สามีเข้าใจผิดคิดว่ามีชู้กับผี?

"ถ้าคุณขยับเข้ามาอีกก้าว ผมจะถือว่าคุณท้าทายอำนาจเมียหลวงนะครับคุณทวด!" เหมยลี่ตวัดสายตามองควันสีขาวจางๆ ที่ลอยว่อนอยู่เหนือเตาหมูกระทะไฟฟ้ามินิที่เธอแอบดึงออกมาจากมิติลับ กลิ่นหมูสามชั้นหมักซอสเกาหลีสูตรลับเฉพาะตัวกำลังส่งกลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วห้องนอนที่ควรจะมืดมิดและเงียบสงัด ร่างโปร่งแสงของชายชราในชุดอาภรณ์โบราณยุคราชวงศ์ที่ใครเห็นเป็นต้องเข่าอ่อน กำลังคีบชิ้นหมูขึ้นมาจ่อที่ปาก—ซึ่งมันทะลุผ่านไป—ด้วยสีหน้าหิวโหยอย่างสุดซึ้ง "นังหลานสะใภ้! เจ้าจะใจดำกับบรรพบุรุษเกินไปแล้ว ข้าเป็นคนสร้างตระกูลหลี่ขึ้นมานะเว้ย จะให้ข้าดมกลิ่นหมูโดยไม่ได้กินเนื้อสักคำเนี่ยนะ ใจคอทำด้วยอะไร!" "โถ่ คุณทวดครับ หมูมันมีน้อย ผมเอามาแบ่งให้ทานได้แค่ไอระเหยก็บุญหัวแล้ว" เหมยลี่หัวเราะหึๆ ก่อนจะพลิกชิ้นเนื้อบนเตาอย่างคล่องแคล่ว "จะเอาอะไรนักหนาครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะไปจัดชุดสังฆทานแบบเดลิเวอรี่ที่มีหมูกรอบเน้นๆ มาเซ่นให้ถึงที่เลย ยอมๆ ไปเถอะนะ" ทว่าในวินาทีที่วิญญาณคุณทวดกำลังจะโต้กลับด้วยคำสาปแช่งเบาๆ ประตูไม้เก่าๆ ของห้องนอนก็ถูกกระแทกจนเปิดออกกว้าง *ปัง!* หลี่จ้านยืนตระหง่านอยู่ตรงกรอบประตู กลิ่นอายของทหารหนุ่มผู้ผ่านการฝึกหนักแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศในห้องดูเย็นเยียบขึ้นถนัดตา เขามองภาพตรงหน้าด้วยดวงตาเบิกกว้าง—ภรรยาของเขากำลังนั่งยองๆ อยู่หน้าเตาหมูกระทะไฟฟ้าหน้าตาประหลาดที่เขาก็ไม่รู้ว่านางไปเอามาจากไหน แถมยังพูดคนเดียวด้วยน้ำเสียงสนิทสนมประหนึ่งมีคนนั่งอยู่ข้างๆ จริงๆ "เหมยลี่... นี่มันเกิดอะไรขึ้น" เสียงของหลี่จ้านแหบพร่าและสั่นเครือ ไม่ใช่เพราะกลัวผี แต่เพราะความหึงหวงที่พุ่งทะลุปรอท "ผมนอนอยู่ห้องข้างๆ ได้ยินเสียงคนคุยกันกุ๊กกิ๊ก แถมยังมีกลิ่นอาหารหอมฟุ้ง... นี่คุณแอบพา 'ผู้ชาย' เข้ามาในห้องตอนผมหลับงั้นเหรอ!" เหมยลี่ชะงักตะเกียบในมือ มองสามีที่ทำหน้าเหมือนจะพุ่งเข้ามาขย้ำคอใครสักคนด้วยสายตาทรงพลัง "ผู้ชาย?" เหมยลี่ทวนคำ ก่อนจะเหลือบไปมองคุณทวดที่กำลังทำหน้าเลิ่กลั่กพยายามจะมุดหนีเข้ากำแพง "เอ่อ... จะว่างั้นก็ได้ครับ แต่เขาแก่กว่าคุณเยอะเลยนะ" "คุณกล้าพูดออกมาได้ยังไง!" หลี่จ้านเดินดุ่มเข้ามาในห้อง ความโกรธเกรี้ยวทำให้เขาลืมความเหนื่อยล้าจากการฝึกไปสิ้น เขาสังเกตเห็นไอร้อนจากเตาไฟฟ้าที่ตั้งอยู่กลางห้อง แต่กลับไม่เห็นใครนอกจากภรรยาของเขาที่นั่งหน้าแป้นแล้นอยู่คนเดียว "ไหนล่ะไอ้ชู้คนนั้น! ถ้าผมจับได้ ผมจะหักคอให้เหมือนหักกิ่งไม้เลยคอยดู!" "ใจเย็นๆ ก่อนคุณทวด! เดี๋ยวหลานสะใภ้จัดการเอง!" เหมยลี่รีบหันไปตะโกนใส่ความว่างเปล่า ก่อนจะหันมามองหลี่จ้านด้วยสีหน้าเอือมระอา "หลี่จ้าน หยุดทำท่าเหมือนหึงหวงเมียมีชู้ได้ไหมครับ นี่ผมกำลัง 'เลี้ยงข้าว' แขกผู้ใหญ่คนสำคัญอยู่ต่างหาก" "แขกผู้ใหญ่? แขกที่ไหนล่ะ! ผมไม่เห็นจะมีใครสักคน!" หลี่จ้านแค่นเสียงหัวเราะเยาะอย่างเหลืออด เขาเดินเข้าไปใกล้เตาหมูกระทะ กะว่าจะคว่ำมันทิ้งเพื่อระบายความโกรธ แต่แล้วมือที่กำลังจะเอื้อมไปหยิบเตาก็ต้องชะงักค้างกลางอากาศ ความรู้สึกเย็นวาบเหมือนถูกน้ำแข็งราดลงบนหลังคอแล่นปราดไปทั่วร่างขนลุกซู่จนเขาต้องถอยหลังกรูด สัญชาตญาณทหารบอกเขาทันทีว่ามี 'บางอย่าง' กำลังยืนจ้องหน้าเขาอยู่ตรงนั้น "คุณจ้าน... หลานเขยข้า..." เสียงแหบแห้งเหมือนคนแก่ใกล้ตายดังขึ้นในโสตประสาทของหลี่จ้าน แต่มันไม่ใช่เสียงจากภายนอก มันดังขึ้นจาก 'ภายในหัว' ของเขาเอง "เจ้าจะทำตัวนักเลงใส่ข้าเกินไปหน่อยแล้วนะ นี่ข้าเอง... ทวดของตระกูลเจ้าที่เจ้าชอบไปขุดดินทำไร่ทับหลุมฝังศพข้านั่นแหละ!" หลี่จ้านหน้าซีดเผือด เขาสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงมาบนไหล่ ราวกับมีใครบางคนมานั่งทับอยู่จริงๆ "นั่นไง... ผมบอกคุณแล้ว" เหมยลี่คีบหมูชิ้นสุดท้ายเข้าปากแล้วเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย "เขาไม่ได้มาเป็นชู้กับผมหรอกครับ แต่เขามาทวงสัญญาเรื่องอาหารเย็นที่คุณไปไถพรวนดินใกล้หลุมศพท่านจนดินถล่มลงไปกลบหน้าท่านนั่นแหละ คุณทวดท่านเลยมาขอกินหมูกระทะเป็นการขอโทษ" หลี่จ้านยืนนิ่งค้างเหมือนถูกสาป ความหวาดกลัวเริ่มเปลี่ยนเป็นความสับสน