“ใครที่คิดจะก้าวเท้าเข้ามาในเขตบ้านพักหลังใหม่ของฉันโดยไม่ได้รับอนุญาต... รบกวนตรวจดูอายุขัยของตัวเองก่อนนะครับ ว่าพอจะให้ผีที่นี่ต้อนรับไหวหรือเปล่า”
เสียงทุ้มต่ำของหลี่จ้านดังก้องขึ้นเหนือความเงียบสงัดของชายป่า เขาไม่ได้ตะโกน แต่น้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยไอสังหารของนายทหารผู้ผ่านสมรภูมิมาโชกโชนนั้น ทำให้ฝูงหมาป่ารอบนอกยังต้องถอยกรูด ในมือหนาของเขาถือจอบเหล็กกล้าที่แวววาวด้วยหยาดน้ำค้าง แต่นั่นเทียบไม่ได้เลยกับกลิ่นหอมของ ‘หมูสามชั้นผัดหน่อไม้ดอง’ ที่ลอยฟุ้งออกมาจากกระท่อมปลายนาหลังเก่าที่เพิ่งบูรณะใหม่
เหมยลี่ขยับยิ้มมุมปาก พลางใช้ตะหลิวเคาะขอบกระทะเหล็กเป็นจังหวะ เธอไม่ได้หันไปมองกลุ่มชาวบ้านที่ตามมามุงดูด้วยความอิจฉาตาร้อน โดยเฉพาะเฝิงฮุ่ยที่ยืนหน้าบิดเบี้ยวอยู่ห่างออกไปสามช่วงตัว
“คุณพี่หลี่ครับ อย่าไปดุพวกเขาเลย เดี๋ยวอาหารจะเสียรสชาติเอา” เหมยลี่เอ่ยพลางใช้มืออีกข้างหยิบ ‘เครื่องปรุงลับ’ จากมิติลับออกมาซ่อนไว้ใต้แขนเสื้ออย่างรวดเร็ว เธอหยิบพริกป่นคั่วสูตรพิเศษที่หอมทะลุโสตประสาทลงไปคลุกเคล้า “ถ้าหิวกันนัก ก็ไปหาขุดเผือกขุดมันกินกันเอาเองเถอะครับ กระท่อมหลังนี้... มีแต่ผีที่หิวโซ ไม่รับแขกไม่มีมารยาท”
ทันใดนั้น เสียงลมหวีดหวิวก็ดังขึ้นรอบกระท่อม ใบไม้ที่นิ่งสนิทกลับปลิวไสวราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกำลังเริงระบำ ผีเจ้าถิ่นของกระท่อมปลายนาหลังนี้เริ่มปรากฏตัวขึ้นเป็นไอหมอกสีเทาจางๆ พวกมันไม่ใช่ผีร้ายที่น่ากลัว แต่เป็นผีขี้สงสัยที่ถูกกลิ่นหอมจากมิติลับของเหมยลี่กระชากวิญญาณให้ต้องเผยตัวออกมา
“หอม... กลิ่นนี่มันอะไรกัน...” เสียงแหบพร่าดังก้องในโสตประสาทของเหมยลี่
เหมยลี่หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอรู้ดีว่านี่คือโอกาสทองที่จะเปลี่ยน ‘กระท่อมผีสิง’ ให้กลายเป็น ‘คลังเสบียงเคลื่อนที่’ เธอแสร้งทำเป็นหยิบหมั่นโถวนึ่งไอน้ำร้อนๆ ออกมาจากตะกร้าที่วางอยู่บนโต๊ะไม้เก่าๆ แต่จริงๆ แล้วมันคือหมั่นโถวเกรดพรีเมียมจากซูเปอร์มาร์เก็ตในมิติที่เธอแอบดึงออกมา
“อยากกินไหมครับ?” เหมยลี่ถามลอยๆ ไปในอากาศ ขณะที่หลี่จ้านยืนคุมเชิงอยู่หน้าประตูด้วยสายตาที่พร้อมจะงัดทุกวิญญาณที่บังอาจแตะต้องเมียรัก
เฝิงฮุ่ยที่ทนความหอมไม่ไหวเดินปรี่เข้ามา “นังเด็กนี่! ขโมยของหลวงมาทำกินเองรึไง กลิ่นหอมฟุ้งขนาดนี้มันผิดปกติ! ไหนเอาออกมาให้แม่ตรวจสอบดูซิ!”
