หมูกระทะเยียวยาทุกสิ่ง

“ถ้าทวดไม่ยอมบอกความจริงเรื่องที่ดินผืนนั้น ผมจะเปลี่ยนจากหมูกระทะชุดใหญ่ เป็นยันต์แปะปากให้พูดไม่ได้ตลอดชาติเลยนะครับ” ผม—หมอผีวัยรุ่นผู้ถอดจิตมานั่งทำหน้ายักษ์ใส่ดวงวิญญาณชราในมิติลับ—เอ่ยขึ้นท่ามกลางกลิ่นหอมฟุ้งของน้ำซุปหม่าล่าที่กำลังเดือดปุดๆ บนเตาถ่านกัมมันต์ เหมยลี่ในชุดผ้ากันเปื้อนสีชมพูหวานแหวว กำลังคีบหมูสามชั้นสไลด์ลงในน้ำซุปอย่างชำนาญ ส่วนคุณทวดตระกูลหลี่ที่ปกติจะลอยไปลอยมาเหมือนขี้เถ้าในลมหนาว บัดนี้กำลังนั่งขัดสมาธิบนเก้าอี้พลาสติกสีแดงสด ตาแก่จ้องหม้อหมูกระทะราวกับมันคือขุมทรัพย์ที่ล้ำค่ากว่าทองคำแท่ง “เหมยลี่... เจ้าเด็กคนนี้ ทำไมใจคอโหดเหี้ยมกับคนแก่คนเฒ่าเช่นนี้ล่ะ” คุณทวดพึมพำ น้ำลายแทบจะหกใส่จานผักกาดขาว “ที่ดินหลังหมู่บ้านนั่นมันมีอาถรรพ์นะ พวกชาวบ้านเขากลัวกันจนตัวสั่น เจ้าจะเอาไปทำอะไร?” “ผมจะทำฟาร์มสมุนไพรผสมพันธุ์สัตว์วิเศษครับทวด” ผมตอบพลางหยิบขวดน้ำจิ้มสุกี้สูตรเด็ดที่เพิ่งกดสั่งจากมิติลับมาเทใส่ถ้วย “ถ้าที่นั่นมีของดีซ่อนอยู่ แล้วทวดบอกผม... พรุ่งนี้ผมจะเอาเหล้าต้มชั้นดีมาเซ่นไหว้ แถมจะอัปเกรดเตาเป็นแบบไฟฟ้าให้ทวดปิ้งหมูกินได้สะใจกว่านี้ ดีไหมครับ?” คุณทวดชะงัก คีบหมูสามชั้นเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ จนแก้มตอบๆ ขยับยุกยิก ดวงตาที่ขุ่นมัวไปตามกาลเวลาฉายแววครุ่นคิด “ที่ดินผืนนั้น... มันไม่ใช่ที่ดินธรรมดา แต่มันคือประตู ‘ปิดตาย’ ของสำนักไสยเวทโบราณที่เคยถูกตระกูลหลี่สาปทิ้งไว้เมื่อร้อยปีก่อน ในนั้นมีสมุดบันทึกวิชา ‘เรียกทรัพย์จากดิน’ ฝังอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่กลางสวนนั่นแหละ แต่ระวังให้ดี... ผีเฝ้าสมบัติน่ะ มันไม่ใช่ผีธรรมดา แต่มันคือ ‘เงา’ ของบรรพบุรุษที่ทรยศพวกเราเอง” ผมขมวดคิ้วแน่น กลิ่นไอความลึกลับของที่ดินรกร้างหลังหมู่บ้านเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ มันไม่ใช่แค่ที่ทำกิน แต่มันคือสมรภูมิที่ผมต้องเข้าไปสะสางเพื่อยกระดับฐานะของเหมยลี่และพี่หลี่จ้าน “งั้นขอรายละเอียดเพิ่มอีกนิดครับ... ไอ้ตัวที่เฝ้าอยู่น่ะ มันกลัวยันต์แบบไหน?” ทว่า ก่อนที่เสียงแหบพร่าของคุณทวดจะเอ่ยคำตอบที่รอคอย ความรู้สึกบางอย่างก็แล่นผ่านมิติเข้ามา... มันเป็นสัมผัสที่คุ้นเคย แข็งแกร่ง และหนักแน่น เหมยลี่สะดุ้งสุดตัว เธอเงยหน้ามองประตูมิติลับที่เชื่อมต่อกับห้องนอนของเรา “พี่หลี่จ้านกลับมาแล้ว! แถมเขากำลังเดินตรงมาที่เตียงด้วย!” “ชิบหายแล้ว!” ผมสบถเบาๆ “ทวดครับ ค้างไว้แค่นี้ก่อน เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมมาต่อ คืนนี้ต้องรีบเผ่นไปโลกความจริงก่อนที่ผัวเหมยลี่จะสงสัยว่าทำไมเมียถึงนั่งกินหมูกระทะคนเดียวกลางดึก!” คุณทวดทำหน้าเสียดายสุดขีด ก่อนจะจางหายไปพร้อมกับกลิ่นควันหมูกระทะที่ยังตลบอบอวล ผมรีบเร่งเก็บกวาดมิติลับด้วยความเร็วสูงพอๆ กับการพิมพ์โปรแกรมในยุค 80 ก่อนจะพุ่งสติกลับเข้าร่างกาย *วูบ!