สามีสายเปย์ตัวจริงปรากฏตัว

“วางมีดลงซะ เหมยลี่... เรื่องของไอ้พวกสัมภเวสีเร่ร่อน ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของ ‘สามี’ ของเธอดีกว่า” เสียงทุ้มต่ำของหลี่จ้านดังก้องขึ้นในความมืด เขาไม่ได้ขยับตัวเข้ามาใกล้ด้วยท่าทีตื่นตระหนก แต่กลับยืนตระหง่านราวกับกำแพงเหล็กกล้าที่ไม่มีวันพังทลาย มือหนาหยาบกร้านจากการจับปืนและคันไถเอื้อมมาแตะไหล่ผมเบาๆ ก่อนจะแย่งมีดอาคมไปจากมือผมอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดขาด ดวงตาคมกริบของเขาไม่ได้มองผม แต่จ้องเขม็งไปยังเงามืดหลังพุ่มไม้หน้าบ้านที่กำลังสั่นไหวอย่างผิดปกติ ผมยอมปล่อยมือพลางถอนหายใจยาว “พี่หลี่... อย่าประมาทนะครับ พวกมันไม่ใช่โจรป่า แต่เป็นวิญญาณอาฆาตที่ถูกเลี้ยงมาด้วยเลือด” “ถ้ามันกินเลือดเป็นอาหาร งั้นก็ให้มันกิน ‘ตะกั่ว’ จากปืนกระบอกนี้แทนแล้วกัน” เขาแค่นยิ้มที่มุมปาก มืออีกข้างล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงทหาร หยิบเอาซองจดหมายหนาปึกออกมาวางบนโต๊ะไม้เก่าๆ ดัง ‘ปึก’ เสียงนั้นหนักแน่นราวกับประกาศศักดา “นี่คือเงินเดือนทั้งหมดของผมตั้งแต่เข้าประจำการ และเงินพิเศษจากการทำภารกิจที่ผ่านมา... ทั้งหมดนี้คือค่ากับข้าว ค่าซ่อมบ้าน และค่าสปาผิวหน้าของภรรยาผม ถ้าเงินแค่นี้ยังไล่ผีไม่ได้ ก็ให้ผมไปลาออกจากการเป็นทหารเสียเถอะ” ผมเลิกคิ้วมองเงินกองโตนั่นด้วยความทึ่ง ไม่ใช่เพราะมูลค่าของมัน แต่มันคือการตัดสินใจที่แสดงถึงความไว้ใจระดับสูงสุดของผู้ชายที่ชื่อหลี่จ้านคนนี้ “พี่จริงจังนะครับเนี่ย?” ผมถามพลางขยับเข้าไปใกล้ กลิ่นกายของเขายังคงมีความอบอุ่นของแสงแดดผสมกับกลิ่นไอของป่าที่แสนปลอดภัย “แล้วถ้าผมเอาไปซื้อยันต์ราคาแพง หรือเอาไปอัปเกรดเครื่องรางในมิติของผมหมดล่ะ?” “ก็ซื้อไปสิครับ” เขาตอบทันควัน สายตาอ่อนโยนลงทันทีที่หันมาสบตาผม “เงินของผมก็คือเงินของคุณ ส่วนชีวิตของผม... ก็เป็นของคุณตั้งแต่วันที่ผมก้าวเข้าพิธีแต่งงานแล้ว” ทว่าความหวานชื่นก็ถูกตัดฉับด้วยเสียงกรีดร้องโหยหวนจากเงามืด บรรยากาศรอบตัวลดอุณหภูมิลงจนลมหายใจกลายเป็นไอ ผมสัมผัสได้ถึงกลิ่นเน่าเหม็นของซากศพที่โชยมากับสายลม นี่ไม่ใช่แค่ผีตายโหงทั่วไป แต่มันคือ ‘ผีร้าย’ ที่ถูกส่งมาเพื่อขัดขวางไม่ให้เราทำมาหากิน หลี่จ้านไม่รอช้า เขาคว้าขวานสำหรับผ่าฟืนที่วางอยู่ข้างบ้าน กระชับมันไว้ในมือแน่น แรงบีบของเขาส่งผ่านไปยังด้ามไม้จนสั่นสะท้าน เขาไม่ได้แค่ซ่อมบ้านเก่ง แต่เขากำลัง ‘ซ่อม’ ความปลอดภัยให้ครอบครัวด้วยสัญชาตญาณดิบเถื่อนของนักรบ “เหมยลี่ หลบหลังผม” เขาก้าวออกไปเผชิญหน้ากับความมืดมิด เสียงไม้ที่ถูกผ่าแยกออกเป็นสองส่วนดั่งเสียงกระดูกที่แตกละเอียดดังสนั่นขึ้นท่ามกลางความเงียบ หลี่จ้านฟาดขวานเข้าใส่ความว่างเปล่า แต่มันไม่ใช่การฟาดฟันอย่างไร้ทิศทาง เขาทำเครื่องหมายกากบาทลงบนพื้นดินด้วยพลังที่หนักหน่วงจนผืนดินสะเทือน นี่คือวิชาอาคมสายทหารที่ไม่ได้ใช้คาถา แต่ใช้ ‘เจตจำนง’ ล้วนๆ “ไสหัวไป! ที่นี่ไม่มีที่ให้พวกมึงสิงสถิต!” เขาสั่งเสียงดุ แววตานักล่าของเขาส่งแรงกดดันมหาศาลจนวิญญาณร้ายที่เคยกำแหงค่อยๆ หดตัวลง ผมยิ้มกริ่ม คว้าห่อเกลืออาคมที่เตรียมไว้ในมิติลับออกมา “พี่หลี่ครับ... ถ้าผีมันดื้อ ต้องเจอนี่หน่อยครับ! ของดีจากร้านสะดวกซื้อในมิติผม!” ผมโปรยเกลือลงไปบนรอยกากบาทที่หลี่จ้านเพิ่งทำไว้ แสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นทันที วิญญาณร้ายถูกกระชากลงสู่ห้วงมิติกักขังที่ผมวางกับดักไว้ เสียงหวีดร้องค่อยๆ เงียบหายไปราวกับถูกกลืนกินโดยกาลเวลา บ้านที่เคยทรุดโทรมกลับมาสงบสุขอีกครั้ง แสงดาวพราวพร่างบนท้องฟ้าดูสวยงามกว่าทุกค่ำคืน “เสร็จแล้วครับ” หลี่จ้านโยนขวานทิ้งอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะเดินกลับมาคว้าเอวผมเข้าไปกอดแน่น “เหนื่อยไหม? ถ้าหิว เดี๋ยวผมไปต้มบะหมี่ให้... หรืออยากกินอย่างอื่นไหม?” ผมซุกหน้าลงกับแผงอกแข็งแรงนั้น ใจเต้นระรัว “เหนื่อยครับ... แต่อยากทำอะไรที่มันน่าตื่นเต้นกว่ากินบะหมี่นะ” “งั้นพรุ่งนี้เราไปซื้อวัสดุมาซ่อมหลังคากันต่อ แล้วค่อยไปขายของที่ตลาดมืดนะครับ” เขาจูบลงบนขมับผมเบาๆ พลางหยิบเงินกองโตนั้นยัดใส่มือผมอีกครั้ง “จำไว้นะ ผมอยู่ข้างคุณเสมอ” ทว่าในขณะที่ผมกำลังจะตอบกลับ ความรู้สึกเย็นเยียบก็แล่นเข้าที่สันหลังอีกครั้ง ไม่ใช่จากผีร้าย แต่เป็นเสียงเคาะประตูหน้าบ้านที่ดังก้องขึ้นอย่างจังหวะที่ฟังดูคุ้นหูเหลือเกิน *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก* “พี่หลี่ครับ...” ผมกระซิบเสียงแผ่ว “นั่นไม่ใช่เสียงผี... แต่เป็นเสียงเคาะประตูของคนที่เราอยากเจอ ‘น้อยที่สุด’ ในเวลานี้เลยนะครับ” หลี่จ้านหันไปมองประตูหน้าบ้านด้วยสายตาว่างเปล่า แต่แฝงไปด้วยความคุกรุ่นที่พร้อมจะระเบิดออก เมื่อประตูไม้เปิดออกโดยไม่มีใครอนุญาต ร่างของหญิงวัยกลางคนที่คุ้นตาในชุดสีฉูดฉาดก็ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ “ตายจริง... ลูกสะใภ้ขยันขนาดนี้เชียวหรือ ถึงได้มีเงินวางกองบนโต๊ะมากมายขนาดนั้น?” เฝิงฮุ่ย แม่สามีตัวแสบแสยะยิ้มพลางกวาดสายตาโลภโมโทสันไปที่กองเงินของหลี่จ้าน “ไหนๆ ก็รวยขนาดนี้แล้ว ช่วยค่าเทอมหลานชายคนโตของฉันสักหน่อยจะเป็นไรไปล่ะ จริงไหม... ลูกรัก?” ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้นะครับ หวังว่าจะถูกใจความแสบสันของหลี่จ้านและเหมยลี่นะครับครับ!