พาเมียไปตบหน้าญาติที่เคยรังแก

"ช่วยค่าเทอมหลานชายคนโตงั้นหรือครับ? ป้าเฝิงฮุ่ย... ผมว่าตรรกะของป้ามันเริ่มจะเพี้ยนพอๆ กับกลิ่นปากที่โชยออกมาจากใจที่เน่าเฟะของป้านะครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังของหลี่จ้านดังขึ้นท่ามกลางความเงียบกริบของโถงบ้านใหญ่ ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่ยังไม่ทันได้ถอดออกยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าเหมยลี่ มือหนาที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชนวางพาดลงบนบ่าภรรยาอย่างปกป้อง สายตาของเขามิได้มองที่เฝิงฮุ่ยด้วยความเคารพในฐานะญาติผู้ใหญ่ แต่มันคือสายตาของพญาอินทรีที่กำลังจ้องมองหนูสกปรกที่บังอาจมาแตะต้องสมบัติล้ำค่าที่สุดในชีวิต เฝิงฮุ่ยที่กำลังยิ้มหน้าระรื่นเมื่อครู่ถึงกับชะงัก รอยยิ้มบิดเบี้ยวบนใบหน้าของนางแข็งค้าง มือที่เอื้อมมาจะหยิบเงินบนโต๊ะสั่นระริก ไม่ใช่เพราะความกลัวธรรมดา แต่เป็นความกลัวที่หยั่งรากลึกลงไปในกระดูกสันหลังยามที่สบเข้ากับดวงตาคมกริบของหลี่จ้าน "หลี่จ้าน... นี่แกกล้าพูดกับญาติผู้ใหญ่แบบนี้เรอะ! นังสะใภ้นี่มันมอมเมาแกจนเสียคนแล้วใช่ไหม!" เฝิงฮุ่ยแผดเสียงแหลมสูงพยายามดึงศักดิ์ศรีของตนกลับมา แต่มันช่างดูไร้น้ำหนักเมื่อเทียบกับแรงกดดันที่ชายหนุ่มแผ่ออกมา เหมยลี่มองภาพนั้นด้วยความรู้สึกขบขัน เธอขยับตัวเล็กน้อย ปลายนิ้วแตะที่กระเป๋าสะพายที่ซ่อนยันต์ผีสิงคุณภาพสูงที่เธอเพิ่งลงอาคม ‘ดึงสติ’ ไว้เมื่อคืน หากป้าแก่คนนี้ยังไม่หยุดเห่าหอน เธอก็พร้อมจะส่ง ‘ผีขี้เถ้า’ ไปแกล้งให้สำลักเล่นสักพัก "ป้าครับ..." เหมยลี่เอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่าเฉียบขาด "เงินนี่เป็นเงินที่ฉันกับพี่จ้านร่วมกันลงแรงทำสวน ขายของสารพัดเพื่อเก็บไว้ต่อยอดธุรกิจ ถ้าป้าอยากได้เงินไปจ่ายค่าเทอมหลาน ป้าก็น่าจะสอนให้เขารู้จักทำมาหากิน ไม่ใช่สอนให้มาแบมือขอเงินคนอื่นอย่างน่าสมเพชแบบนี้ ถ้าอยากได้นัก ลองเอาไปทำเป็นทุนเปิดร้านขายของชำดีไหมครับ? อ้อ... ผมลืมไป ว่าคนจำพวกที่วันๆ จ้องจะเอาเปรียบคนอื่นน่ะ ต่อให้หยิบยื่นโอกาสให้ ก็คงทำได้แค่เจ๊งไม่เป็นท่า" คำพูดของเหมยลี่เหมือนน้ำมันราดลงบนกองไฟ ญาติพี่น้องคนอื่นๆ ที่นั่งอยู่ในโถงเริ่มขยับตัวอย่างกระอักกระอ่วน บางคนถึงกับหลบสายตาเมื่อหลี่จ้านกวาดสายตามองไปรอบห้องราวกับจะบันทึกใบหน้าของทุกคนไว้ในความทรงจำ "ใครที่เคยคิดจะมาขูดรีดเมียผม