ชาบูปิ้งย่างเยียวยาใจ

“แม่... กำลังทำอะไรภรรยาผมอยู่เหรอครับ?” น้ำเสียงของหลี่จ้านที่เอ่ยขึ้นนั้นไม่ได้ดังจนกึกก้อง แต่มันเหมือนแรงกดอากาศที่อัดแน่นจนคนฟังแทบหยุดหายใจ เฝิงฮุ่ยที่กำลังง้างมือหมายจะตบลงบนหน้าสวยๆ ของลูกสะใภ้ตัวดีชะงักกึก สีหน้าเหยเกของนางเปลี่ยนเป็นซีดเผือดราวกับเห็นผีเข้าสิงร่างลูกชายตัวเอง หลี่จ้านในชุดเครื่องแบบทหารที่ยังไม่ได้ถอดออกดูทะมึนและน่าเกรงขามกว่าทุกวัน ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องมารดาด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก แต่เหมยลี่รู้ดี... นั่นคือแววตาของนักล่าที่กำลังปกป้องอาณาเขตของตัวเอง “จ้าน... แม่... แม่แค่จะสั่งสอนนางที่ทำตัวอวดดี ไม่รู้จักเคารพผู้ใหญ่!” เฝิงฮุ่ยพยายามแก้ตัว เสียงของนางสั่นเครือ มือที่สั่นเทาค่อยๆ ลดลงอย่างเสียไม่ได้ เหมยลี่ไม่รอช้า นางแสร้งทำเป็นตัวสั่น ขยับเข้าไปหลบหลังสามีพลางคว้าแขนเสื้อเขาไว้แน่น “พี่จ้าน... น้องแค่จะเข้าไปทำกับข้าวให้แม่ แต่แม่บอกว่าน้องทำอาหารไม่อร่อย... น้องแค่เสียใจครับ” “ไปพักผ่อนเถอะเหมยลี่ เดี๋ยวผมจัดการเรื่องนี้เอง” หลี่จ้านพูดเสียงเรียบก่อนจะหันไปสบตาแม่ด้วยสายตาเย็นเยียบจนคนเป็นแม่ต้องถอยกรูด ในวินาทีที่ประตูปิดลง เหมยลี่ไม่ได้ก้าวเข้าห้องนอน แต่ร่างของนางหายวับเข้าไปในมิติลับทันที ความวุ่นวายภายนอกถูกตัดขาดออกไปโดยสิ้นเชิง กลิ่นอายของความเย็นสบายจากเครื่องปรับอากาศในซูเปอร์มาร์เก็ตส่วนตัวทำให้นางถอนหายใจยาว “โธ่เอ๊ย... เกือบไปแล้วไหมล่ะ ยัยแม่สามีนี่จ้องจะตบเอาตบเอา สงสัยต้องจัดยันต์ ‘ให้พูดความจริงจนลิ้นจุกปาก’ สั่งสอนสักแผ่นแล้วมั้ง” นางเดินตรงไปยังโซนอาหารแช่แข็ง หยิบเนื้อวัวสไลด์เกรดพรีเมียม ลูกชิ้นปลาเด้งดึ๋ง และผักกาดขาวสดกรอบออกมาวางบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวโปรดในพื้นที่พักผ่อนมิติลับ หม้อไฟฟ้าแบบสองช่องถูกเสียบปลั๊ก เสียงเดือดพล่านของน้ำซุปหมาล่าสีแดงฉานตัดกับน้ำซุปกระดูกหมูสีขาวนวลเริ่มส่งกลิ่นหอมฟุ้งจนวิญญาณคุณทวดที่อาศัยอยู่แถวนั้นต้องรีบโผล่หน้าออกมา “โอ้โห... หลานสะใภ้! กลิ่นหอมยั่วน้ำลายอะไรเช่นนี้!” วิญญาณคุณทวดตระกูลหลี่ในชุดจีนโบราณลอยละล่องมานั่งประจำที่ พลางใช้นิ้วโปร่งแสงเคาะโต๊ะเป็นจังหวะ “จัดชุดใหญ่เลยครับคุณทวด วันนี้เหนื่อยใจเรื่องแม่สามีเหลือเกิน มาครับ... จิ้มเนื้อลงไปเลย” เหมยลี่หัวเราะเบาๆ ก่อนจะคีบเนื้อวัวสไลด์แกว่งในหม้อน้ำซุปหมาล่า ความเผ็ดร้อนที่ซ่านเข้าจมูกทำให้ความหงุดหงิดมลายหายไปสิ้น “เจ้าหนุ่มหลี่จ้านนั่นน่ะนะ มันรักเจ้ามากเชียวล่ะ” คุณทวดว่าพลางคีบลูกชิ้นขึ้นมาเป่า “ตอนที่เห็นเจ้าโดนรังแกเมื่อครู่ ข้าเห็นมันกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดขึ้นที่ขมับ ถ้าไม่ใช่เพราะเกรงใจคำว่ากตัญญู ป่านนี้คงได้หอบเจ้าหนีไปสร้างกระท่อมใหม่กลางหุบเขาแล้ว” “เขาก็เป็นแบบนี้ล่ะครับ ซื่อตรงเกินไปจนน่าโมโห” เหมยลี่หยิบพริกขี้หนูสวนมาตำทำน้ำจิ้มแจ่วรสเด็ด “แต่อย่างน้อยเขาก็ไม่ยอมให้ใครมารังแกผมหรอกครับ... เอ้า! ชนแก้วน้ำเก๊กฮวยหน่อยเร็วคุณทวด วันนี้ต้องกินให้ลืมโลกไปเลย” เสียงพูดคุยสนุกสนานเคล้ากับเสียงหม้อชาบูเดือดปุดๆ ในมิติลับช่างแตกต่างจากโลกภายนอกที่กำลังตึงเครียด เหมยลี่มีความสุขกับการได้ปลดปล่อยความเป็นตัวเอง ไม่ต้องใส่หน้ากาก ไม่ต้องรับมือกับใคร การได้กินของอร่อยในบรรยากาศที่ปลอดภัยคือรางวัลชีวิตที่นางโหยหาที่สุดในยุคที่เต็มไปด้วยความลำบากยากแค้นแบบนี้ ในขณะที่ทั้งสองกำลังเอร็ดอร่อยกับมื้ออาหารที่หอมอบอวลไปทั่วทั้งมิติจนยากจะห้ามใจ เหมยลี่ลืมตัวไปนิดว่าช่องว่างของมิตินี้ไม่ได้ถูกปิดสนิทสมบูรณ์ กลิ่นน้ำซุปหมาล่ารสจัดจ้านและกลิ่นหอมหวานของเนื้อวัวย่างที่นางเพิ่งย่างบนเตาเล็กๆ กระจายตัวทะลุผ่านประตูมิติลับออกไปข้างนอก... และมันไม่ได้ลอยไปแค่หน้าห้องนอน แต่มันลอยฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งหมู่บ้านยามค่ำคืน ข้างนอกนั่น... หลี่จ้านที่ยืนกอดอกพิงผนังด้วยความครุ่นคิดถึงสถานการณ์ในบ้าน จู่ๆ ก็ต้องชะงักกึก เขาขมวดคิ้วแน่นเมื่อได้กลิ่นหอมประหลาดที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน กลิ่นนั้นมันหอมยั่วน้ำลายจนท้องของเขาร้องประท้วงขึ้นมาทันที เฝิงฮุ่ยที่เพิ่งเดินพ้นจากความกลัวก็หยุดชะงัก นางสูดจมูกฟืดฟาดด้วยความแปลกใจ “กลิ่นอะไร... หอมเหมือนเนื้อวัวคุณภาพดีที่สุดที่ข้าเคยได้กลิ่น!” ไม่ใช่แค่สองแม่ลูก ชาวบ้านที่เดินผ่านหน้าบ้านตระกูลหลี่ต่างหยุดชะงัก ทุกคนเริ่มหันมองหน้ากันด้วยความสงสัยว่า ใครกันที่กำลังทำอาหารรสเลิศจนกลิ่นหอมฟุ้งลอยมาไกลขนาดนี้ กลิ่นนั้นมันกระตุ้นสัญชาตญาณความหิวของมนุษย์จนคนเดินผ่านไปมาต้องยืนนิ่งราวกับโดนมนต์สะกด ในมิติลับ เหมยลี่ที่กำลังคีบเนื้อชิ้นสุดท้ายเข้าปาก เงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณเมื่อรู้สึกถึงกระแสลมที่ผิดปกติ นางเบิกตากว้างเมื่อเห็นแสงสีทองจางๆ วูบไหวตรงมุมประตูมิติที่ดูเหมือนจะเปิดแง้มไว้เพียงเสี้ยวเดียว “ตายแล้ว... กลิ่นมันรั่ว!” เหมยลี่อุทานออกมาด้วยความตกใจ ในวินาทีนั้นเอง เสียงเคาะประตูห้องนอนที่ดังขึ้นอย่างรัวและหนักแน่นพร้อมกับเสียงทุ้มที่เต็มไปด้วยความสงสัยของสามีก็ดังแทรกเข้ามา “เหมยลี่... ในห้องนั่น... เธอแอบกินอะไรอยู่ข้างในหรือเปล่า?” ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของหมอผีสาวและนายทหารคลั่งรักในตอนนี้นะครับ แล้วพบกันตอนหน้าครับ!