สามีหนุ่มรูปงามกลับมาถึงบ้าน

"ไอ้พวกสวะนี่ คิดจะปีนรั้วเข้าบ้านคนอื่นในวันพระใหญ่รึไง!" เสียงสบถเบาๆ ของเหมยลี่ดังก้องอยู่ในลำคอ หญิงสาวไม่ได้หยิบไม้กวาดหรือกระทะขึ้นมาฟาด แต่เธอกำลังสั่นนิ้วมือเรียวงามกลางอากาศอย่างรวดเร็วราวกับกำลังพิมพ์ข้อความลงบนคีย์บอร์ดล่องหน สัญญะของยันต์สายฟ้าแลบแปลบปลาบขึ้นที่ปลายนิ้ว ก่อนที่เธอจะดีดมันออกไปราวกับดีดเม็ดถั่ว ร่างเงาสามร่างที่กำลังกระโจนข้ามกำแพงไม้เก่าๆ ร้องลั่นด้วยความตกใจ เมื่อจู่ๆ พื้นดินใต้เท้าก็กลายเป็นโคลนดูดที่เหนียวหนืดราวกับตังเม "เฮ้ย! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะ!" หนึ่งในนั้นสบถเสียงหลง พยายามดึงขาขึ้น แต่ยิ่งดิ้น โคลนก็ยิ่งรัดแน่นขึ้นจนถึงหัวเข่า เหมยลี่กอดอก พิงหลังกับกรอบประตูบ้านพลางแสยะยิ้มแบบนางมารร้าย "ใครส่งพวกแกมา? ถ้าไม่อยากให้ฉันปล่อย 'น้องผี' ในมิติลับออกมาต้อนรับด้วยการเลียหู ก็สารภาพมาเดี๋ยวนี้" ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดจนเส้นประสาทของพวกผู้บุกรุกแทบขาดผึง เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเป็นจังหวะเหมือนจังหวะกลองศึกก็ดังมาจากทางเข้าหมู่บ้าน หลี่จ้านในชุดเครื่องแบบทหารที่เปื้อนฝุ่นจากการเดินทางไกล ก้าวเท้าฉับๆ เข้ามาด้วยแววตาดุจพยัคฆ์ เขาไม่ได้ถือปืน แต่ในมือหยาบกร้านคู่นั้นถือมีดพกประจำกายที่ชักออกมาครึ่งฝัก รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาทำให้บรรยากาศโดยรอบเย็นเยียบจนพวกผู้บุกรุกหน้าถอดสี "ใครกล้าแตะต้องคนของหลี่จ้าน?" น้ำเสียงทุ้มต่ำและกังวานนั้นทำเอาชายฉกรรจ์สามคนถึงกับตัวสั่นงันงก ทว่าเมื่อหลี่จ้านหันมาเห็นเหมยลี่ เขาก็ต้องชะงักกึก ร่างสูงใหญ่ที่เคยเด็ดขาดกลับยืนนิ่งค้าง ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองภรรยาของเขาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เหมยลี่ในวันนี้ดูต่างออกไปจาก 'เหมยลี่คนเดิม' ที่เขาเคยรู้จักอย่างสิ้นเชิง ใบหน้าที่เคยซูบซีดกลับดูมีน้ำมีนวล ดวงตาที่เคยหวาดกลัวกลับฉายแววท้าทายและเต็มไปด้วยอำนาจลึกลับที่เขามองไม่ออก เหมยลี่เลิกคิ้วมองสามีหมาดๆ "มองอะไรหลี่จ้าน? ไม่เคยเห็นภรรยาตัวเองตบพวกโจรหรือไง?" หลี่จ้านขยับปากจะพูดบางอย่าง แต่ลำคอกลับแห้งผาก เขาไม่รู้จะนิยามสิ่งที่เห็นตรงหน้าอย่างไร ผู้หญิงที่เขาทิ้งไว้ให้เฝ้าบ้านคนนี้ ดูเหมือนเทพธิดาที่มีกลิ่นอายของหมอผีซ่อนอยู่ใต้ผิวหนัง เขาเห็นไอหมอกจางๆ รอบตัวเธอ และเห็น 'ยันต์' ที่เขาวาดเองไม่เป็นแต่จำได้แม่นว่ามันมีอิทธิฤทธิ์แปะอยู่บนไหล่ของชายฉกรรจ์ที่กำลังดิ้นพราด "คุณ... คุณเป็นใคร?" หลี่จ้านเอ่ยเสียงแผ่ว แต่มือยังคงกำด้ามมีดแน่น ความหึงหวงที่เคยมีเปลี่ยนเป็นความระแวดระวัง ผสมกับความหลงใหลที่ยากจะอธิบาย "ฉันก็คือเมียคุณไงล่ะ" เหมยลี่เดินเข้าไปหาเขาโดยไม่เกรงกลัว รัศมีของเธอแรงกล้าจนหลี่จ้านต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่ง "ไปล้างเนื้อล้างตัวไป วันนี้ฉันทำข้าวผัดสูตรพิเศษไว้รอ... แล้วหลังจากนั้น เรามีเรื่องต้องคุยกันยาว ทั้งเรื่องพวกสวะนี่ และเรื่อง 'ตัวตน' ของฉันด้วย" หลี่จ้านมองดูภรรยาที่เดินกลับเข้าบ้านไปอย่างสง่างามทิ้งให้เขาเผชิญหน้ากับศัตรูที่ถูกพันธนาการด้วยไสยเวทย์เพียงลำพัง เขารู้สึกได้ว่าโลกของเขากำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาล แต่ในขณะเดียวกัน กลิ่นหอมของเครื่องเทศที่ลอยออกมาจากห้องครัว—กลิ่นที่เขาไม่เคยได้กลิ่นมาก่อนในบ้านหลังนี้—กลับปลุกสัญชาตญาณความหิวและความโหยหาในตัวเขาอย่างรุนแรง เขาก้าวเข้าไปลากคอพวกผู้บุกรุกไปทิ้งไว้นอกรั้วราวกับลากกระสอบข้าว ก่อนจะเดินตามเหมยลี่เข้าไปในบ้าน ทว่าทันทีที่เท้าเหยียบพ้นธรณีประตู ภาพตรงหน้าก็ทำให้เขาแทบสิ้นสติ เหมยลี่กำลังนั่งอยู่บนโต๊ะไม้ โดยมี 'วิญญาณคุณทวดตระกูลหลี่' นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ทั้งคู่กำลังร่วมวงสนทนาเรื่องวิธีการปราบผีด้วยอุปกรณ์ไอทีอย่างออกรสออกชาติ และที่โต๊ะนั้น... ยังมีถ้วยน้ำแกงเดือดปุดๆ ที่ส่งกลิ่นหอมประหลาด ซึ่งในนั้นมี 'นิ้วมือ' ของอะไรบางอย่างที่ดูไม่ใช่ของมนุษย์ ลอยคออยู่อย่างท้าทาย! "นั่งสิหลี่จ้าน" เหมยลี่เอ่ยพร้อมรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้ม "หรือว่าคุณกลัวผี?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของหมอผีสาวและนายทหารหนุ่มนะครับ!