ซื้อรถแทรกเตอร์คันแรกของหมู่บ้าน

“เหมยลี่... ในห้องนั่น... เธอแอบกินอะไรอยู่ข้างในหรือเปล่า?” เสียงทุ้มต่ำของหลี่จ้านดังขึ้นที่หน้าประตูห้องเก็บของ ประโยคคำถามนั้นไม่ได้มีความเกรี้ยวกราด มีเพียงความสงสัยปนเอ็นดูที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้ใบหน้าเคร่งขรึมตามแบบฉบับนายทหารหนุ่ม ผมวางตะหลิวลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ ในมิติลับแทบไม่ทัน ใจหายวาบไปอยู่ที่ตาตุ่ม นี่ถ้าเขารู้ว่าผมแอบหยิบสเต็กเนื้อวากิวระดับพรีเมียมจากมิติออกมาทอดกินหลังมื้อเย็นล่ะก็... มีหวังได้อธิบายเรื่องระบบซูเปอร์มาร์เก็ตจนคอแห้งแน่ ผมรีบเช็ดปาก เช็ดมือ แล้วคว้าถุงใส่เศษขนมปังปลอมๆ ที่เตรียมไว้แก้ขัดเดินออกจากมิติมาประจันหน้ากับเขา “กินอะไรที่ไหนกันเล่าพี่จ้าน ผมแค่เข้ามาจัดของในห้องเก็บของนิดหน่อยต่างหาก” ผมยิ้มหวานจนตาหยี ส่งสายตาออดอ้อนแบบที่รู้ว่ายังไงเขาก็แพ้ราบคาบ หลี่จ้านเลิกคิ้วมองผม เขาขยับเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นหอมจางๆ ของเนยและเนื้อย่างที่ติดอยู่ตามเสื้อผ้าผม นายทหารผู้นี้สัญชาตญาณสัตว์ป่าเข้มข้นนัก เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงแต่ขยับมือใหญ่หนามาจัดปกเสื้อให้ผมอย่างเบามือ สายตาที่เขามองมามันไม่ใช่การจับผิด แต่มันคือสายตาของคนที่พร้อมจะปกป้องโลกทั้งใบให้ผม “กลิ่นมันฟ้องนะ... แต่ถ้าเธอไม่อยากบอก ผมก็จะไม่ถาม” เขาว่าพลางขยี้หัวผมเบาๆ “พรุ่งนี้เช้า ผมจะพาเธอไปทำเรื่องใหญ่ที่หมู่บ้านเตรียมอ้าปากค้างกันทั้งอำเภอ เตรียมตัวไว้ให้ดี” รุ่งเช้า ผมไม่ได้ปลุกหลี่จ้านด้วยเสียงโวยวาย แต่เป็นเสียงเครื่องยนต์ที่คำรามก้องอยู่หลังบ้าน! ผมตัดสินใจควัก 'รถแทรกเตอร์คูโบต้าสีส้มสด' รุ่นมินิจากมิติออกมา สภาพมันใหม่กริบจนแสงแดดสะท้อนเข้าตาคนในหมู่บ้านที่เริ่มเดินผ่านมามุงดูด้วยความฉงน นี่ไม่ใช่ควายแก่ๆ ที่แม่สามีเคยบ่นว่าเปลืองหญ้า แต่มันคือเครื่องจักรกลที่เปลี่ยนวิถีชีวิตเกษตรกรรมไปตลอดกาล เฝิงฮุ่ย แม่สามีตัวแสบวิ่งหน้าตั้งออกมาจากเรือนไม้ สภาพผมเผ้ากระเซอะกระเซิง นางเบิกตากว้างจนแทบถลนออกมานอกเบ้าเมื่อเห็นลูกสะใภ้หน้าใสๆ อย่างผม ปีนขึ้นไปนั่งบนเบาะคนขับแทรกเตอร์ตัวมหึมา “นังตัวดี! แกไปเอาไอ้รถหน้าตาประหลาดนี่มาจากไหน! หรือว่าแกแอบขโมยเงินลูกชายฉันไปซื้อของเล่นพวกนี้มาเล่นกัน!” นางแผดเสียงแหลมสูงจนผีบรรพบุรุษที่นั่งจิบน้ำชาบนกิ่งไม้ถึงกับสำลัก ผมเชิดหน้าขึ้น บิดกุญแจสตาร์ทเครื่องยนต์เสียงดัง “บรื้น!” ควันจากท่อไอเสียพุ่งพรวดพราดกลบหน้านางจนมิด “แม่ครับ นี่เขาเรียกว่าเทคโนโลยี! ถ้ามัวแต่ใช้ควายไถนาแบบเดิมเมื่อไหร่ตระกูลเราจะรวยครับ? ถอยไปเลย เดี๋ยวผมจะโชว์ให้ดูว่าการทำไร่ยุคใหม่เขาทำกันยังไง!” ชาวบ้านเริ่มห้อมล้อมเข้ามามากขึ้น เสียงกระซิบกระซาบดังเซ็งแซ่ บ้างก็ว่าเป็นของวิเศษ บ้างก็ว่าเป็นปีศาจเหล็กกล้า ผมไม่สน ผมเข้าเกียร์และบังคับรถแทรกเตอร์คันงามพุ่งลงสู่ผืนนาด้วยความคล่องแคล่ว หลี่จ้านเดินตามมาข้างๆ เขามองผมด้วยแววตาภาคภูมิใจที่สุดในชีวิต เขาไม่ได้มองว่าผมเป็นแค่ภรรยาที่ต้องอยู่ในครัว แต่มองผมเป็นคู่ชีวิตที่นำพาความเจริญมาสู่ครอบครัว ผมไถนาด้วยความเร็วที่เหนือกว่าแรงควายหลายเท่าตัว ดินโคลนถูกพลิกกลับอย่างสวยงามเป็นระเบียบ เสียงเครื่องยนต์กระหึ่มไปทั่วทุ่งนาสร้างความตกตะลึงให้แก่ผู้ใหญ่บ้านที่ยืนอ้าปากค้างอยู่ริมคันนา “นี่มัน... นี่มันนวัตกรรมอะไรกัน!” ผู้ใหญ่บ้านพึมพำ ทว่า ท่ามกลางความตื่นตะลึงนั้น ผมสังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่คันนาทิศตะวันออก เงาดำมืดรูปร่างประหลาดกำลังเคลื่อนไหวผ่านแนวป่าช้าเก่าที่อยู่ติดกับที่ดินของพวกเรา มันไม่ใช่คน และไม่ใช่สัตว์ มันคือสิ่งที่ถูกปลุกขึ้นมาจากความริษยาของใครบางคนที่ยืนมองอยู่ไม่ไกลจากแม่สามี ผมเหยียบเบรกจนรถหยุดกะทันหัน หัวใจเต้นรัวด้วยสัญชาตญาณหมอผี... สิ่งที่อยู่ในห้องเก็บของเมื่อคืน ไม่ใช่แค่สเต็กที่ผมกิน แต่เป็น 'ยันต์สะกดวิญญาณ' ที่ผมเผลอทำตกไว้ในมิติ และดูเหมือนว่าตอนนี้ มีบางอย่างที่ทรงพลังมากกำลังพยายามเปิดประตูมิตินั้นจากโลกภายนอก หลี่จ้านสังเกตเห็นความผิดปกติของผม เขาคว้ามือผมไว้แน่น สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังเงาดำนั้น “เหมยลี่... นั่นมันอะไร?” ก่อนที่ผมจะทันตอบ เงาดำนั้นก็พุ่งตัวผ่านกลุ่มชาวบ้านเข้ามาหาเราด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ พร้อมกับเสียงหัวเราะแหบพร่าที่คุ้นหูอย่างน่าประหลาด... มันคือเสียงของคนที่ควรจะตายไปตั้งแต่ยุคปฏิวัติเมื่อสิบปีก่อน! ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของหมอผีวัยรุ่นนะครับ!