ตัดขาดตระกูลหลี่อย่างเป็นทางการ

"ถ้าพวกท่านยังกล้าก้าวเท้าล้ำธรณีประตูบ้านหลังนี้อีกแม้แต่ก้าวเดียว อย่าหาว่าผมไม่เตือน... ถึงวันนั้น ต่อให้วิญญาณบรรพบุรุษมาห้าม ผมก็จะไม่ไว้หน้าใครหน้ามันอีกเหมือนกันครับ!" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของหลี่จ้านดังก้องกังวานราวกับเสียงคำรามของพญาเสือ ประกายตาคมกริบของนายทหารหนุ่มกวาดมองหน้าทุกคนในตระกูลหลี่ด้วยความเย็นชาไร้เยื่อใย ใบหน้าคมเข้มเต็มไปด้วยร่องรอยของความเด็ดเดี่ยว ไอร้อนจากความโกรธเกรี้ยวแผ่ซ่านออกมารอบตัวจนแม่สามีจอมสูบอย่างเฝิงฮุ่ยถึงกับสะดุ้งโหย่งถอยหลังกรูด ย้อนกลับไปเมื่อไม่กี่นาทีพายุอารมณ์ในห้องโถงกระท่อมปลายนาเพิ่งจะสงบลง หลังจากเหตุการณ์ประหลาดที่ผีคุณทวดตระกูลหลี่ปรากฏตัวขึ้นกลางวงข้าว พร้อมกับบัญชีหนังหมาที่ฟ้องร้องวีรกรรมความเห็นแก่ตัวของลูกหลานจนหมดเปลือก เหมยลี่ในร่างสาวสตรองผู้ถือคติ "ผีไม่กลัว กลัวไม่มีเงินใช้" ยืนกอดอกเคี้ยวลูกอมรสมิ้นท์ในมิติลับอย่างสบายใจเฉิบ มองดูสามีหนุ่มที่ตัดสินใจครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตลูกผู้ชาย... การประกาศตัดขาดกับครอบครัวผู้สูบเลือดสูบเนื้ออย่างเป็นทางการ "ไอ้...ไอ้ลูกอกตัญญู!" เฝิงฮุ่ยชี้หน้าบุตรชายตัวดีด้วยความโกรธจัดจนตัวสั่นเทา ปากคู่นั้นอ้าพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ นางไม่เคยคาดคิดเลยว่าบุตรชายผู้ซื่อสัตย์และเชื่อฟังมาตลอดชีวิต จะกล้าหันมาแว้งกัดตระกูลของตนเองเพียงเพราะผู้หญิงคนเดียว "แกกล้าไล่แม่แท้ๆ ของตัวเองเหรอวะ! เพราะอีสะใภ้ตัวซวยนี่ใช่ไหม แกถึงกล้าทำกับพวกเราแบบนี้!" "หยุดพูดจาไร้สาระเสียทีครับแม่!" หลี่จ้านสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเขาหนักแน่นและเยือกเย็นจนผู้เป็นแม่ถึงกับใบหน้าชา "ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เงินเดือนทหารของผมส่งเข้ากองกลางบ้านเราไม่เคยขาด เงินหยวนทุกหยวนที่ผมแลกมาด้วยหยาดเหงื่อและเลือดเนื้อ ถูกพวกท่านผลาญไปกับการเล่นการพนันและการตามใจน้องชายไม่เอาถ่านจนหมดเกลี้ยง แม้กระทั่งข้าวสารในยุ้งฉางที่ผมควรจะได้กินกับภรรยาตอนกลับมาพักผ่อน ท่านยังขนเอาไปให้บ้านใหญ่จนภรรยาผมต้องเกือบอดตาย... แบบนี้ยังกล้าเรียกว่าครอบครัวอีกหรือครับ?" ความจริงอันเจ็บปวดถูกกระชากออกมากลางแสงแดดยามสาย บรรยากาศรอบกระท่อมปลายนาเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมพัดผ่านยอดข้าว ญาติสนิทมิตรสหายที่แห่กันมามุงดูเหตุการณ์ต่างพากันซุบซิบและหลบสายตา