คำดูแคลนจากเจ้าสำนักใหญ่

กลิ่นอายอับชื้นของคุกใต้ดินผสมผสานกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ไม่ได้ทำให้สีหน้าของหลี่มู่เฉินแปรเปลี่ยนแม้แต่น้อย เขายืนไขว่หラスสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้าเสาหินศิลาทมิฬ สายตาคู่คมกริบดั่งพยัคฆ์ซ่อนเล็บกวาดมองผู้คนที่รายล้อมอย่างไม่แยแส แม้ในยามนี้ร่างเนื้อที่เขาอาศัยอยู่จะบอบบางและเต็มไปด้วยร่องรอยการถูกทรมาน แต่กระดูกสันหลังที่ตั้งตรงราoกระบี่เหล็กกล้าหาได้ก้มหัวให้ผู้ใดไม่ "หลี่มู่เฉิน เจ้ายังกล้าตีหน้าตายเช่นนี้อีกหรือ?" เสียงหัวเราะเยาะหยันดังขึ้นจากมุมมืด ร่างท้วมในชุดคลุมผ้าไหมปักลายเมฆาของ "จ้าวเทียนCง" เจ้าสำนักอัคคีผลาญฟ้าก้าวออกมา แววตาของมันเต็มไปด้วยความดูแคลนและริษยาที่ถูกเก็บกดมานานปี ยามเมื่อมันจ้องมองเด็กหนุ่มผู้เคยถูกตราหน้าว่าเป็นขยะแห่งสำนัก มันกลับรู้สึกถึงบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวแผ่ออกมาจากนัยน์ตาคู่นั้น—สายตาที่ไร้ซึ่งความหวาดกลัว สายตาที่มองสรรพชีวิตราวกับธุลีดิน หลี่มู่เฉินเหลือบตามองอีกฝ่ายช้าๆ มุมปากยกยิ้มหยันเยาะ "จ้าวเทียนCง ผ่านไปสามปี สมองของเจ้าคงฝ่อไปตามพุงพลุ้ยๆ นั่นแล้วกระมัง ถึงได้จำไม่ได้ว่าสุนัขที่คอยก้มกราบแทบเท้าข้าในอดีต คือผู้ใดกันแน่" "สามหรก!" เจ้าสำนักอัคคีผลาญฟ้าตบโต๊ะข้างกายจนแหลกละเอียดเป็นจุล แรงกดดันระดับขอบเขตหลอมรวมวิญญาณถูกปลดปล่อยออกมาหมายกดร่างของเด็กหนุ่มให้คุกเข่า "ไอ้สวะไร้รากปราณ เจ้ามีดีอันใดมาเหิมเกริมต่อหน้าข้า! วันนี้ต่อให้เจ้ามีเก้าชีวิต ก็อย่าหวังว่าจะเดินออกจากคุกใต้ดินแห่งนี้ได้!" ความกดดันมหาศาลโถมเข้าใส่ดั่งภูเขาถล่ม เสื้อผ้าของหลี่มู่เฉินปลิวสะบัดตามแรงลมปราณที่บ้าคลั่ง ทว่าเขากลับไม่ขยับเขยื้อnแม้แต่ปลายนิ้ว เคล็ดวิชา "บรรพกาลกลืนนภา" ถูกโคจรขึ้นเงียบๆ ในตันtian ลมปราณรอบกายที่เคยกดทับถูกแปรเปลี่ยนเป็นพลังงานหล่อเลี้ยงเส้นชีพจรอย่างแนบเนียน นี่คือความต่างชั้นทางจิตวิญญาณ—ต่อให้พลังยุทธ์ของร่างนี้จะต่ำต้อย แต่ประสบการณ์และจิตสำนึกของมหาจักรพรรดิผู้ครองสามภพ หาใช่สิ่งที่คนเช่นจ้าวเทียนCงจะเข้าใจได้ไม่ ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าแผ่วเบาแต่กลับดังก้องกังวานในโสตประสาทของทุกคนก็ดังขึ้น *ตึง... ตึง... ตึง...