และความสับสนนั้นก็เริ่มกลายเป็นความละอายใจเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อช่วงบ่ายที่เขาไถรถแทรกเตอร์ผ่านเนินดินเก่าๆ หลังไร่ไปจริงๆ "คุณทวด... ครับ?" หลี่จ้านเอ่ยเรียกด้วยเสียงตะกุกตะกัก "ที่ผมไถดินไปนั่น... ผม... ผมขอโทษครับ" "หึ! เอาหมูมาเพิ่มให้ข้าอีกสักถาด แล้วข้าจะยกโทษให้!" เสียงในหัวสั่งการชัดเจน เหมยลี่แอบอมยิ้ม มือเรียวสวยเอื้อมไปเปิดช่องเก็บของในมิติลับเตรียมจะหยิบถาดหมูชุดใหม่ แต่ทว่า จู่ๆ เสียงกรีดร้องแหลมสูงของแม่สามี 'เฝิงฮุ่ย' ก็ดังลั่นมาจากนอกห้องนอนจนทำลายบรรยากาศทั้งหมดลงสิ้น "เหมยลี่! อีลูกสะใภ้ตัวดี! แกแอบทำอะไรในห้องนอน! กลิ่นเนื้อหอมฟุ้งไปถึงเรือนหลังโน่น! แกแอบเก็บของดีไว้กินคนเดียวโดยไม่แบ่งฉันงั้นเรอะ!" เสียงฝีเท้าหนักๆ ของเฝิงฮุ่ยดังใกล้เข้ามาที่หน้าห้องพร้อมกับเสียงพังประตูที่ดังสนั่น เหมยลี่รีบคว้าเตาหมูกระทะเตรียมจะเก็บเข้ามิติลับ แต่ดูเหมือนทุกอย่างจะไม่ทันการณ์ เพราะบานประตูห้องนอนถูกถีบจนหลุดออกจากวงกบ เฝิงฮุ่ยยืนหน้าแดงก่ำด้วยความโมโหหิวอยู่ตรงนั้น ดวงตาของนางกวาดไปรอบห้องอย่างดุดัน ก่อนจะหยุดกึกที่โต๊ะกลางห้องที่ว่างเปล่า... แต่ทว่ากลิ่นหอมของหมูย่างกลับยังคงคละคลุ้งจนน่าเวียนหัว "หมูอยู่ไหน! แกซ่อนหมูไว้ไหน เหมยลี่!" เฝิงฮุ่ยแผดเสียงลั่น หลี่จ้านหันไปมองเหมยลี่ด้วยสายตากังวล แต่เหมยลี่กลับยกยิ้มมุมปากที่ดูอันตรายกว่าทุกครั้ง เธอไม่ได้หันไปสนใจแม่สามีที่กำลังอาละวาด แต่กลับจ้องมองไปยัง 'เงา' ที่ทอดยาวผิดปกติอยู่หลังหลังของเฝิงฮุ่ย—เงาที่ค่อยๆ บิดเบี้ยวและขยายใหญ่ขึ้นจนดูเหมือนกรงเล็บปีศาจ "แม่ครับ..." เหมยลี่เอ่ยเสียงเรียบ "ถ้าผมเป็นแม่ ผมจะไม่ตะโกนใส่ 'แขก' ที่กำลังยืนซ้อนหลังแม่ตอนนี้หรอกนะครับ" เฝิงฮุ่ยชะงักกึก ความเย็นเยียบที่ขัดกับอากาศหน้าร้อนแล่นเข้าจับขั้วหัวใจ นางค่อยๆ หันหลังกลับไปช้าๆ ตามคำบอกของเหมยลี่ และสิ่งที่นางเห็นก็ทำให้สติสัมปชัญญะของนางขาดผึงทันที! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในบทที่เข้มข้นนี้ หวังว่าจะถูกใจรีดเดอร์ทุกคนนะครับ!