ยันต์ไล่ผีติดไอแพด

"หยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะท่านพี่! ถ้าก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ข้าจะปาแผ่นไอแพดอัดหน้าท่านจริงๆ ด้วยนะครับ!" เสียงหวานใสแต่แฝงความดุดันระดับสิบเอ็ดดังลั่นห้องครัวมืดสลัว เหมยลี่ในร่างสะใภ้ตระกูลหลี่กำลังยืนถือแท็บเล็ตหน้าจอเรืองแสงวาบ มืออีกข้างคีบยันต์กระดาษสีเหลืองอ๋อยที่เขียนวงจรไอทีสลับอักขระโบราณไว้ด้วยหมึกสีชาด ดวงตากลมโตจ้องเขม็งไปยังร่างกำยำของหลี่จ้านที่เพิ่งพังประตูก้าวเข้ามาด้วยความเป็นห่วง หลี่จ้านชะงักฝีเท้าทันที แผ่นอกกว้างกระเพื่อมไหวจากการวิ่งกระหืดกระหอบมาครึ่งค่อนลี้ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องครัวที่เต็มไปด้วยควันสีเทาจางๆ และกลิ่นหอมฉุยของหมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊ว ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่หน้าจอไอแพดในมือภรรยา ซึ่งกำลังรันแอปพลิเคชันเรดาร์ตรวจจับพลังงานวิญญาณที่เธอเพิ่งดาวน์โหลดมาจากมิติลับเมื่อครู่ "เหมยลี่... น้องทำอะไรน่ะ เสียงโวยวายเมื่อครู่... เจ้าปลอดภัยดีใช่ไหม?" หลี่จ้านเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความร้อนรนอย่างปิดไม่มิด มือหนาทั้งสองข้างกำหมัดแน่นด้วยความหวาดวิตกเกรงว่าภรรยาตัวน้อยจะถูกผีสางรังควานเหมือนที่ชาวบ้านเขาลือกัน "ข้าปลอดภัยดี แต่เจ้าผีเร่ร่อนหน้าหนานั่นต่างหากที่ไม่ปลอดภัย!" เหมยลี่สะบัดหน้าไปทางหม้อดินเผาที่ตั้งอยู่บนเตาถ่าน "คิดจะมาแอบขโมยหมูตุ๋นสูตรลับของตระกูลหลี่กินตอนตีสองอย่างนั้นเรอะ ฝันไปเถอะ! นี่ถ้าข้าไม่ตื่นมาเช็กสต็อกสินค้าในมิติลับ ป่านนี้คงเหลือแต่หม้อเปล่าๆ ให้ช้ำใจเล่นแล้วนะครับ" พูดจบ เหมยลี่ก็หันกลับไปเผชิญหน้ากับมุมมืดเหนือเตาไฟ ที่ซึ่งกลุ่มก้อนควันสีดำยวบยาบกำลังรวมตัวกันเป็นเงาร่างบิดเบี้ยว ดวงตาสีแดงก่ำคู่หนึ่งจ้องมองมาที่หมูตุ๋นในหม้อด้วยความอาฆาตมาดร้าย มันส่งเสียงหวีดหวิวแหลมเล็กบาดแก้วหู พยายามจะเอื้อมมืออันผุกร่อนเข้าคว้าชิ้นเนื้อ "บังอาจนัก! มาลักเล็กขโมยน้อยในอาณาเขตของหมอผีวัยรุ่นยุค 80 อย่างข้า เดี๋ยวปั๊ดเหนี่ยวด้วยยันต์ดิจิทัลซะนี่!" เหมยลี่ไม่รอช้า นิ้วเรียวสวยปัดหน้าจอไอแพดอย่างคล่องแคล่วราวกับกำลังเล่นเกมมือถือระดับโปรเพลย์เยอร์ แอปพลิเคชันคาถาอาคมที่ผสานโค้ดไพธอนเข้ากับยันต์แปดทิศเปล่งแสงสีทองสว่างวาบ เธอกดปุ่ม 'Enter' พร้อมกับสะบัดแผ่นยันต์ในมือขว้างออกไปอย่างแม่นยำ *เปรี้ยง!* เสียงฟ้าผ่าขนาดย่อมดังสนั่นหวั่นไหวภายในห้องครัวแคบๆ แสงสีทองสาดส่องทะลุทะลวงความมืดมิด จนเงาร่างสีดำของผีเร่ร่อนกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด พลังงานวิญญาณของมันถูกตรึงไว้ด้วยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าจากไอแพด ก่อนที่ร่างนั้นจะสลายกลายเป็นละอองแสงแล้วถูกดูดกลืนเข้าไปในหน้าจอแท็บเล็ตอย่างไร้ร่องรอย หลี่จ้านที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดตาค้าง อ้าปากค้างจนแทบจะยัดไข่ไก่เข้าไปได้ทั้งใบ นายทหารหนุ่มผู้ผ่านสนามรบมาโกโชนและไม่เคยกลัวเกรงสิ่งใดในโลกหล้า ถึงกับต้องกะพริบตาปริบๆ สมองอันแข็งกระด้างของทหารหาญกำลังประมวลผลภาพตรงหน้า—ภรรยาตัวน้อยของเขา... เมื่อครู่นี้เธอใช้ 'กระดานชนวนเรืองแสง' ปราบผีร้ายด้วยท่าทางราวกับเซียนสาวหลุดออกมาจากเกมต่อสู้ได้อย่างไรกัน? เหมยลี่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ใช้หลังมือปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม ก่อนจะหันมามองสามีที่ยืนแข็งทื่อเป็นหิน เธอเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างอารมณ์ดี พลางตักหมูสามชั้นตุ๋นสีเข้มข้นขึ้นมาเป่าฟู่เบาๆ แล้วยื่นช้อนไปจ่อตรงริมฝีปากหนาของอีกฝ่าย "ยืนบื้อเป็นท่อนซุงอยู่ทำไมล่ะครับท่านพี่? มานี่เลย อุตส่าHสEดฝีมือทำหมูตุ๋นซะดึกดื่น ชิมดูซิว่าฝีมือภรรยาของท่านอร่อยจนวิญญาณเร่ร่อนยังต้องยอมสยบหรือเปล่า" หลี่จ้านก้มมองช้อนกระเบื้องตรงหน้า สลับกับใบหน้าหวานล้ำที่เปื้อนคราบเขม่าควันจางๆ แต่ดวงตากลับพราวระยับด้วยความภาคภูมิใจ ความหวาดกลัวเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในอก ชายหนุ่มอ้าปากรับชิ้นหมูละลายในปาก รสชาติกลมกล่อม หอมหวาน เค็มกำลังดี ละมุนลิ้นจนบรรยายไม่ถูก ผสมผสานกับความใส่ใจของภรรยา ทำให้หัวใจของนายทหารผู้แข็งกระด้างอ่อนยวบลงจนแทบละลาย "อร่อย..." หลี่จ้านเคี้ยวตุ่นๆ เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาด้วยความสัตย์จริง ดวงตาคมจ้องมองภรรยาด้วยประกายความคลั่งรักที่ร้อนแรงยิ่งกว่าเตาถ่านตรงหน้า "อร่อยมาก... แต่น้องหญิง ครั้งหน้าถ้ามีผีมารังควานอีก ให้บอกพี่ พี่จะจัดการเอง เจ้าไม่ต้องเหนื่อยลงมือเองหรอกนะ" "หึๆ ท่านพี่จะเอาอะไรไปสู้เขาล่ะครับ? มีแต่หมัดหนักๆ แต่ถ้าเจอวิญญาณไร้รูป ร่างกายกำยำของท่านก็ต่อkยไต่อย่างอื่นไม่ได้หรอกนะ สู้ให้ข้าใช้เทคโนโลยีผสมไสยศาสตร์แบบนี้ไม่ได้หรอก สะดวก รวดเร็ว แถมเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมด้วย" เหมยลี่หัวเราะคิกคัก พลางยื่นมือไปหยิกแก้มสากของสามีเบาๆ อย่างมันเขี้ยว บรรยากาศในห้องครัวที่ควรจะน่ากลัวกลับอบอวลไปด้วยความหวานชื่นและกลิ่นหอมกรุ่นของอาหาร หลี่จ้านถือโอกาสคว้าเอวบางเข้ามาโอบกอดไว้หลวมๆ เพื่อถ่ายทอดความอบอุ่นจากร่างกายของตนให้ภรรยา คางสากเกยอยู่บนไหล่มน สูดดมกลิ่นกายหอมสะอาดท่ามกลางกลิ่นเครื่องเทศ ทว่า... ในวินาทีที่ความเงียบสงบอันแสนหวานกำลังเข้าครอบงำ ทันใดนั้นเอง... หน้าจอไอแพดที่วางอยู่บนโต๊ะไม้เก่าๆ ซึ่งเพิ่งใช้ปราบผีไปเมื่อครู่ จู่ๆ ก็สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้งโดยไม่มีใครแตะต้อง! ภาพบนหน้าจอไม่ได้แสดงผลแอปพลิเคชันเรดาร์ตรวจจับวิญญาณแบบเดิมอีกต่อไป แต่ทว่า... มันกลับปรากฏภาพของห้องนอนใหญ่ในบ้านตระกูลหลี่—บ้านของแม่สามีจอมสูบผู้เค็มปี๋—และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ มีเงาร่างปริศนากำลังยืนตระหง่านอยู่ข้างเตียงนอนของแม่สามี พร้อมกับถือขวานด้ามโตในมือด้วยท่าทางคุกคาม! เหมยลี่และหลี่จ้านชะงักกึก รอยยิ้มบนใบหน้าเลือนหายไปในพริบตา ทั้งสองหันขวับไปมองหน้าจอไอแพดพร้อมกันด้วยความตกตะลึง เสียงกระซิบแหบพร่าลอดผ่านลำโพงไอแพดออกมาเบาๆ แต่วังเวงจนขนลุกซู่... *"คืนนี้... หัวของนังแก่คนนี้... ข้าขอจองล่ะนะ หึหึหึ..."* โปรดติดตามตอนต่อไปครับ — หมอผีวัยรุ่น —