จดหมายจากแนวหน้าของสามี

"ถ้าแกยังกล้าก้าวขาออกจากบ้านหลังนี้ไปแม้แต่ก้าวเดียว ฉันจะประกาศให้คนทั้งหมู่บ้านรู้ว่านังสะใภ้อกตัญญูอย่างแก มันแอบลักลอบได้เสียกับผู้ชายอื่นตอนที่ลูกชายฉันไม่อยู่!" เสียงตบโต๊ะดังสนั่นเรือนไม้เก่าๆ จนถ้วยกระเบื้องบิ่นสั่นสะเทือน เฝิงฮุ่ย แม่สามีตัวแสบยืนค้ำหัวด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวจากความโลภ ดวงตาตี่เล็กจ้องเขม็งมาที่เหมยลี่ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ใบหน้าเหี่ยวย่นนั้นเต็มไปด้วยความริษยาและรอยยิ้มหยันที่น่าสะอิดสะเอียนที่สุดในรอบทศวรรษ รอบตัวพวกเขายังมีเสียงกระซิบกระซาบของญาติพี่น้องฝ่ายสามีที่มารุมล้อมกันราวกับแร้งลงส้วม หลังจากเมื่อคืนเพิ่งมีข่าวใหญ่โตหลุดรอดมาจากสถานีวิทยุชายแดนว่า 'หลี่จ้าน' สามีทหารหนุ่มสุดหล่อของเธอ ถูกคำสั่งเรียกตัวด่วนกลางดึกท่ามกลางสถานการณ์ตึงเครียด ข่าวนี้ทำเอาเฝิงฮุ่ยเนื้อเต้น เพราะคิดว่าลูกชายอาจจะเอาชีวิตไม่รอดที่แนวหน้า และถ้าเป็นเช่นนั้น เงินเดือนทหารก้อนใหญ่รวมถึงเงินชดเชยต่างๆ ย่อมต้องตกเป็นของนางแต่เพียงผู้เดียว! เหมยลี่ในร่างใหม่ที่เป็นถึงหมอผีสาวสายสตรองจากยุคศตวรรษที่ 21 ไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เธอยังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ มือเรียวสวยกำลังแคะเล็บตัวเองอย่างใจเย็นราวกับไม่ได้ยินคำขู่ฆ่าทางสังคมที่แม่สามีพ่นออกมา "อ๋อ... จะประกาศเหรอครับคุณแม่?" เหมยลี่เงยหน้าขึ้นส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มแต่แววตากลับเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก "ประกาศเลยครับ ดีเสียอีก ชาวบ้านจะได้รู้ด้วยว่า ตระกูลหลี่ของพวกเรามีแม่สามีที่ดีเด่นขนาดไหน ถึงขั้นกล้าปลอมลายมือชื่อ ยักยอกเงินเดือนทหารที่ลูกชายส่งมาให้เมียกินเมียใช้ทุกเดือน... อ้อ เกือบลืมไป เงินก้อนนั้นร่วมสามร้อยหยวน ตอนนี้อยู่ที่ไหนแล้วล่ะครับ? เอาออกมาคืนผมดีๆ หรือจะให้ผมเชิญคุณทวดที่สิงอยู่หลังบ้านมาช่วยรื้อหาด้วยตัวเองดีล่ะ?" สิ้นคำว่า 'คุณทวด' บรรยากาศภายในห้องก็พลันลดฮวบลงสามองศาเซลเซียสทันที ลมพัดวูบผ่านหน้าต่างเก่าๆ จนบานประตูไม้กระแทกผาง เสียงหอนของสุนัขข้างบ้านดังแว่วรับกันเป็นทอดๆ เฝิงฮุ่ยสะดุ้งโหยง หน้าซีดเผือดลงทันทีเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อวานซืนที่นางโดนผีคุณทวดดึงผมลากไปรอบบ้านจนหัวฟู เพราะดันไปแอบซ่อนจดหมายและธนบัตรที่หลี่จ้านส่งมาให้เมียรัก "เหลวไหล! แกพูดเรื่องอะไร! ฉันไม่เคยเห็นจดหมายบ้าบออะไรทั้งนั้น! เงินนั่น... เงินนั่นฉันเก็บไว้เป็นค่าใช้จ่ายส่วนกลางของครอบครัวต่างหาก!" เฝิงฮุ่ยแหวลั่นกลบเกลื่อนความกลัว แต่เสียงสั่นๆ ของนางฟ้องชัดเจนว่ากำลังตื่นตระหนก เหมยลี่หัวเราะในลำคอ "ค่าใช้จ่ายส่วนกลาง? ตลกแล้วครับแม่ เงินเดือนทหารที่หลี่จ้านส่งมาโดยระบุชื่อ 'หย่าเหมยลี่' ชัดเจน มันเป็นสินสมรสระหว่างผมกับเขา แม่มีสิทธิ์อะไรมาแอบอ้าง? ถ้าภายในสามนาทีนี้ เงินสามร้อยหยวนพร้อมจดหมายตัวจริงไม่มาวางอยู่บนโต๊ะนี้..." หมอผีสาวเอื้อมมือไปหยิบยันต์สีเหลืองสดใสที่เขียนอักขระด้วยหมึกแดงฉานขึ้นมาหมุนเล่นในมือ ปลายนิ้วเรียวแตะเบาๆ ที่กระดาษ พลันเกิดประกายไฟสีฟ้าแลบแปล๊บปลาบส่งกลิ่นกำมะถันจางๆ ออกมา "ผมรับรองเลยว่า คืนนี้ตระกูลหลี่ของพวกเราจะได้จัดงานเลี้ยงโต๊ะจีนต้อนรับวิญญาณบรรพบุรุษแบบไม่ต้องจุดธูปเชิญแน่ๆ ครับ!" "นัง... นังตัวดี!" เฝิงฮุ่ยอกสั่นขวัญแขวน นางรู้ดีว่าลูกสะใภ้คนนี้ไม่ใช่คนหัวอ่อนเหมือนแต่ก่อน ยิ่งพักหลังมานี้มีวิชาอาคมประหลาดติดตัวด้วยแล้ว นางย่อมไม่กล้าเสี่ยงท้าทายอำนาจมืด "สองนาทีสุดท้ายแล้วนะครับ... อุณหภูมิห้องเริ่มลดลงอีกแล้ว ดูสิครับ ขนแขนคุณน้าสามที่ยืนอยู่ข้างๆ ลุกชันหมดแล้วนะนั่น" เหมยลี่เหลือบสายตาไปมองญาติผู้พี่ที่ยืนหน้าซีดตัวสั่นเป็นเจ้าเข้า เฝิงฮุ่ยกัดฟันกรอดด้วยความแค้นเคืองจนกรามแทบแตก นางหันขวับไปรื้อลิ้นชักตู้ไม้เก่าคร่ำคร่า ควานหาอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะดึงกล่องเหล็กขึ้นมาเปิด แล้วหยิบซองจดหมายยับยู่ยี่พร้อมปึกธนบัตรสีแดงปึกใหญ่ออกมากระแทกใส่โต๊ะดังปัง! "เอาไป! นังตัวแสบ! ขอให้ผีห่าซาตานมันตามล้างตามผลาญแก!" แม่สามีตวาดแว้ดด้วยความเจ็บใจที่ต้องคายเงินเข้าปากเสือ เหมยลี่กวาดสายตาสำรวจธนบัตรในมืออย่างรวดเร็ว ครบถ้วนสามร้อยหยวนไม่มีขาดแม้แต่เหวินเดียว แถมซองจดหมายด้านในยังมีลายมือแข็งแรงหนักแน่นของหลี่จ้านเขียนแนบมาด้วยว่า — *'เหมยลี่... น้องรัก พี่ปลอดภัยดีที่แนวหน้า อย่าเป็นห่วง พี่ส่งเงินเดือนก้อนนี้มาให้ใช้จ่ายตามใจชอบ ดูแลตัวเองด้วย รอพี่กลับไปหา'* หัวใจของหมอผีสาวกระตุกวูบหนึ่งอย่างไม่คาดฝัน ความรู้สึกอบอุ่นแปลกประหลาดไหลซ่านเข้ามาในอกอย่างจัง ทั้งๆ ที่ร่างนี้เป็นของเจ้าของเดิม แต่ทำไมหัวใจถึงได้เต้นแรงกับตัวหนังสือดิบๆ ของนายทหารหนุ่มคนนี้ได้ขนาดนี้กันนะ? เหมยลี่เก็บเงินและจดหมายเข้ามิติลับซูเปอร์มาร์เก็ตทันทีด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วโค้งตัวให้แม่สามีอย่างสุภาพชนจอมปลอม "ขอบพระคุณสำหรับความอนุเคราะห์นะครับคุณแม่ ไว้โอกาสหน้าถ้าเงินเดือนงวดใหม่ออก ผมจะแวะมา 'เยี่ยม' อีกแน่นอนครับ!" พูดจบเหมยลี่ก็สะบัดก้นเดินหนีออกมาจากบ้านใหญ่ท่ามกลางสายตากลัวเกรงและเคียดแค้นของคนในตระกูลหลี่ ทิ้งให้เฝิงฮุ่ยยืนกรีดร้องโวยวายอยู่เบื้องหลังคนเดียวอย่างบ้าคลั่ง แต่ทว่า... เมื่อเหมยลี่เดินกลับมาถึงเรือนพักหลังเล็กของตัวเอง กลิ่นหอมเย้ายวนของน้ำซุปกระดูกหมูตุ๋นยาจีนที่เธอกำลังเคี่ยวทิ้งไว้ก่อนหน้านี้กลับลอยตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ พร้อมๆ กับเงาร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่ยืนหันหลังให้อยู่ตรงหน้าประตูกระท่อม! หัวใจของเหมยลี่หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อร่างสูงนั้นค่อยๆ หันกลับมาเผยให้เห็นใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจางๆ และหยาดเหงื่อไคลจากการเดินทางไกล "พี่... หลี่จ้าน? ไม่ใช่ว่าคุณต้องอยู่ที่แนวหน้าหรอกเหรอทำไมถึง..." หลี่จ้านไม่ตอบ เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอด้วยรวดเร็ว ก่อนจะรวบเอวบางเข้าไปกอดแนบอกแกร่งแน่นลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอ พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหูที่ทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "คำสั่งเรียกตัวด่วน... มันคือแผนลวงของศัตรูเพื่อล่อให้ผมสับเปลี่ยนกำลังพล แต่ผมชิงจัดการพวกมันเสร็จก่อนกำหนด เลยรีบควบม้าหนีข้ามภูเขามาหา 'เมียรัก' ก่อนที่ใครจะทันรู้ตัว... หืม? กลิ่นตัวเธอหอมจัง... แล้วทำไมหน้าตาเธอดูตื่นเต้นนักล่ะ หืม เหมยลี่... หรือว่าแอบไปก่อเรื่องอะไรไว้อีกแล้ว?" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "หมอผีวัยรุ่น" คนนี้เสมอนะครับ