* ทุกย่างก้าวที่ประทับลงบนพื้นหิน ราวกับเสียงกลองศึกที่ทุบลงกลางใจ ประตูเหล็กกล้าหนาเตอะสั่นสะเทือน ไอเย็นยะเยือกแผ่ซ่านเข้ามาจนหยดน้ำบนเพดานกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งในพริบตา แม้แต่จ้าวเทียนCงยังต้องชะงัก สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นความหวาดหวั่นโดยไร้สาเหตุ เงาร่างหนึ่งก้าวผ่านความมืดเข้ามา นางสวมชุดกระโปรงยาวสีขาวบริสุทธิ์ปักลวดลายดาราจักร เส้นผมสีดำสนิททิ้งตัวยาวเคลียแผ่นหลัง ใบหน้างามล้ำเลิศไร้ที่ติราวกับภาพวาด ทว่าความงามนั้นกลับเย็นชาและสูงส่งดั่งเทพเซียนเก้าชั้นฟ้าที่ไม่แปดเปื้อนธุลีโลก นางคือเซียนเฟยหลิน ผู้ติดตามปกป้องเขามาสามภพ สายตาคู่คมดั่งหยกน้ำแข็งกวาดมองผู้คนในห้องขัง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่หลี่มู่เฉิน ชั่วขณะนั้น ความเย็นชาในแววตานางละลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความโหยหาล้ำลึกที่ถูกเก็บงำมาเนิ่นนาน "บังอาจ..." เซียนเฟยหลินเอάยขึ้น น้ำเสียงหวานใสดั่งระฆังแก้ว ทว่ากลับแฝงจิตสังหารที่สั่นสะเทือนรากเหง้าวิญญาณของผู้ฟัง "ผู้ใด... อนุญาตให้พวกมดปลวกเหล่านี้ยืนมองหน้าสามีของข้าด้วยสายตาต่ำช้าเช่นนั้น?" *เปรี้ยง!* คลื่นกระบี่ไร้ลักษณ์ระเบิดออกโดยไม่ต้องชักอาวุธ จ้าวเทียนCงและเหล่าผู้อาวุโสสำนักอัคคีผลาญฟ้ากระอักเลือดสดๆ ออกมาพร้อมกัน ร่างของพวกมันกระเด็นกระแทกกำแพงศิลาจนร้าวราน ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนกสุดขีดเมื่อตระหนักว่าพลังของสตรีผู้นี้อยู่เหนือขอบเขตที่พวกมันจะจินตนาการได้ หลี่มู่เฉินมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มบางเบา เขาก้าวเท้าเดินผ่านร่างที่นอนระเนระนาดของศัตรู ไปหยุดยืนเคียงข้างนาง มือหนายื่นออกไปกุมมือเรียอบางที่เย็นเฉียบไว้เบาๆ "เจ้ามาช้าไปนิดนะ เฟยหลิน" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่หาดูได้ยาก เซียนเฟยหลินช้อนสายตามองเขา ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มงดงามราลดอกเหมันต์ผลิบานท่ามกลางหิมะโปรยปราย "ข้าใช้เวลาชำระล้างพวกสวะที่บังอาจขวางทางมารบกวนท่าน... แต่ดูเหมือนว่า สามีของข้าจะยังสนุกกับการเล่นกับพวกมดปลวกเหล่านี้อยู่กระมัง?" ท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุมคุกใต้ดิน ร่างของบุคคลลึกลับผู้หนึ่งก็ก้าวออกมาจากเงาเร้นลับด้านหลังสุด พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ดังขึ้น "ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริง... มหาจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่กับเทพธิดาผู้ร่วงหล่น" เสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้นพร้อมกับเงาของกระบี่โบราณที่สะท้อนแสงสีเลือด "แต่เกรงว่า... วันนี้พวกเจ้าทั้งคู่ จะต้องดับสูญไปพร้อมกับความทรงจำเหล่านั้น ณ ที่แห่งนี้!" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่มาถึงตอนนี้นะครับ พยัคฆ์ขาวคำราม