ผีสาวหัวขาดขอพึ่งพา

รอยยิ้มบนใบหน้าของเหมยลี่แข็งค้างเป็นรอบที่สามของวัน ความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวเข้าปกคลุมทั่วทั้งมิติลับทันที เบื้องหน้าของเหมยลี่ในเวลานี้ มิใช่ชั้นวางสินค้าอุปโภคบริโภคจากโลกอนาคตที่คุ้นตา หากแต่เป็นร่างโปร่งแสงของหญิงสาวในชุดจีนโบราณสีอาภรณ์หม่นหมอง ศีรษะของเธอลอยเคว้งคว้างอยู่เหนือลำตัวเล็กน้อยโดยมีไอวิญญาณสีดำมรกตพวยพุ่งออกมาจากรอยตัดที่คออย่างน่าสยดสยอง กลิ่นอายความโกรธแค้นและคับแค้นใจแผ่ซ่านจนอุณหภูมิในมิติลับลดฮวบลงราวกับตู้แช่แข็งเนื้อสด "เจ้า... เจ้ามองเห็นข้าจริงๆ หรือแม่นาง?" เสียงหวานใสแต่แหบพร่าดั่งมาจากก้นบึ้งของเหวลึกดังขึ้น ร่างที่ไร้ศีรษะขยับเข้ามาใกล้เหมยลี่ทีละน้อย จนวิญญาณสาวต้องใช้มือข้างหนึ่งประคองศีรษะของตนเองขึ้นมาถือไว้ระดับอก ดวงตากลมโตที่เบิกกว้างด้วยความเคียดแค้นจ้องมองมาที่ร่างบางของเหมยลี่เขม็ง เหมยลี่กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือเรียวเล็กแอบหยิบยันต์สายฟ้าปราบมารที่ซ่อนไว้ในกระเป๋าเสื้อขึ้นมาเตรียมพร้อม ทว่าสมองอันชาญฉลาดของหมอผีสาววัยรุ่นยุค 80 ก็ประมวลผลอย่างรวดเร็ว ผีตนนี้ไม่มีเจตนาทำร้าย มิฉะนั้นคงไม่เข้ามาทักทายด้วยท่าทีลังเลเช่นนี้ อีกอย่าง... บรรยากาศรอบตัวนางไม่มีกลิ่นอายของวิญญาณอาฆาตที่แปดเปื้อนบาปกรรมหนักหนา มีแต่ความอัดอั้นตันใจที่ยังสะُสางไม่จบสิ้นต่างหาก "เห็นสىคะ... เอ๊ย! เห็นสิครับคุณพี่หัวขาด" เหมยลี่เผลอหลุดปากเกือบใช้คำพูดติดปากสมัยก่อน แก้เกมด้วยการกระแอมไอแล้วเปลี่ยนสรรพนามทันทีเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ตนอยู่ในร่างสะใภ้ตระกูลหลี่ "ว่าแต่... วิญญาณเร่ร่อนตนอื่นเข้าออกมิติลับของฉันไม่ได้นะ ทำไมคุณพี่ถึงเข้ามาได้ล่ะครับเนี่ย?" วิญญาณสาวหัวขาดถอนหายใจเฮือกใหญ่ ลมหายใจเย็นเยียบพัดเอาเส้นผมยาวสลวยปลิวไสว "ข้าชื่อ 'หลินอี้ย우' (หลินอี้ว์) ตายอย่างอยุติธรรมเมื่อสามปีก่อนที่ท้ายหมู่บ้าน ส่วนเหตุผลที่เข้ามาได้... คงเพราะกลิ่นหอมของ 'บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป' รสหมูสับที่คุณน้องกำลังต้มกินเมื่อครู่กระชากวิญญาณข้าให้ทะลุมิติเข้ามาล่ะมั้ง ข้าหิว... และข้าแค้น!" คำว่า "หิว" กับ "แค้น" ถูกพูดออกมาด้วยน้ำหนักเสียงที่เท่ากัน จนเหมยลี่เกือบหลุดขำออกมา แต่นางต้องอดกลั้นไว้เพราะเกรงใจศีรษะที่กำลังทำหน้าบึ้งตึงอยู่ในมือของอีกฝ่าย ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากนอกมิติลับ พร้อมกับเสียงเคาะประตูห้องนอนเบาๆ "เหมยลี่... น้องหลับอยู่หรือเปล่า พี่ต้มน้ำอุ่นไว้ให้ เผื่อต้องการใช้ล้างหน้า" เสียงทุ้มนุ่มของหลี่จ้าน สามีทหารหนุ่มผู้คลั่งรักดังลอดเข้ามา เหมยลี่สะดุ้งโหยง หากหลี่จ้านเปิดประตูเข้ามาเห็นเธอยืนคุยกับผีสาวหัวขาดลอยเคว้งคว้างกลางอากาศ มีหวังนายทหารผู้เคร่งครัดในระเบียบวินัยคนนั้นคงชักปืนยิงวิญญาณกระเจิง หรือไม่ก็เป็นลมล้มพับไปก่อนแน่ๆ "จ้านเกอ! น้องกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ครับ! อย่าเพิ่งเข้ามานะ!" เหมยลี่ตะโกนตอบเสียงดังลั่นพร้อมกับรีบกวักมือเรียกผีสาวหลินอี้ว์ให้หลบไปมุมชั้นวางสินค้า หลี่จ้านที่ยืนอยู่หน้าประตูชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มอบอุ่นผุดขึ้นที่มุมปากหนา เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุศต่ำเจือความห่วงใย "อืม... งั้นพี่รออยู่ที่ห้องโถงนะ ถ้ามีอะไรเรียกพี่ได้ตลอด" เสียงฝีเท้าค่อยๆ เดินห่างออกไปจนเงียบเสียงลง เหมยลี่ถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างโล่งอก หันกลับมามองผีสาวหัวขาดที่ตอนนี้กำลังยืนมองชั้นวางขนมขบเคียงด้วยดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ "เอาล่ะคุณพี่หลินอี้ว์ เล่ามาให้หมดซะดีๆ ว่าถูกใครทำร้ายตายอย่างอยุติธรรม แล้วทำไมถึงยังเร่ร่อนไม่ไปผุดไปเกิด หากเรื่องที่คุณพี่เล่ามันน่าสนใจพอ... น้องคนนี้อาจจะช่วยทวงความยุติธรรมให้ พร้อมกับสปอนเซอร์หม่าล่าทั่งร้อนๆ ให้กินจนพุงกางเลยเอ้า!" เหมยลี่เปิดฉากเจรจาด้วยท่าทีนักธุรกิจสาวผู้กุมความได้เปรียบ หลินอี้ว์วางศีรษะของตนเองลงบนชั้นวางกระป๋องเบียร์อย่างถือวิสาสะ ก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องราวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ข้าเป็นหมอตำายาและผู้สืบทอดสูตรสมุนไพรโบราณของตระกูลหลิน สามปีก่อน... นายอำเภอชั่วคนนั้นอยากได้ 'คัมภีร์โอสถพฤกษา' ที่ตระกูลเราเก็บรักษาไว้ มันจึงใส่ร้ายว่าครอบครัวข้าค้าขายกับพวกโจรป่า พ่อแม่ถูกฆ่าตายต่อหน้าต่อตา ส่วนข้า... ถูกพวกมันตัดหัวประจานประจานไว้ที่ป่าช้าท้ายหมู่บ้าน ศพถูกฝังกลบอย่างลวกๆ ดวงวิญญาณจึงติดอยู่ในห้วงความแค้น ไปไหนไม่ได้เพราะห่วงคัมภีร์ที่ถูกฝังไว้ใต้ต้นไม้ใหญ่จุดที่ข้าตาย" แววตาของเหมยลี่เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นทันที ข้อมูลนี้ไม่ใช่แค่เรื่องดราม่าชาวบ้านธรรมดา แต่เป็นช่องทางทำมาหากินครั้งใหญ่! สมุนไพรโบราณในยุคปฏิรูปนี้หายากยิ่งกว่าทองคำ หากเหมยลี่ได้สูตรลับนั้นมาต่อยอดทำผลิตภัณฑ์ดูแลสุขภาพหรือเครื่องสำอางสมุนไพรในมิติลับ รับรองว่ายอดขายในตลาดมืดพุ่งกระฉูดจนแม่สามีจอมสูบอย่างเฝิงฮุ่ยต้องหุบปากสนิทแน่ "ตกลงครับคุณพี่หลินอี้ว์" เหมยลี่กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยสัญชาตญาณนักล่าเงินล้าน "คืนนี้... เราสองคน (คนหนึ่งสด อีกคนสลัดหัว) จะไปขุดเอาคัมภีร์นั้นกลับมา ผมจะเผากงเต็กส่งเสบียงให้คุณพี่ชุดใหญ่ และจัดการไอ้นายอำเภอสารเลวนั่นให้ราบคาบ แลกกับสูตรลับสมุนไพรโบราณทั้งหมด... ดีลไหมครับ?" หลินอี้ว์อึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ใบหน้าซีดเซียวจะเผยรอยยิ้มกว้างจนถึงใบหู วิญญาณสาวพยักหน้ารัวๆ "ดีล! น้องสาวเจ้าช่างใจกล้าและถูกใจข้ายิ่งนัก!" เหมยลี่แย้มยิ้มมุมปาก นางเอื้อมมือไปหยิบถ้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเผ็ดร้อนส่งกลิ่นหอมกรุ่นยั่วน้ำลายยื่นให้วิญญาณสาว ทว่าในจังหวะที่ปลายนิ้วกำลังจะสัมผัสกันนั้นเอง เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นอีกครั้ง... แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เสียงของหลี่จ้าน! "เปิดประตูนะยะอีสะใภ้ตัวดี! ข้ารู้ว่าแกแอบกินของอร่อยอยู่คนเดียวในห้อง!" เสียงแหลมปรี๊ดของเฝิงฮุ่ย แม่สามีใจร้ายดังแผดขึ้น พร้อมกับเสียงบิดกลอนประตูดัง *แกร๊ก!* เหมยลี่หน้าถอดสี หลี่จ้านไม่อยู่ที่หน้าห้องแล้ว... และประตูกำลังจะถูกเปิดออกโดยแม่สามีจอมจุ้น!