หรือใครที่เคยพูดจาดูถูกเหยียดหยามเธอตอนที่ผมไม่อยู่..." หลี่จ้านเดินก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เสียงรองเท้าบูททหารกระทบพื้นปูนดัง ‘ปัง’ จนทุกคนสะดุ้งโหยง "ผมจำได้แม่นทุกคนครับ และผมเชื่อว่ากฎระเบียบของทางค่ายทหารที่ผมประจำการอยู่ คงมีบทเรียนให้คนพวกนี้ได้เรียนรู้บ้าง ว่าคำว่า 'ครอบครัวทหาร' ไม่ใช่สิ่งที่ใครจะมารังแกได้ตามอำเภอใจ" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง บรรยากาศในบ้านใหญ่ที่เคยเต็มไปด้วยเสียงซุบซิบนินทา บัดนี้กลับมีเพียงเสียงลมหายใจที่สั่นพร่าของเหล่าญาติจอมสูบ เฝิงฮุ่ยหน้าซีดเผือด นางรู้ดีว่าหลี่จ้านในวัยนี้ไม่ใช่เด็กหนุ่มซื่อๆ ที่จะยอมก้มหัวให้ใครอีกต่อไป เขาคือชายชาติทหารที่มีอำนาจและบารมีมากพอจะบดขยี้อนาคตของคนในตระกูลที่ทำตัวเน่าเฟะได้อย่างไม่ยากเย็น "กลับกันเถอะครับเหมยลี่" หลี่จ้านหันมาสบตาภรรยาด้วยความอ่อนโยนที่ต่างจากเมื่อครู่ราวกับคนละคน "ที่นี่อากาศไม่ดี ผมไม่อยากให้ปอดของเธอต้องมามัวหมองกับกลิ่นสาบของคนพวกนี้" ทั้งสองเดินหันหลังให้โถงบ้านใหญ่โดยไม่หันกลับไปมองความแตกตื่นที่เกิดขึ้นเบื้องหลัง ทว่าในขณะที่กำลังจะก้าวพ้นธรณีประตู เสียงทุ้มแหบพร่าและเย็นเยียบของใครบางคนก็ดังขึ้นจากมุมมืดของมุมบ้าน—เสียงที่ไม่มีใครควรจะได้ยินนอกจากเหมยลี่ *“หลานสะใภ้... เจ้าลืมอะไรไปหรือเปล่า? เงินก้อนนั้นมันมีกลิ่น 'ของแถม' ติดไปด้วยนะ...”* เหมยลี่ชะงักเท้าทันที เธอรู้ดีว่านั่นคือเสียงของผีคุณทวดที่แอบตามมาด้วย สายตาของเธอเหลือบมองกองเงินที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะกลางโถง ซึ่งบัดนี้มันกำลังขยับเขยื้อนดั่งมีชีวิต และเฝิงฮุ่ยก็กำลังก้มลงคว้ามันด้วยความละโมบโดยไม่สังเกตเห็นควันสีดำจางๆ ที่เริ่มก่อตัวขึ้นรอบกองธนบัตรเหล่านั้น วินาทีที่นิ้วของเฝิงฮุ่ยสัมผัสถูกเงินก้อนนั้น พลันเกิดเสียงหวีดร้องแหลมสูงดังก้องไปทั่วโถงบ้าน! ร่างของเฝิงฮุ่ยกระตุกรุนแรงเหมือนถูกไฟฟ้าช็อต ก่อนจะล้มฟุบลงไปกองกับพื้นพร้อมกับกองเงินที่กระจัดกระจายราวกับถูกพลังงานบางอย่างผลักออกไป จากหน้าต่างบานหนึ่งที่เปิดทิ้งไว้ ลมพายุหมุนขนาดเล็กพัดผ่านเข้ามาภายในบ้าน ปัดกวาดรูปถ่ายบรรพบุรุษบนหิ้งตกลงมาแตกกระจายเสียงดังสนั่นไปทั่วบริเวณ! ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของคู่รักสายปราบผีมาจนถึงบทนี้นะครับ แล้วพบกันตอนหน้าครับ