ค่ำคืนอันเร่าร้อนในกระท่อมปลายนา

"ถ้าพวกมันกล้าบินต่ำกว่าชายคาบ้านเราอีกคืบเดียว ข้าจะเอาปืนลูกซองยัดปากพญากาแล้วจุดธูปส่งวิญญาณให้ไปเกิดใหม่เป็นเป็ดพะโล้เดี๋ยวนี้แหละ!" เสียงทุบโต๊ะไม้สนลั่นเอี๊ยดดังขึ้น พร้อมกับร่างหนาของหลี่จ้านที่ก้าวผึงๆ ออกมาที่นอกชานเรือน ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวของนายทหารหนุ่มกำลังจ้องเขม็งไปยังฝูงกาป่าสีดำสนิทนับร้อยตัวที่กำลังบินวนเวียนอยู่บนท้องฟ้าเหนือกระท่อมปลายนา เสียงร้องแหลมสูงของพวกมันเสียดแก้วหู ราวกับเสียงกรีดร้องของวิญญาณอาฆาตที่ถูกปลุกให้ตื่นจากขุมนรก ผม—หมายถึงเหมยลี่ในร่างใหม่นี้—กำลังยืนถือตะหลิวสเตนเลสเกรดพรีเมียมจากมิติลับซูเปอร์มาร์เก็ต กลิ่นหอมฉุยของกระเทียมเจียวและซีอิ๊วขาวคั่วกระทะโชยตลบอบอวลไปทั่วห้องครัวขนาดกะทัดรัด ท่ามกลางบรรยากาศภายนอกที่กำลังมืดครึ้มลงอย่างรวดเร็วราวกับมีใครเอาผ้ากำมะหยี่สีดำมาคลุมทับหมู่บ้านแห่งนี้ไว้ "ใจเย็นก่อนครับคุณสามี..." ผมเดินถือจานข้าวผัดหมูสับหอมกรุ่นออกมา พลางใช้มืออีกข้างดึงชายเสื้อผ้าฝ้ายของเขาเบาๆ "ปล่อยให้พวกมันบินไปเถอะครับ แขกไม่ได้รับเชิญแบบนี้ เดี๋ยวพอเจอฝสมุนไพรไล่ผีสูตร 'หมอผีวัยรุ่น' ผสมพริกไทยดำคั่วกระทะเข้าไป รับรองว่าต่อให้เป็นผีตายโหงร้อยปีก็ต้องน้ำตาไหลพรากอยากขอสูตรข้าวผัดกลับนรกกันหมดทุกตัว" หลี่จ้านหันกลับมามองผม แววตาดุดันที่ใช้จ้องมองศัตรูในยามศึกสงครามเมื่อครู่พลันอ่อนแสงลงทันที ความห่วงใยและความคลั่งรักที่ฉายชัดอยู่ในหน่วยตาคู่นั้นทำเอาหัวใจดวงน้อยๆ ของผมเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง นายทหารหนุ่มยื่นมือหนาหยาบกร้านจากการจับอาวุธและทำไร่มาโอบเอวผมไว้แน่น ราวกับกลัวว่าลมพายุข้างนอกจะพัดพาร่างของผมหายลับไปกับตา "พี่กลัวว่าเจ้าจะตกใจ" หลี่จ้านเอ่ยเสียงทุบต่ำ ลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ข้างขมับของผม "ช่วงนี้พวกตระกูลหลี่ส่งคนมาวุ่นวายไม่เว้นแต่ละวัน ข้าไม่น่าปล่อยให้พวกมันลอยนวลอยู่ร่วมหมู่บ้านเลยจริงๆ" "โถ... สามีทหารของฉัน ดุเสียจริงนะครับ" ผมอดไม่ได้ที่จะใช้ปลายนิ้วเขี่ยคางแกร่งของเขาเบาๆ อย่างหยอกเย้า "เรื่องตระกูลหลี่น่ะ เดี๋ยวจัดการทีละเปลาะได้อยู่แล้ว แต่ตอนนี้... คุณช่วยปล่อยมือก่อนได้ไหมครับ ข้าวผัดในจานจะเย็นชืดเสียรสชาติหมด แล้วอีกอย่าง..." ผมเหลือบสายตาไปมองที่หน้าต่างห้องครัว "คุณทวดกำลังยืนกลืนน้ำลายเอื๊อกๆ อยู่ตรงวงกบหน้าต่างแล้วนะนั่น" วิญญาณคุณทวดตระกูลหลี่ในชุดจีนโบราณโปร่งแสงโผล่ศีรษะออกมาจากผนังไม้ พร้อมกับทำหน้าทำตาล้อเลียนและส่งเสียงกระแอมกระไอเบาๆ "แฮ่ม! พวกเจ้าสองคนนี่นะ จะแสดงความรักอะไรกันก็เกรงใจคนตายอย่างข้าบ้างเถอะวะ! ข้าไม่ได้กินข้าวมาสามภพเจ็ดชาติแล้วนะเว้ยเฮ้ย ได้กลิ่นข้าวผัดหอมๆ นี่แล้ววิญญาณจะลอยออกจากร่างรอบที่สองอยู่รอมร่อ!" หลี่จ้านส่งเสียงฮึดฮัดในลำคออย่างไม่สบอารมณ์เท่าไหร่ที่มีคนมาขัดจังหวะความเป็นส่วนตัว แต่ก็ยอมคลายอ้อมแขนออกอย่างเสียดาย เขายังคงใช้สายตาหวงแหนกวาดมองสำรวจตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าของผม ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงคาดคั้น "ถ้าคืนนี้มีอะไรผิดปกติ เจ้าต้องอยู่ข้างหลังพี่ ห้ามออกไปเผชิญหน้าคนเดียวเด็ดขาด เข้าใจไหม?" "รับทราบครับท่านนายทหารผู้เกรียงไกร" ผมยิ้มกริ่ม ยื่นจานข้าวผัดให้เขาถือไว้ ส่วนตัวเองก็เดินไปหยิบยันต์กระดาษสีเหลืองอ๋อยที่เขียนด้วยหมึกแดงผสมเลือดไก่และโค้ดลับคอมพิวเตอร์ยุค 80 ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ "แต่ก่อนจะถึงตอนนั้น เรามาเติมพลังให้เต็มที่ก่อนดีกว่า เพราะดูท่าทางแล้ว 'แขก' ที่บินอยู่บนฟ้าคงไม่ได้มาแค่ทักทายดินฟ้าอากาศแน่ๆ" ในขณะที่บรรยากาศภายในกระท่อมปลายนาอบอวลไปด้วยความอบอุ่นและกลิ่นหอมเย้ายวนของอาหาร ทว่าภายนอกหน้าต่าง... ความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวก็เข้าปกคลุมอย่างฉับพลัน ฝูงกาป่าสีดำนับร้อยตัวที่เคยบินวนเวียนอยู่บนท้องฟ้า จู่ๆ ก็พร้อมใจกันหยุดนิ่งกลางอากาศ แล้วร่วงหล่นลงมากระแทกกับพื้นดินรอบกระท่อมดัง *ตุบ ตุบ ตุบ* เสียงเนื้อและกระดูกกระทบกับพื้นดินดังสนั่นหวั่นไหวราวกับเสียงกลองศึกแห่งความตาย หลี่จ้านดึงตัวผมเข้าไปหลบอยู่ด้านหลังทันที มือแกร่งตบลงที่ด้ามปืนพกข้างเอวโดยอัตโนมัติ ดวงตาสะท้อนประกายความระแวดระวังถึงขีดสุด บนกองซากนกกาที่นอนเกลื่อนกลาดพื้นดิน เงาดำทะมึนร่างหนึ่งค่อยๆ ผุดขึ้นมาจากพื้นดิน ราวกับหมอกควันสีดำที่ก่อตัวเป็นรูปร่างของมนุษย์ เสียงหัวเราะแหבריส์ดังลอดมาจากเงาร่างนั้น ราวกับเสียงของคนแก่ที่ตายอย่างทรมาน "ฮ... หึหึหึ... สะใภ้ตระกูลหลี่ เจ้าคิดว่าจะซ่อนตัวอยู่ในกระท่อมหลังนี้พ้นหรือไง?" ผมหรี่ตามองเงาดำนั้นทันที พร้อมกับหยิบแผงวงจรอิเล็กทรอนิกส์ขนาดจิ๋วที่ดัดแปลงมาจากเครื่องคิดเลขยุคเก่าขึ้นมาถือไว้ในมือ รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปาก "อ้าว... นึกว่าใคร ที่แท้ก็ผีสัมภเวสีตกยุคตัวนี้นี่เอง มาได้จังหวะพอดีเลย... ผมกำลังหาวัตถุดิบทำน้ำซุปกระดูกผีอยู่พอดีเชียวครับ!" สิ้นคำพูดของผม ฝ่ามือหนาของหลี่จ้านก็กระชับเข้ามาที่มือของผมแน่น พร้อมกับเสียงปลดล็อกไกปืนที่ดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิด โปรดติดตามตอนต่อไป... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "หมอผีวัยรุ่น" มาโดยตลอดนะครับ!