* ผมลืมตาขึ้นในความมืดของห้องนอน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของหลี่จ้านดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ประตูห้องถูกผลักออกเบาๆ แสงจันทร์ส่องกระทบใบหน้าคมเข้มของสามีทหารผู้คลั่งรัก เขาดูเหนื่อยล้าจากการฝึกซ้อม แต่ในมือกลับมีกล่องไม้ใบเล็กๆ ที่เขามักจะพกติดตัวเวลาไปราชการลับ “เหมยลี่... ยังไม่หลับหรือ?” เสียงทุ้มต่ำของเขาสั่นเครือเล็กน้อย เขาเดินเข้ามานั่งข้างเตียง ก่อนจะโน้มตัวลงมาประทับจุมพิตที่หน้าผากของผม กลิ่นเหงื่อและกลิ่นดินปืนจางๆ ทำให้ผมใจเต้นไม่เป็นจังหวะ—ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความซื่อสัตย์ที่เขามีต่อผมมันมากจนน่าประหลาด “พี่ไปเจออะไรมาครับ?” ผมถามพลางเอื้อมมือไปแตะแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของเขา หลี่จ้านเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเปิดกล่องไม้ในมือออก สิ่งที่อยู่ข้างในไม่ใช่ทองคำหรือเงิน แต่มันคือเหรียญตราโบราณที่ผูกด้วยด้ายแดงขาดรุ่งริ่ง และก้อนหินที่มีรอยจารึกอักขระสยองขวัญ “ที่ดินหลังหมู่บ้าน...” หลี่จ้านกระซิบข้างหูผม เสียงของเขาแฝงความกังวลอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “กองทัพสั่งห้ามใครเข้าใกล้ที่นั่นเด็ดขาด เพราะเมื่อตอนหัวค่ำ... พวกเขาส่งหน่วยสอดแนมเข้าไปสามคน แต่ไม่มีใครได้กลับออกมาสักคนเดียว นอกจากเสียงร้องโหยหวนที่ดังออกมาจากใต้ดิน” ผมตัวชาไปวูบหนึ่ง ข้อมูลที่คุณทวดเพิ่งบอกมากับสิ่งที่หลี่จ้านเจอ มันคือเรื่องเดียวกัน! “ทวดบอกว่ามีสมุดบันทึกวิชาลับอยู่ในนั้น พี่... ถ้าเราไม่รีบไปเอาออกมา ความซวยจะมาเยือนหมู่บ้านเราในสามวันเจ็ดวันแน่” ผมพูดด้วยความมั่นใจที่ซ่อนความกังวลไว้ลึกๆ หลี่จ้านมองหน้าผมด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป เขาไม่ได้มองผมเป็นแค่เมียที่ต้องดูแลอีกต่อไป แต่เขามองผมเหมือน ‘คู่ชีวิต’ ที่ต้องเผชิญโชคชะตาไปด้วยกัน เขายื่นมือกุมมือผมแน่นขึ้น “ถ้ามันอันตรายนัก... เราจะไปคืนนี้เลย เหมยลี่” จังหวะนั้นเอง ประตูหน้าบ้านของเราก็ถูกทุบเสียงดังสนั่นหวั่นไหว! ทั้งเสียงร้องตะโกนของแม่สามีจอมสูบที่ดูเหมือนจะกำลังหวาดกลัวอะไรบางอย่างอย่างสุดขีด พร้อมกับเสียงลมพัดวูบที่เย็นยะเยือกจนขนลุกซู่ไปถึงกระดูกสันหลัง “เหมยลี่! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! มี... มีตัวอะไรไม่รู้มันยืนจ้องหน้าบ้านเราอยู่! มันไม่ใช่คน... มันมีแต่เงา... แล้วมันก็กำลังถามหา ‘คนในบ้านนี้’!” ผมกับหลี่จ้านสบตากันทันที ความเงียบในห้องนอนบีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ เมื่อเสียงเคาะประตูเปลี่ยนจากจังหวะที่โกลาหล กลายเป็นจังหวะเคาะสามครั้งช้าๆ... *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก* และเสียงที่ตอบกลับมาจากหลังประตูนั้น ไม่ใช่เสียงของเฝิงฮุ่ย... แต่เป็นเสียงกระซิบที่คุ้นหูที่สุดของ ‘ผีคุณทวด’ ที่เพิ่งกินหมูกระทะกับผมไปเมื่อครู่นี้เอง “เหมยลี่... เจ้าเปิดทางให้มันเข้ามาแล้ว... มันไม่ได้มาคนเดียว แต่มันมา ‘ทวง’ ของที่พวกเจ้ากินเข้าไป!” ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของผมและเหมยลี่ในตอนนี้นะครับ เตรียมใจไว้ให้ดีเพราะตอนต่อไปความมันส์กำลังจะทวีคูณครับ!