ตบเกรียนญาติจอมสูบที่มาขอส่วนบุญ

"ถ้าพวกท่านยังไม่ไสหัวออกไปจากรั้วบ้านฉันภายในสามวินาทีนี้ อย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะว่าวิญญาณผีตายโหงที่ฉันเลี้ยงไว้ในไânโหล มันกำลังหิวโซและอยากหาตัวแทนพอดี!" เสียงตบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหวจนถ้วยชามกระเบื้องเคลือบสั่นสะเทือน เหมยลี่ในร่างภรรยาหุ่นบางแต่ใจเด็ดเดี่ยว ยืนเท้าสะเอวจ้องมองหน้าผู้มาเยือนด้วยสายตาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ใบหน้าเรียวสวยบัดนี้ฉาบไว้ด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่ทำเอาคนมองต้องขนลุกเกรียว บุคคลที่ยืนหน้าเจื่อนอยู่หน้าประตูกลับไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น 'ป้าสะใภ้รอง' ญาติผู้พี่ฝ่ายสามีที่ขึ้นชื่อลือชาเรื่องความหน้าหนา หน้าทน และชอบมาสูบเลือดสูบเนื้อบ้านคนอื่นเป็นประจำ วันนี้หญิงวัยกลางคนรูปร่างอ้วนท้วนเดินดุ่มๆ เข้ามาในเขตบ้านโดยไม่ได้รับอนุญาต มือข้างหนึ่งถือตะกร้าไม้ไผ่เปล่าๆ สองตาหิวกระหายกวาดมองไปรอบครัวราวกับเป็นเจ้าของบ้านตัวจริง "แหม... เหมยลี่ หลานสะใภ้ แค่แป้งสาลีไม่กี่ชั่งกับมันเทศอีกครึ่งถุง ทำไมต้องทำเสียงดุใส่กันขนาดนั้นด้วยเล่า?" ป้าสะใภ้รองแค่นเสียงหัวเราะแห้งๆ กลบเกลื่อนความประหม่า พยายามก้าวเท้าล่วงล้ำเข้ามาในห้องครัวที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นของแป้งทอดที่เหมยลี่เพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ "บ้านเราเป็นญาติสนิทกันนะ ข้าแค่จะมาขอแบ่งไปทำหมั่นโถวให้ลูกๆ กินรองท้องสักหน่อย เจ้ามีตั้งเยอะแยะ จะหวงอะไรนักหนา คนสมัยนี้ไม่มีน้ำใจเอาเสียเลย" "น้ำใจเหรอครับ?" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นจากทางด้านหลัง หลี่จ้าน สามีทหารหนุ่มรูปร่างกำยำก้าวเท้าเข้ามาในบ้านด้วยใบหน้าเรียบเฉย แววตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวจ้องมองป้าสะใภ้รองจนอีกฝ่ายสะดุ้งโหย่ง ถุงกระสอบข้าวสารที่เขาเพิ่งแบกกลับมาจากไร่ถูกวางลงบนพื้นเสียงดังทึบ สร้างแรงกดดันมหาศาลโดยไม่ต้องเปล่งเสียงขู่ซ้ำ ป้าสะใภ้รองหน้าถอดสี รีบถอยหลังกรูดไปสองก้าวเมื่อเผชิญหน้ากับนายทหารหนุ่มผู้มีรัศมีน่าเกรงขาม ถึงหลี่จ้านจะไม่เคยพูดจาหยาบคายใส่ใคร แต่รอยแผลเป็นจางๆ บนขมับและกล้ามเนื้อแน่นตึงใต้เสื้อผ้าทหารนั้น บ่งบอกชัดเจนว่าเขาไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครมาเอาเปรียบง่ายๆ "หล... หลี่จ้าน เจ้ากลับมาพอดีเลย ดูภรรยาเจ้าสิ รังแกแม้กระทั่งญาติผู้ใหญ่ หน้าเลือดเสียจริง