แปลงโฉมห้องหับด้วยสินค้ามิติ

เสียงฉีกกระดาษฟอยล์ห่ออาหารดัง *แคว่ก* ตามด้วยกลิ่นหอมฟุ้งของเนยแท้ผสมกระเทียมย่างที่ทะลักออกมาจากมิติลับ ทำเอาทหารหนุ่มร่างกำยำอย่างหลี่จ้านถึงกับชะงักมือที่กำลังจะวางเป้สนามลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เขาหันขวับมามองภรรยาตัวน้อยด้วยดวงตาเป็นประกายระยิบระยับราวกับเด็กน้อยเจอของเล่นชิ้นโปรด “เหมยลี่... นี่มันกลิ่นอะไรกัน? กลิ่นหอมประหลาดแบบนี้ ต่อให้เป็นภัตตาคารในเมืองหลวงก็ยังไม่มีทางทำออกมาได้นะ5ครับ” หลี่จ้านขยับเข้าไปใกล้ สูดดมกลิ่นหอมกรุ่นนั้นฟอดใหญ่จนอกเสื้อทหารตึงเปรี๊ยะด้วยความกำยำ “อย่าเพิ่งมาทำเป็นจมูกไวแถวนี้เลยคุณสามี!” เหมยลี่สะบัดค้อนใส่หนึ่งที มือบางข้างหนึ่งถือถาดอบพิซซ่าสำเร็จรูปจากซูเปอร์มาร์เก็ตมิติ ส่วนอีกข้างถือคватиสเปรย์แอลกอฮอล์ไล่ผีที่เธอเพิ่งโมดิฟายด์วงจรไอทีข้างในใหม่ “คุณบอกฉันมาตามตรงก่อนว่า ที่หนีราชการ... อะแฮ่ม ที่ควบม้าข้ามภูเขามาหาฉันกะทันหันแบบนี้ นอกจากคิดถึงเมียแล้ว แอบไปสร้างศัตรูที่ไหนมาอีกหรือเปล่า? ดูชุดเครื่องแบบคุณสิ ฝุ่นแดงเกรอะกรังเชียว” หลี่จ้านหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นสะเทือนอยู่ในอกเสื้อ เขาเอื้อมมือหนาไปโอบเอวบางของภรรยาเข้าหาตัวอย่างถือวิสาสะ ใบหน้าคมคายโน้มลงมาจนปลายจมูกเกือบจะชนกับแก้มใส “ผมจะไปมีศัตรูที่ไหนนอกจากพวกที่จ้องจะเลื่อยขาเก้าอี้ผมในกองทัพล่ะครับ... แต่พวกมันจัดการเรียบร้อยแล้ว หายห่วงได้เลย สิ่งที่ผมสนใจตอนนี้มีแค่เรื่องเดียว... คือห้องหับของเราที่มันทรุดโทรมจนผมรู้สึกละอายใจที่พาภรรยาคนสวยมาลำบากด้วยต่างหากล่ะครับ” คำพูดของสามีหนุ่มทำเอาเหมยลี่ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตวับวาวกวาดตามองรอบห้องหับสี่เหลี่ยมแคบๆ ที่ฝาผนังทำจากดินปะฟาง ผนังด้านหนึ่งมีรอยร้าวขนาดใหญ่จนลมหนาวพัดโชยเข้ามาหวีดหวิว พื้นห้องเป็นดินอัดแน่นที่เดินทีฝุ่นฟุ้งกระจาย หยากไย่ห้อยย้อยลงมาจากเพดานราวกับม่านไว้ทุกข์ สภาพบ้านพักนายทหารระดับล่างในยุคปี 80 นี้ ช่างอนาถแท้... “รู้ตัวก็ดีแล้วครับ!” เหมยลี่ผลักอกแกร่งออกเบาๆ ก่อนจะยกย่องมุมปากอย่างมั่นอกมั่นใจ “ในเมื่อคุณสามีออกปากเองแล้ว งั้นวันนี้ฉันจะแสดงอภินิหาร ‘นักออกแบบภายในสายไสยศาสตร์ผสมไอที’ ให้ดู! หลับตาซะสิครับ อย่าเพิ่งแอบมองจนกว่าฉันจะอนุญาต” หลี่จ้านเลิกคิ้วสูงด้วยความแปลกใจ แต่ก็ยอมหลับตาลงแต่โดยดีด้วยความตามใจภรรยา ทันทีที่เปลือกตาของนายทหารหนุ่มปิดลง เหมยลี่ก็ไม่รอช้า เธอสะบัดมือเรียกหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าใสจากมิติลับซูเปอร์มาร์เก็ตขึ้นกลางอากาศ นิ้วเรียวเล็กกดเลือกหมวดหมู่ ‘วัสดุก่อสร้างและตกแต่งภายในยุคไฮเทค’ ทันที *ติ๊ง! ยืนยันการเบิกจ่ายสินค้า: วอลเปเปอร์กันความชื้นลายอิฐสีขาวสไตล์ลอฟท์ 5 ม้วน, พื้นไม้ลามิเนตกันปลวกเกรดพรีเมียม, หน้าต่างกระจกนิรภัยสองชั้น, และชุดเครื่องนอนซาตินแท้ 100%* สิ้นเสียงแจ้งเตือนจากระบบ ลังกระดาษขนาดใหญ่หลายลังก็ปรากฏขึ้นกองพะเนินอยู่กลางห้องจนแทบไม่มีที่เดิน เหมยลี่พ่นลมหายใจฮึดฮัด เธอใช้ยันต์กระดาษอาคมแปะลงบนลังแต่ละใบแล้วท่องคาถาเบาๆ “ยันต์เคลื่อนย้าย... ทำงาน!” *พรึบ!* ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นนับร้อยกำลังทำงานแข่งกับเวลา วอลเปเปอร์ลายอิฐสีขาวถูกปูทับฝาผนังดินเหนียวเก่าๆ อย่างรวดเร็วด้วยความเร็วแสง รอยร้าวและหยากไย่หายวับไปกับตา พื้นดินหยาบๆ ถูกแทนที่ด้วยพื้นไม้ลามิเนตสีน้ำตาลอบอุ่นที่เงางาม หน้าต่างไม้ผุๆ ถูกดีดออกแล้วแทนที่ด้วยกระจกใสกรอบอลูมิเน็ตทันสมัย กลิ่นอับชื้นถูกแทนที่ด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของอโรมาเธอราพีกลิ่นวานิลลาที่เหมยลี่ตั้งค่าไว้จากระบบ ผ่านไปเพียงชั่วเคี้ยวหมากคำเดียว บรรยากาศภายในห้องสี่เหลี่ยมทรุดโทรม ก็ถูกเนรมิตให้กลายเป็นห้องพักสุดหรูหราอบอุ่นราวกับห้องสวีทในโรงแรมห้าดาวกลางมหานครนิวยอร์กยุค 80 ไม่มีผิดเพี้ยน! “ลืมตาได้แล้วครับ!” เหมยลี่ปรบมือแปะๆ เรียกด้วยความภาคภูมิใจ หลี่จ้านลืมตาขึ้น... และนั่นคือวินาทีที่นายทหารผู้ผ่านศึกสงครามมาโชกโชนถึงกับนิ่งค้างไปสนิท ดวงตาคมกวาดมองไปรอบห้องด้วยความตกตะลึงจนพูดไม่ออก ผนังห้องที่เคยเป็นดินโคลนกลับกลายเป็นลวดลายอิฐสีขาวสะอาดตา พื้นห้องเดินสบายเท้าและสะท้อนแสงไฟนวลตาจากโคมไฟตั้งโต๊ะที่ดีไซน์ล้ำยุค เตียงนอนไม้กระดานแข็งๆ ถูกแทนที่ด้วยเตียงนอนนุ่มฟูพร้อมหมอนขนเป็ด “นี่... นี่มันเรื่องจริงหรือความฝันกันเนี่ย เหมยลี่?” หลี่จ้านพึมพำเสียงพร่า มือหนาลูบไล้ไปตามผนังห้องด้วยความไม่อยากเชื่อสายตา “ห้องของเรา... กลายเป็นบ้านของคหบดีใหญ่ในเมืองหลวงไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?” “อย่าเพิ่งตกใจไปเลยครับ นี่แค่เริ่มต้นเท่านั้น” เหมยลี่เชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ เธอเดินไปหยิบพิซซ่าถาดร้อนๆ ที่เพิ่งอบเสร็จออกจากเครื่องอบไมโครเวฟมิติ กลิ่นชีสยืดๆ หอมกรุ่นเตะจมูกจนหลี่จ้านถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ “ถ้าคุณไม่อยากให้แม่สามีจอมสูบของเราเดินมาเอะอะโวยวายเสียงดังรบกวนเวลาสวีทของเรา