ปรับความเข้าใจด้วยไก่ทอดเกาหลี

"ถ้าแม่ไม่อยากกลายเป็นศพเฝ้าไร่ถาวร ก็หุบปากแล้วถอยไปซะครับ!" เสียงของหลี่จ้านดังก้องกังวานเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลก เขาไม่ได้ตะคอก แต่ความกดดันจากนายทหารผู้ผ่านสมรภูมิมาโชกโชนนั้นทำให้เฝิงฮุ่ยที่กำลังจะอ้าปากด่ากราดถึงกับตัวแข็งทื่อ ดวงตาของนางเบิกกว้างเมื่อเห็น 'สิ่งที่อยู่หลังหลังเหมยลี่' มันไม่ใช่คน แต่มันคือเงาดำทะมึนที่ขยับเขยื้อนผิดธรรมชาติ ดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นจ้องมองนางราวกับจะกลืนกินวิญญาณ เหมยลี่ถอนหายใจยาว นางหยิบยันต์สีเหลืองซีดที่เขียนด้วยหมึกสีเลือดออกมาสะบัดเบาๆ พลันร่างเงาดำนั้นก็สลายกลายเป็นควันจางๆ ท่ามกลางสายตาที่แทบถลนออกจากเบ้าของแม่สามีผู้ถือดี "แม่ครับ... กลับไปพักเถอะครับ ก่อนที่ผมจะลืมไปว่าแม่เป็นแม่ของผม" หลี่จ้านกล่าวปิดท้ายด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่ากลัว เฝิงฮุ่ยไม่รอช้า นางกรีดร้องเสียงหลงก่อนจะวิ่งเตลิดเปิดเปิงหายเข้าไปในความมืดของไร่ข้าวโพด ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัด เหมยลี่หันกลับมามองสามีที่ยังคงยืนตัวเกร็ง ร่างกายกำยำของเขาสั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความสับสนที่พุ่งชนขีดจำกัดของเหตุผล "พี่หลี่..." เหมยลี่เรียกเสียงนุ่ม นางเดินเข้าไปใกล้ คว้ามือที่สากระคายจากการจับปืนและคันไถของเขามากุมไว้ "ไปคุยกันในครัวเถอะครับ ผมมีอะไรจะให้พี่กิน" ภายในครัวเล็กๆ ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นควันไม้ เหมยลี่ตัดสินใจหยิบ 'ของขวัญ' ออกมาจากมิติลับ มันคือกล่องกระดาษคราฟต์ที่บรรจุไก่ทอดสไตล์เกาหลีสีเหลืองทองกรอบกริบ เคลือบด้วยซอสรสเผ็ดหวานฉ่ำวาว กลิ่นหอมฟุ้งของกระเทียมและเครื่องเทศต่างแดนอบอวลไปทั่วห้อง จนแม้แต่ผีคุณทวดที่แอบอยู่ในมุมห้องยังต้องกลืนน้ำลาย หลี่จ้านมองดูอาหารประหลาดในมือภรรยาด้วยความมึนงง "นี่มันอะไรกัน เหมยลี่... สิ่งที่แม่เห็น... และสิ่งที่ผมเห็นเมื่อกี้ มันไม่ใช่ผีธรรมดาใช่ไหม" เหมยลี่หยิบชิ้นน่องไก่ทอดชิ้นโตยัดใส่มือสามี บังคับให้เขาต้องถือมันไว้ "กินก่อนครับ แล้วจะเล่าให้ฟัง นี่เป็นสูตรลับที่... เอ้อ... เพื่อนรักของผมส่งมาให้" หลี่จ้านกัดไก่ทอดคำแรก ความกรอบดัง 'กร้วม' ดังสนั่นหวั่นไหว รสสัมผัสของซอสที่ซึมลึกถึงเนื้อในนุ่มฉ่ำทำให้ชายหนุ่มที่ผ่านการกินข้าวต้มก้นหม้อมาตลอดสัปดาห์ถึงกับดวงตาเป็นประกาย ความตึงเครียดที่ขมวดอยู่ในคิ้วเริ่มคลายออก "ผมไม่ใช่แค่ผู้หญิงบ้านไร่ธรรมดาครับพี่หลี่" เหมยลี่เริ่มเล่าขณะที่หลี่จ้านกำลังเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย นางเล่าถึงความสามารถพิเศษ การมองเห็นโลกหลังความตาย และการที่นางมี 'คลังเสบียง' ส่วนตัวที่คนอื่นไม่มีวันเข้าถึง "ทั้งหมดที่ผมทำไป เพื่อให้ครอบครัวเราอยู่รอด พี่อยากให้ลูกของเราเกิดมาในบ้านที่เต็มไปด้วยวิญญาณร้าย หรือบ้านที่มั่งคั่งและปลอดภัยล่ะครับ?" หลี่จ้านวางน่องไก่ลง เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของภรรยา แววตาของเขาไม่ได้มีความหวาดกลัวหรือรังเกียจ มีเพียงความทึ่งและความรักที่เปี่ยมล้น "ถ้ามันคือวิธีที่ทำให้เธอปลอดภัยและมีความสุข ต่อให้ต้องเป็นหมอผีเฝ้าประตูผี ผมก็จะยืนเคียงข้างเธอเอง" คำพูดนั้นทำให้เหมยลี่ใจสั่น ทว่าในวินาทีที่บรรยากาศกำลังหวานชื่น เสียงทุบประตูด้านหน้าบ้านก็ดังขึ้นสนั่นหวั่นไหวตามด้วยเสียงตะโกนของหัวหน้าหมู่บ้านที่ฟังดูร้อนรนจนผิดสังเกต "หลี่จ้าน! เหมยลี่! ออกมาดูเร็ว! ที่หน้าไร่... มีกองทัพหนูยักษ์ที่ไหนไม่รู้กำลังแทะกินรถบรรทุกขนส่งสินค้าของหมู่บ้านจนพรุนไปหมดแล้ว!" เหมยลี่และหลี่จ้านหันมาสบตากันทันที ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลังไม่ใช่เพราะหนูธรรมดา แต่เพราะกลิ่นอายไสยศาสตร์สีดำที่ลอยมากับลมแรงนั้น เหมยลี่รู้ดีว่านี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือคำประกาศสงครามจากบางสิ่งที่นางเคยผลักไสไปเมื่อครู่ "ดูท่าไก่ทอดมื้อนี้ต้องกินกันเร่งด่วนแล้วล่ะครับพี่หลี่" เหมยลี่คว้ามีดอาคมที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะ ดวงตาคมกริบเปลี่ยนไปเป็นแววตาของนักล่า "เพราะคืนนี้... เรามีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาถล่มถึงหน้าบ้านเราแล้ว" ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะครับ ไว้เจอกันตอนหน้าครับ!