เหมยลี่หันไปมองแม่สามีด้วยสายตาเย็นเยียบ เธอดีดนิ้วเพียงเบาๆ พลันเศษฝุ่นและใบไม้แห้งก็ปลิวว่อนขึ้นมาเป็นเกลียวพายุหมุนขนาดเล็ก ล้อมรอบตัวเฝิงฮุ่ยไว้จนนางต้องร้องกรี๊ดลั่น ผีเจ้าถิ่นที่เห็นท่าทางอวดดีของหญิงชราก็เริ่มเล่นสนุก พวกมันคว้าชายเสื้อเฝิงฮุ่ยดึงไปดึงมาจนนางเซไปเซมาราวกับคนเมาสุรา
“แม่ครับ...” หลี่จ้านขยับตัวเข้ามาขวางหน้าภรรยาไว้ สายตาคมกริบจ้องเขม็ง “ถ้าไม่อยากให้วิญญาณบรรพบุรุษที่ล่วงลับไปแล้วต้องอับอายขายหน้าเพราะพฤติกรรมของแม่ ก็เชิญกลับไปพักผ่อนที่บ้านใหญ่เถอะครับ วันนี้เราขี้เกียจต้อนรับคนที่ไม่ได้รับเชิญ”
เฝิงฮุ่ยหน้าซีดเผือดเมื่อรู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบที่แล่นผ่านกระดูกสันหลัง นางจำใจต้องถอยร่นออกไปพร้อมกับคำด่าทอที่ขาดห้วง เมื่อลับสายตาผู้คนแล้ว เหมยลี่จึงวางหมั่นโถวและหมูสามชั้นผัดลงบนจานดินเผาที่วางอยู่บนแคร่ไม้ไผ่
“เอาไปแบ่งกันกินนะครับ... แต่มีข้อแม้ว่า ต้องช่วยฉันเฝ้ายามกระท่อมหลังนี้ ห้ามให้ใครหน้าไหนเข้าใกล้โดยไม่ได้รับอนุญาต โดยเฉพาะคนตระกูลหลี่ที่หวังจะมาสูบเลือดสูบเนื้อ” เหมยลี่เอ่ยคำสั่งกับอากาศธาตุ
ทันใดนั้น หมอกควันสีเทาก็กลายเป็นรูปร่างกึ่งโปร่งใส พวกมันก้มหัวให้นางราวกับทาสที่ภักดี กลิ่นหอมของอาหารลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ จนกระทั่งเหมยลี่เหลือบไปเห็นเงาตะคุ่มๆ ของใครบางคนกำลังแอบซุ่มดูอยู่หลังพุ่มไม้หนา
นั่นไม่ใช่ชาวบ้าน... และไม่ใช่เฝิงฮุ่ย
เหมยลี่หรี่ตาลง เธอสัมผัสได้ถึงไอเย็นของความตายที่ไม่ใช่วิญญาณธรรมดา แต่เป็นกลิ่นอายของ ‘นักล่า’ ที่มีพลังอาคมพอๆ กับเธอ หลี่จ้านสังเกตเห็นความผิดปกติจากภรรยา เขาขยับตัวมาประชิดแผ่นหลังของเธอ มือหนากดไหล่บางไว้เบาๆ เป็นเชิงปลอบใจ
“มีแขกไม่ได้รับเชิญตัวจริงมาเยือนแล้วครับ” หลี่จ้านกระซิบข้างหู
เหมยลี่หยิบยันต์สีทองสลักลายวงจรไฟฟ้าออกมาจากมิติลับ เธอหมุนมันในมือจนเกิดแสงสว่างวาบราวกับหลอดไฟนีออน “ช่างเถอะครับ ในเมื่อเขากล้ามาถึงถิ่นนี้ ก็ต้องให้เขาชิมอาหารจากมิติลับของฉันสักหน่อย... ว่ามันจะอร่อยจนตาย หรือจะทำให้เขาต้องคุกเข่าอ้อนวอนขอชีวิต”
เงาสีดำนั้นพุ่งออกมาจากพุ่มไม้ด้วยความเร็วสูง แต่ก่อนที่มันจะถึงตัวเหมยลี่ กลับมีมือที่มองไม่เห็นของผีเจ้าถิ่นกระชากร่างนั้นไว้จนลอยคว้างกลางอากาศ ร่างปริศนาเบื้องหน้าสวมชุดดำสนิทปิดบังใบหน้า เผยให้เห็นเพียงนัยน์ตาสีแดงฉานที่จ้องมองมายังถุงเครื่องปรุงในมือของเธอด้วยความกระหาย
“แก... เป็นใคร?” เหมยลี่ถามเสียงเรียบ พร้อมกับยื่นหมั่นโถวร้อนๆ ออกไปทางเงาดำนั้น
ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการผจญภัยสุดหรรษาและหลอนปนฮาของพวกเราในตอนนี้นะครับ!
สามีทหารอย่าดุ เดี๋ยวตบด้วยยันต์ผีสิง•ตอนที่ 11
ย้ายเข้ากระท่อมปลายนาผีสิง
ผลงานโดย หมอผีวัยรุ่น
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (หมอผีวัยรุ่น)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนครับ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง สามีทหารอย่าดุ เดี๋ยวตบด้วยยันต์ผีสิง นะครับ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะครับ ขอบคุณทุกคนครับ 🙏✨"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!