สองสามีภรรยา เรามาจัดการมื้อเย็นนี้กันก่อนดีกว่า... ว่าแต่ คุณได้ยินเสียงฝีเท้าแถวหน้าต่างนั่นไหมครับ?” หลี่จ้านหรี่ตาลงทันที รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากร่างหนาโดยสัญชาตญาณทหาร “หึ... หูกไวไม่เบานี่ภรรยา... ดูเหมือนจะมีแขกไม่ได้รับเชิญแอบย่องมาดูลาดเลาหลังห้องเราสินะครับ” ทว่า ก่อนที่หลี่จ้านจะทันได้ก้าวเท้าไปกระชากหน้าต่างออก เหมยลี่กลับคว้าแขนสามีไว้ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากของแม่หมอสาววัยรุ่น “อย่าเพิ่งใจร้อนสิครับคุณสามี... ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของ ‘ระบบยันต์ตบเกรียน’ ของฉันดีกว่า!” เหมยลี่สะบัดมือยิงยันต์กระดาษเรืองแสงสีทองพุ่งทะลุกระจกหน้าต่างออกไปด้านนอกทันที เสียงร้องโหยหวนด้วยความตกใจกลัวของใครบางคนดังแหลมลอยมาจากพุ่มไม้หลังบ้าน ตามด้วยเสียงวิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงชนิดไม่คิดชีวิต หลี่จ้านมองภรรยาด้วยความทึ่งแกมเอ็นดู เขาโคลงศีรษะเบาๆ ก่อนจะดึงร่างบางเข้ามาโอบกอดไว้แน่นแล้วกระซิบข้างใบหู “ไม่ว่าคุณจะซ่อนความลับอะไรไว้อีก เหมยลี่... แต่คืนนี้ ผมเกรงว่าคุณคงต้องเหนื่อยหน่อยแล้วล่ะครับ เพราะดูท่าทาง... ห้องหับใหม่ที่หรูหราขนาดนี้ คงไม่ได้ใช้แค่นอนหลับธรรมดาๆ แน่แล้วล่ะครับ” ดวงตากลมโตของเหมยลี่เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงไอความร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างกายของสามีหนุ่ม ทว่า ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังหวานชื่นจนหยดย้อยนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็จู่โจมดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงแหบพร่าอันคุ้นเคยที่ตะโกนแว้ดเข้ามาจากด้านนอก *“ไอ้หลี่จ้าน!นังสะภักดี! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ฉันได้กลิ่นประหลาดอะไรลอยออกมาจากห้องแก... พวกแกแอบซ่อนของดีอะไรไว้ในบ้าน ห้ะ? เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้ ไม่เช่นนั้นฉันจะพังประตูเข้ามาจริงๆ ด้วย!”* ร่างของแม่สามี (เฝิงฮุ่ย) ยืนแยกเขี้ยวอยู่หน้าประตู พร้อมกับเงาดำประหลาดรูปร่างสูงใหญ่ผิดมนุษย์ที่ยืนซ้อนทับอยู่ด้านหลังนาง... และเงาดำนั้นกำลังส่งเสียงหัวเราะคิกคักชวนขนหัวลุกพิลึกพิลั่น! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกท่านที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "หมอผีวัยรุ่น" คนนี้เสมอนะครับ