ผีเจ้าที่บ้านใหญ่ฟ้องความลับ

"หยุดมือเดี๋ยวนี้!" เสียงตวาดของหลี่จ้านดังก้องกังวานราวกับเสียงฟ้าผ่ากลางบ้านไม้เก่า ท่ามกลางกลิ่นธูปที่อบอวลปนกับกลิ่นสาบสางของวิญญาณที่เพิ่งถูกกระชากกระเด็นออกมาจากเงามืดของมุมห้อง ร่างของเฝิงฮุ่ยที่ล้มพับอยู่บนพื้นเริ่มสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัว ไม่ใช่เพราะลูกสะใภ้อย่างเหมยลี่ แต่เป็นเพราะสายตาที่จ้องมองมาจากมุมมืดของเพดานบ้าน "ไอ้ลูกทรพี! แกจะตะคอกแม่ตัวเองหรือไง!" เฝิงฮุ่ยแผดเสียงกลับ พยายามยันกายลุกขึ้น แต่ดวงตาของนางกลับเหลือบมองไปยังหีบไม้ใบเก่าที่ถูกซ่อนไว้ใต้เตียงอย่างลุกลี้ลุกลน เหมยลี่ยืนกอดอกพิงวงกบประตู ดวงตากลมโตฉายแวววาวราวกับมีกระแสไฟฟ้าสถิตไหลเวียน เธอไม่ได้สนใจเสียงโวยวายของแม่สามีแม้แต่น้อย แต่กำลังจ้องมอง 'บางอย่าง' ที่กำลังลอยตัวอยู่ข้างหลังหลี่จ้าน เป็นชายชราในชุดข้าราชการเก่าแก่สีซีดจาง ซึ่งไม่ใช่ใครอื่นนอกจากวิญญาณเจ้าที่ผู้เฝ้าบ้านหลังเดิมของพ่อตา 'ไอ้หนุ่ม... ไม่ใช่แค่เงินหรอก' เสียงแหบพร่าดังก้องในโสตประสาทของหลี่จ้านโดยตรง มันไม่ใช่เสียงคน แต่เป็นเสียงลมที่บาดลึกเข้าไปในกระดูก 'ในหีบนั่น... ของสะสมล้ำค่าที่พ่อตาแกหวงนักหวงหนาหายไปหมดแล้ว พวกมันเอาไปขายให้พวกค้าของเถื่อนที่ท้ายหมู่บ้านตั้งแต่เมื่อวานนี้!' ใบหน้าของหลี่จ้านที่เคยนิ่งสงบดั่งหินผา บัดนี้เปลี่ยนเป็นสีเข้มจัด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด เขาไม่ได้โกรธเรื่องเงิน แต่นี่คือสมบัติชิ้นสุดท้ายที่พ่อตาของเขา—ชายผู้เป็นดั่งพ่อแท้ๆ ที่ดูแลเขายามยากลำบาก—ทิ้งไว้ให้ก่อนสิ้นใจ "หีบใบนั้น... อยู่ไหน" หลี่จ้านเค้นเสียงต่ำจนเกือบเป็นเสียงคำราม "หีบอะไร! ฉันไม่รู้เรื่อง!" เฝิงฮุ่ยแสร้งทำเป็นตีหน้าซื่อ แต่ฝ่ามือที่เหงื่อซึมจนชุ่มของนางกลับกำชายเสื้อไว้แน่น เหมยลี่ขยับยิ้มมุมปาก นิ้วเรียวสวยดีดเปาะเพียงครั้งเดียว พลันเสียงหวีดหวิวก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่แค่เสียง แต่เป็นพลังกดดันมหาศาลที่ทำให้ข้าวของในบ้านสั่นสะเทือน ผีเจ้าที่ที่ลอยอยู่ด้านหลังหลี่จ้านชี้มือไปยังช่องว่างใต้เตียงที่ถูกปิดทับด้วยพรมเก่าๆ "ถ้าไม่อยากให้ฉันต้องใช้วิธี 'เปิดโปง' แบบที่แม่ไม่อยากเห็น ก็คายความจริงออกมาเถอะครับแม่" หลี่จ้านก้าวเท้าไปหาช้าๆ ทุกย่างก้าวเปี่ยมไปด้วยไอสังหารของนายทหารที่ผ่านสมรภูมิมานับไม่ถ้วน "ผมเคารพแม่ในฐานะแม่ของภรรยาผมมานานพอแล้ว แต่อย่าให้ผมต้องลืมว่าแม่เป็นใคร" เฝิงฮุ่ยตัวสั่นเทา นางรู้ดีว่าลูกชายคนนี้ถ้าเด็ดขาดคือเด็ดขาดที่สุด หลี่จ้านเอื้อมมือไปกระชากพรมใต้เตียงออก เผยให้เห็นหีบไม้ที่ว่างเปล่า ภายในมีเพียงเศษฝุ่นและกลิ่นหอมจางๆ ของไม้กฤษณาที่เหลืออยู่ "เอาไปไว้ไหน!" หลี่จ้านตะโกนซ้ำ "ขาย... ขายไปแล้ว! ก็พี่ชายแกมันติดหนี้พนัน! ถ้าไม่เอาไปขาย พวกเจ้าหนี้มันจะมาเผาบ้านเราทิ้ง! แกอยากให้แม่ตายหรือไงไอ้ลูกเนรคุณ!" เฝิงฮุ่ยปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายฟ้าดิน เหมยลี่มองภาพนั้นด้วยสายตาเย็นชา เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พี่ชายของหลี่จ้านทำแบบนี้ เธอเดินเข้าไปใกล้สามี มือเล็กๆ วางลงบนบ่าหนาของเขาเพื่อดึงสติ "พี่จ้านคะ... ใจเย็นๆ ของที่หายไป เราตามคืนได้ แต่ต้องรู้ก่อนว่าคนรับซื้อคือใคร" เธอหันไปมองผีเจ้าที่ที่พยักหน้าตอบรับ ก่อนจะชี้ไปยังจดหมายฉบับหนึ่งที่เหน็บอยู่ใต้กรอบรูปบรรพบุรุษที่ตกแตกเมื่อครู่ เหมยลี่คว้ามันขึ้นมาอ่าน ลายมือบนกระดาษระบุชัดเจนถึงสถานที่นัดหมายและการแลกเปลี่ยนของสะสมชุดใหญ่ "ไปที่โรงสีเก่าท้ายหมู่บ้านครับ" เหมยลี่สรุปสั้นๆ สายตาของเธอเปลี่ยนเป็นดุดัน "คืนนี้เราจะไปทวงทุกอย่างคืน ใครที่บังอาจมาแตะต้องสมบัติของพ่อตา... ต้องชดใช้ให้สาสม!" หลี่จ้านไม่ได้พูดอะไร เขาเดินไปหยิบกระบอกไฟฉายและมีดเดินป่าคู่ใจออกมาจากตู้ แววตาของเขาไม่ได้มีความลังเลหลงเหลืออยู่อีกต่อไป ทว่า ในวินาทีที่ทั้งคู่กำลังจะก้าวเท้าออกจากประตูบ้าน เสียงเคาะประตูไม้ดังขึ้นอย่างรุนแรงสามครั้งติดกัน! *ปัง! ปัง! ปัง!* ท่ามกลางความเงียบสงัดของยามค่ำคืน ร่างหนึ่งที่คุ้นตาค่อยๆ ก้าวพ้นเงามืดเข้ามาในบ้าน เขาคือหัวหน้าหมู่บ้านที่ถือเอกสารราชการในมือด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด "หลี่จ้าน... พวกเจ้าไปทำอะไรไว้ที่โรงสี! ทางการเพิ่งแจ้งมาว่ามีคนถูกพบเป็นศพในสภาพที่แปลกประหลาดที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา... และของสะสมของพ่อตาเจ้า ถูกวางเรียงรายอยู่รอบๆ ร่างนั้น!" หลี่จ้านและเหมยลี่สบตากันทันที ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลัง หรือว่าผีเจ้าที่ไม่ได้แค่ฟ้องเรื่องขโมย แต่กำลังเล่นเกมที่น่าสะพรึงกลัวกว่านั้น! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดที่ความลับกำลังถูกเปิดโปงครับ