ความละอายใจแล่นริ้วขึ้นบนใบหน้าของคนตระกูลหลี่ เพราะสิ่งที่หลี่จ้านพูดนั้นคือความจริงร้อยเปอร์เซ็นต์ เหมยลี่ที่ยืนพิงกรอบประตูส่งยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน นางขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะหยิบเครื่องส่งสัญญาณวิทยุขนาดจิ๋วที่ดัดแปลงมาจากยันต์กันผี ออกมาหมุนเล่นแก้เบื่อ พลังงานวิญญาณอ่อนๆ ส่งเสียง "ซ่า..." เบาๆ เป็นระยะ ราวกับผีคุณทวดในมิติลับกำลังนั่งจิบชาชมละครฉากใหญ่ด้วยความสะใจ "ถ้าแน่จริง แกก็ตัดชื่อออกจากทะเบียนบ้านไปเลยสิไอ้ลูกเนรคุณ!" พี่ชายคนโตของหลี่จ้านตะโกนแทรกขึ้นมาด้วยความหมั่นไส้ "อย่าหวังว่าในอนาคตจะได้มรดกที่ดินผืนนี้แม้แต่ตารางนิ้วเดียว!" "มรดกผืนดินแห้งแล้งที่เต็มไปด้วยหนี้สินกับไหปลาร้าเน่าๆ ของพวกท่านน่ะเหรอครับ? เก็บไว้กินเองเถอะครับ" หลี่จ้านแค่นหัวเราะในลำคออย่างดูแคลน "นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป หลี่จ้านคนนี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลหลี่อีกแล้ว ทะเบียนบ้านผมจะย้ายมาอยู่ร่วมกับภรรยาที่กระท่อมปลายนาแห่งนี้ เงินทุกหยวนที่ผมหามาได้หลังจากนี้ จะใช้เพื่อสร้างอนาคตและปรนเปรอภรรยาของผมแต่เพียงผู้เดียว... เชิญพวกท่านไสมือกลับไปให้พ้นหน้าบ้านผมได้แล้วครับ!" สิ้นคำประกาศิตของนายทหารหนุ่ม หลี่จ้านก็ยกคานไม้ไผ่หนาขึ้นกั้นขวางเขตแดนระหว่างทางเดินกับตัวกระท่อมอย่างเด็ดขาด แรงกดดันอันน่าเกรงขามแผ่ออกมาจากตัวเขาจนเหล่าญาติพี่น้องที่คิดจะเข้ามาโวยวายถึงกับถอยกรูดด้วยความหวาดกลัว ไม่มีใครกล้าสบตากับนายทหารหนุ่มผู้เคยผ่านสนามรบมาแล้วจริงๆ สุดท้าย เฝิงฮุ่ยได้แต่วิ่งหนีกลับไปพร้อมกับเสียงกรีดร้องด้วยความคับแค้นใจ ทิ้งให้ตระกูลหลี่พ่ายแพ้กลับไปอย่างไม่เป็นท่า บรรยากาศรอบกระท่อมกลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง แสงแดดยามบ่ายสาดส่องกระทบกับแปลงผักสวนครัวสีเขียวขจีที่เหมยลี่ลงมือปลูกด้วยตัวเอง หลี่จ้านยืนนิ่งอยู่หน้าประตูลานบ้าน ลมหายใจของเขาเริ่มผ่อนคลายลง ความรู้สึกหนักอึ้งที่แบกรับมาตลอดหลายปีราวกับถูกยกออกไปจากบ่า แต่ลึกๆ ในใจก็ยังมีความกังวลฉายชัดผ่านดวงตาคมกริบที่หันกลับมามองภรรยา "ลี่ลี่..." หลี่จ้านเรียกชื่อภรรยาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาใกล้ ค่อยๆ ยื่นมือหนาที่หยาบกร้านจากการจับอาวุธและทำไร่ มาสัมผัสกับมือเรียวนุ่มของภรรยาอย่างทะนุถนอม "ผม... ผมตัดขาดกับพวกเขาแล้วจริงๆ นะครับ ต่อไปนี้ผมเหลือแค่คุณตัวคนเดียวแล้ว... คุณจะรังเกียจไหมครับ ถ้าสามีคนนี้จะกลายเป็นคนไม่มีหัวนอนปลายเท้าในสายตาชาวบ้าน?" เหมยลี่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากอิ่มสวย นางปัดมือสามีออกเบาๆ ก่อนจะใช้ปลายนิ้วเรียวเชยคางนายทหารหนุ่มให้เงยขึ้นสบตา "พูดจาเหลวไหลอะไรกันคะ... เอ๊ย! ครับ!" เหมยลี่เกือบหลุดปากพูดสำนวนติดปากยุคปัจจุบัน รีบเปลี่ยนคำลงท้ายแทบไม่ทัน นางอมยิ้มขบขันกับอาการหูแดงของสามีหนุ่มร่างยักษ์ที่ตอนนี้ทำตัวเหมือนเด็กน้อยกลัวถูกแม่ทิ้ง "ใครว่าคุณไม่มีหัวนอนปลายเท้าล่ะคะ? กระท่อมปลายนาหลังนี้ มีทั้งมิติลับซูเปอร์มาร์เก็ต มีทั้งผีคุณทวดคอยเป็นพยานรัก และที่สำคัญที่สุด..." นางยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างใบหูหนਾของสามี แผ่วเบาแต่ทำเอาหัวใจของนายทหารหนุ่มเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก "...มีฉันผู้หญิงที่รวยที่สุดในสามโลกคอยเลี้ยงดูคุณอยู่ทั้งคน คุณกลัวอะไรกันล่ะคะ... ครับ?" หลี่จ้านหัวเราะในลำคออย่างโล่งอก ก่อนจะรวบเอวบางของภรรยาเข้ามากอดแนบแน่นด้วยความรักและคลั่งไคล้ ไออุ่นจากร่างกายของทั้งสองหลอมรวมกันท่ามกลางความเงียบสงบของทุ่งนา เป็นภาพที่อบอุ่นและงดงามจนแม้แต่ผีคุณทวดในมิติลับยังต้องแอบพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ ทว่า... ความสงบสุขมักอยู่ได้ไม่นานนัก ในขณะที่หลี่จ้านกำลังจะอุ้มภรรยาสุดที่รักเข้าบ้านเพื่อเฉลิมฉลองการเริ่มต้นชีวิตใหม่อย่างมีความสุข เสียงเคาะประตูกระท่อมรัวเร็วและป่าเถื่อนก็ดังขึ้นขัดจังหวะ! *ปัง! ปัง! ปัง!* "เปิดประตูโว้ย! หลี่จ้าน! นังเหมยลี่! พวกแกกล้าดียังไงมาลบหลู่ศาลเจ้าประจำหมู่บ้าน!" เสียงตะโกนเกรี้ยวกราดของ "ผู้ใหญ่บ้านจ้าว" ผู้มีอิทธิพลประจำตำบลดังแทรกทะลวงความเงียบ พร้อมกับกลิ่นอายประหลาดที่โชยมากับสายลม... กลิ่นธูปเน่าและกลิ่นเลือดสัตว์ที่เหม็นหืนจนน่าสะอิดสะเอียน หลี่จ้านขมวดคิ้วมุ่น สัญชาตญาณทหารเตือนภัยพุ่งสูงขึ้นทันที ขณะที่เหมยลี่หรี่ตาลง มองทะลุผ่านประตูไม้เก่าๆ ออกไปด้านนอกด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ บนท้องฟ้าเหนือกระท่อมปลายนา จู่ๆ ฝูงกาป่าสีดำสนิทนับร้อยตัวก็บินวนเวียนส่งเสียงร้องระงม ราวกับกำลังประกาศิตต้อนรับ... "แขกไม่ได้รับเชิญ" ที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าผีตระกูลหลี่หลายเท่า! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "หมอผีวัยรุ่น" เสมอนะครับ