แผนการแยกบ้านเริ่มขึ้น

“เอาหลักฐานมาวางตรงหน้าสิ ถ้าไม่มีก็อย่ามาเห่าหอนใส่หูฉันให้มันมากนัก!” เสียงของแม่เฒ่าเฝิงฮุ่ยดังแผดก้องไปทั่วโถงบ้านไม้เก่าคร่ำคร่า นางฟาดมือลงบนโต๊ะไม้จนถ้วยชาสั่นไหว กลิ่นใบชาชั้นเลวผสมกับกลิ่นเหม็นอับของบ้านโชยเข้าจมูกผม... อ้อ ขออภัยครับ ต้องบอกว่ากลิ่นมันโชยเข้าจมูกเหมยลี่เสียมากกว่า เหมยลี่ในชุดผ้าฝ้ายสีซีดแต่สะอาดสะอ้านยืนกอดอกนิ่ง ดวงตาคมกริบดุจมีดโกนของเธอจ้องมองแม่สามีผู้ทรงอิทธิพลด้วยแววตาที่ไม่มีความเกรงกลัวหลงเหลืออยู่แม้แต่นิดเดียว ข้างกายเธอคือหลี่จ้าน นายทหารหนุ่มที่ยืนตระหง่านราวกับกำแพงเหล็กกล้า มือหนาของเขาเอื้อมมาจับมือภรรยาไว้แน่น เป็นการย้ำเตือนว่าไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เขาจะยืนเคียงข้างเธอเสมอ “แม่ครับ” หลี่จ้านเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังจนแม่เฒ่าเฝิงฮุ่ยชะงัก “ที่ผ่านมารายได้จากการขายผลผลิตในไร่และเงินเดือนของผมถูกส่งเข้ากองกลางบ้านนี้ไปเท่าไหร่ แต่สิ่งที่เหมยลี่ได้กลับมาคือข้าวต้มวิญญาณข้าวสารกับคำด่าทอ นี่หรือครับคือความยุติธรรมที่แม่พร่ำบอก?” “นังนี่มันยุยงแกใช่ไหมหลี่จ้าน!” เฝิงฮุ่ยชี้หน้าลูกสะใภ้ “แค่มันเข้ามาอยู่ไม่กี่เดือน แกก็ลืมบุญคุณแม่บังเกิดเกล้า!” เหมยลี่แค่นยิ้ม เธอหยิบสมุดเล่มเล็กออกมาจากแขนเสื้อ มันคือ 'สมุดบัญชีลับ' ที่เธอจดบันทึกทุกรายละเอียด ตั้งแต่กิโลกรัมของผลผลิตที่ถูกส่งไปบ้านพี่ชายของหลี่จ้าน ไปจนถึงค่าน้ำค่าไฟที่เธอจ่าย แต่กลับถูกแม่สามีเอาไปจ่ายค่าพนันไพ่ในหมู่บ้าน “ดูสิครับแม่” เหมยลี่วางสมุดลงบนโต๊ะ “ลายเซ็นแม่ทุกใบเสร็จ ผมไปสืบมาหมดแล้วว่าเงินพวกนี้ไปอยู่ที่ไหนบ้าง อ้อ... แล้วก็มีผีทวดตระกูลหลี่ที่ท่านฝากบอกมาว่า ท่านไม่ได้ยินดีเลยที่เห็นลูกหลานเอาเงินกงสีไปปรนเปรอญาติโกโหติกาที่ชอบมาสูบเลือดสูบเนื้อ” บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงฉับพลัน ลมวูบหนึ่งพัดผ่านจนเทียนไขที่จุดไว้สั่นไหว เหมยลี่แอบใช้นิ้วเขียนอักขระยันต์กลางอากาศอย่างแผ่วเบาเพื่อดึงพลังงานของ 'ทวด' ให้ปรากฏตัวในรูปแบบของเสียงกระซิบที่ได้ยินกันเฉพาะคนในห้อง *“เฝิงฮุ่ย... คืนของของพวกข้ามา...”* เสียงแหบพร่าดังก้องมาจากมุมมืดของห้อง เฝิงฮุ่ยหน้าซีดเผือดจนกลายเป็นสีไก่ต้ม นางทรุดตัวลงกับเก้าอี้ มือสั่นเทาพยายามคว้าถ้วยชาขึ้นจิบ แต่ทว่าถ้วยชาใบนั้นกลับเคลื่อนที่หนีมือนางไปเองด้วยแรงกดอากาศบางอย่าง “เราจะแยกบ้าน” หลี่จ้านประกาศกร้าว ไม่เปิดโอกาสให้แม่ได้โต้แย้ง “วันนี้ผมมาเพื่อแจ้ง ไม่ได้มาเพื่อขออนุญาต ของใช้ส่วนตัวของพวกเรา ผมได้ย้ายไปไว้ที่กระท่อมท้ายไร่แล้ว และจากนี้ไป... เงินทุกหยวนที่ผมหามาได้ จะเป็นของเหมยลี่แต่เพียงผู้เดียว” “แก... แกมันลูกทรพี!” เฝิงฮุ่ยกรีดร้อง เหมยลี่ก้าวเข้าไปใกล้แม่สามี กลิ่นหอมจางๆ จากมิติลับของเธอ – กลิ่นของแป้งปรุงอาหารชั้นดี – ลอยออกมากลบกลิ่นเหม็นอับในห้อง เธอโน้มตัวลงกระซิบข้างหูแม่สามีด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นแบบที่หมอผีวัยรุ่นอย่างเธอถนัด “อย่าได้คิดจะเล่นตุกติกนะคุณแม่ เพราะผีทวดเขามองดูอยู่ตลอดเวลา และถ้าวันไหนที่หนูโกรธจนลืมตัว... ยันต์ผีสิงในกระเป๋าหนู อาจจะอยากลองหาที่สิงสถิตใหม่ที่น่าสนใจกว่าเดิมก็ได้ครับ” การเผชิญหน้าจบลงด้วยความเงียบงันที่น่าอึดอัด หลี่จ้านโอบไหล่ภรรยาเดินออกจากบ้านใหญ่โดยไม่หันกลับไปมองแม่ที่กำลังนั่งตัวสั่นอยู่กับความแค้นและผีบรรพบุรุษที่เหมยลี่เรียกมาสั่งสอน เมื่อทั้งคู่เดินกลับมาถึงกระท่อมท้ายไร่ เหมยลี่ถอนหายใจยาว แสงจันทร์สาดส่องลงมากระทบใบหน้าสวยคมของเธอ หลี่จ้านมองเธอด้วยสายตาเปี่ยมรัก ก่อนจะหยิบเอาบางอย่างออกมาจากใต้เสื้อ “นี่อะไรหรือครับ?” เหมยลี่ถาม หลี่จ้านคลี่ผ้าห่อของออก เผยให้เห็นโฉนดที่ดินเก่าๆ ที่แม่สามีเคยอ้างว่าหายไปแล้ว แต่มันกลับถูกซ่อนไว้ในกล่องไม้ใต้เตียงที่เขาเพิ่งงัดออกมาได้ “ผมไม่ได้แค่ต้องการแยกบ้านครับเหมยลี่... แต่ผมกำลังจะรื้อรากถอนโคนไอ้คนพวกนั้นที่คอยขัดขวางชีวิตเรา” แต่ทว่า... ในจังหวะที่เหมยลี่กำลังจะหยิบโฉนดนั้นมาดู เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังขึ้นรอบกระท่อม ตามด้วยเสียงพังประตูที่ดังกึกก้อง แสงไฟฉายสว่างวาบส่องเข้ามาจนแยงตา พร้อมกับเสียงของ 'คนในเครื่องแบบ' ที่ไม่ใช่ทหารฝ่ายสามีของเธอ “หลี่จ้าน! เจ้าถูกกล่าวหาว่ายักยอกทรัพย์สินของตระกูล และซ่องสุมสิ่งของผิดกฎหมาย... จงวางมือบนหัวแล้วออกมาเดี๋ยวนี้!” เหมยลี่ตวัดสายตามองไปที่ประตู แววตาของเธอเปลี่ยนจากภรรยาที่อ่อนโยนกลายเป็น 'หมอผี' ที่พร้อมจะใส่ยันต์ลงไปในปากพวกบุกรุกทุกคน! ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของคู่สามีภรรยาแสบสันคู่นี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!