ข้าแค่จะมาขอ..." "ป้าสะใภ้รองครับ" เหมยลี่ตัดบทขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม เธอหยิบโทรศัพท์มือถือรุ่นเก่าที่เชื่อมต่อกับระบบมิติลับในซูเปอร์มาร์เก็ตขึ้นมาเคาะเบาๆ ในมือ "คำว่า 'ขอ' กับคำว่า 'ปล้น' มันมีเส้นบางๆ กั้นอยู่ แต่วิธีที่ท่านทำอยู่เนี่ย เขาเรียกว่า 'ขอส่วนบุญ' นะครับ และบังเอิญว่าบ้านเราไม่ใช่ศาลเจ้าแม่ทับทิม ที่จะมาแจกทานให้ผีเปรตหน้าหนาแถวนี้ฟรีๆ" สิ้นคำพูดของนางเอก ป้าสะใภ้รองก็หน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธจัด "นังสารเลว! ปากคอเราะร้ายนักนะ แกกล้าด่าฉันว่าเป็นผีเปรตงั้นรึ? คอยดูเถอะ ฉันจะไปฟ้องแม่ของแกให้มาจัดการสั่งสอนสะใภ้อกตัญญูอย่างแกเสียให้เข็ด!" "เชิญตามสบายครับ!" เหมยลี่แค่นยิ้มหยัน ก่อนจะสะบัดมือเบาๆ ส่งสัญญาณลับ *ฟึ่บ!* พริบตานั้น ลมพายุประหลาดก็พัดกระโชกเข้ามาในห้องครัวทั้งที่หน้าต่างปิดสนิท กลิ่นธูปและกลิ่นเหม็นอับของซากศพโชยตีเข้าจมูกป้าสะใภ้รองอย่างจัง เงาดำทะมึนรูปร่างประหลาดปรากฏขึ้นวูบวาบอยู่เหนือหัวของนาง ผีคุณทวดตระกูลหลี่ที่สิงสถิตอยู่แถวนี้ตามคำบัญชาของหมอผีสาว ออกโรงหลอกหลอนด้วยการส่งเสียงโหยหวนและทำท่าทางแยกเขี้ยวใส่ "อ๊ายยยย! ผีหลอกกก! ช่วยด้วยยย!" ป้าสะใภ้รองกรีดร้องสุดเสียงจนเส้นเลือดที่คอโป่งพอง ตะกร้าในมือร่วงหล่นลงพื้นกระจัดกระจาย ความโลภที่มีมลายหายไปสิ้นในพริบตา หญิงวัยกลางคนกลับกลายร่างเป็นนักวิ่งมาราธอนจำเป็น สับขาโกยแน่บหนีออกจากบ้านตระกูลหลี่ชนิดไม่คิดชีวิต ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณท่ามกลางเสียงหัวเราะคิกคักของเหมยลี่และสายตาพึงพอใจของหลี่จ้าน บรรยากาศในห้องครัวกลับคืนสู่ความสงบสุขอีกครั้ง กลิ่นหอมของอาหารละมุนจมูกลอยอวลชวนให้ท้องร้อง หลี่จ้านขยับเข้าไปใกล้ภรรยา ใช้มือหนาโอบเอวบางไว้หลวมๆ อย่างแสดงความเป็นเจ้าของ ก่อนจะก้มลงกระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงความคลั่งรัก "เมียจ๋า... วันนี้ปราบผีเหนื่อยไหมครับ เดี๋ยวพี่ทำของอร่อยให้กินนะ" เหมยลี่ชะงักไปเล็กน้อย หัวใจเต้นผิดจังหวะกับความอบอุ่นที่อีกฝ่ายมอบให้ เธอกำลังจะอ้าปากเอ่ยแซวสามีทหารหนุ่ม แต่ทว่า... จู่ๆ เสียงเคาะประตูรั้วหน้าบ้านก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ พร้อมกับเสียงตะโกนด้วยความตื่นตระหนกของเพื่อนบ้านที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา "หลี่จ้าน! เหมยลี่!แย่แล้ว! เกิดเรื่องใหญ่ที่ชายแดนแล้ว สามีของพวกเธอ... ถูกคำสั่งเรียกตัวด่วนกลางดึกคืนนี้!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "หมอผีวัยรุ่น" มาโดยตลอดนะครับ