือจากท่านเป็นอันขาด" รอยยิ้มบางเบาปรากฏบนริมฝีปากของชายหนุ่ม รอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจและอำนาจอันไร้ขีดจำกัดของอดีตมหาจักรพรรดิ "เช่นนั้นแล้ว ไยเราต้องเกรงกลัวมิติปลอมเปลือกเหล่านี้ด้วยเล่า? ในเมื่อเจ้าและข้าอยู่เคียงข้างกัน ต่อให้เป็นสวรรค์เก้าชั้นฟ้าหรือขุมนรกโลกันต์ ข้าผู้เป็นสามีของเจ้า ก็จะใช้กระบี่ในมือนี้... ฟันฝ่าพวกมันให้แหลกเป็นจุลเอง!" สิ้นคำพูดของหลี่มู่เฉิน ทันใดนั้น กระจกเงาบานใหญ่ที่สุดที่อยู่เบื้องหน้าก็เกิดรอยร้าวขึ้น เสียง "เพล้ง!" ดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่ากลางฤดูร้อน ภาพสะท้อนภายในกระจกบานนั้นพลันเปลี่ยนแปลงไป มันไม่ใช่ภาพอดีตอีกต่อไป แต่เป็นภาพเงาร่างมหึมาของ "อสูรบรรพกาลสามเศียร" ที่ถืออาวุธโบราณแผ่รังสีสังหารน่าสะพรึงกลัว ค่อยๆ ก้าวทะลุกรอบกระจกออกมาสู่โลกความเป็นจริง! แรงกดดันระดับขอบเขตราชันย์สวรรค์แผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วบริเวณจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว อสูรบรรพกาลคำรามก้องจนแก้วหูแทบแตก พื้นศิลาใต้เท้าของหลี่มู่เฉินและเฟยหลินแตกร้าวเป็นทางยาว หลี่มู่เฉินก้าวเท้าออกไปข้างหนึ่งบังร่างของภรรรยาไว้ สองมือประสานเข้าหากับด้ามกระบี่ที่เหน็บอยู่ข้างเอว กระแสปราณสีทองอร่ามพวยพุ่งออกจากร่างของเขาอย่างบ้าคลั่ง ดวงตากลายเป็นสีทองคำบริสุทธิ์ เส้นผมสีดำสนิทปลิวสสวายตามแรงลมปราณที่ระเบิดออก "อยากลองดีกับวิถีกระบี่ของข้าสินะ..." หลี่มู่เฉินพึมพำด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลก นิ้วเรียวยาวแตะลงที่โคนด้ามกระบี่ น้ำหนักมือมั่นคงราวกับขุนเขาไท่ซาน *กริ๊ง...* เสียงชักกระบี่ออกจากฝักดังแวววานกังวานราวดนตรีแห่งความตาย คมกระบี่สีครามผสมทองส่องประกายเจิดจ้ากลบแสงสว่างทุกสิ่งในมิติซ้อนทับแห่งนี้จนหมดสิ้น! ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านสมรภูมิและอักษรศิลป์อันดุเดือดนี้ไปด้วยกัน พยัคฆ์ขาวคำรามครับ