จดหมายด่วนจากแนวหน้า: สามีจะกลับมาแล้ว!

"กระดาษแผ่นบางๆ นี่มันหนักกว่ากระสุนปืนกลซะอีกให้ตายสิ!" เสียงทุ้มห้วนของบุรุษไปรษณีย์ประจำคอมมูนดังลั่นหน้าประตูรั้ว พร้อมกับยื่นซองจดหมายสีน้ำตาลยับเยื้อนที่มีตราประทับทางราชการทหารเด่นหร่า เหมยลี่รับมันมาด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะกลิ่นอายความคลั่งรักที่ทะลักออกมาจากตัวอักษรลายมือหวัดๆ แต่หนักแน่นราวกับค่ายกลทหารนั่นต่างหาก นี่คือนิยายตอนที่ 24 ของ "สามีทหารอย่าดุ เดี๋ยวตบด้วยยันต์ผีสิง" และผม "หมอผีวัยรุ่น" ขอต้อนรับทุกท่านเข้าสู่ความอลวนปนความอบอุ่นหัวใจที่กำลังจะระเบิดขึ้นในไม่ช้าครับ! "ลี่ลี่... ใครมาส่งอะไรแต่เช้าตรู่ เสียงดังหนวกหูจริงเชียว!" เสียงแหลมสูงของเฝิงฮุ่ย แม่สามีตัวแสบโผล่พรวดออกมาจากห้องครัว มือข้างหนึ่งยังถือทัพพีไม้พายคราบแป้งมันต้มซุปเปรอะเปื้อน สายตาจ้องเขม็งมาที่ซองจดหมายในมือลูกสะใภ้ราวกับเหยี่ยวหิวโซ แต่พอนางเห็นตราประทับกรมทหารเท่านั้นแหละ ดวงตาที่เคยขุ่นเคืองก็เบิกกว้างขึ้นทันทีด้วยความตกใจปนความโลภ "โทรเลขด่วนจากกองพลภาคเหนือ! หรือว่า... หรือว่าเจ้าจ้านมันส่งเงินเดือนก้อนโตมาให้ฉัน?" แม่สามีรีบพุ่งเข้ามาหมายจะแย่งซองจดหมายในมือ แต่มีหรือที่หมอผีสาวสายสตรองอย่างเหมยลี่จะยอม *เพียะ!* เหมยลี่สะบัดข้อมือเบาๆ ใช้หลังมือปัดทัพพีไม้ของแม่สามีกระเด็นตกพื้นเสียงดังลั่น พร้อมกับส่งยิ้มหวานหยดย้อยที่แฝงไปด้วยรังสีอำมหิตระดับสิบเกรดเอ "อุ๊ย มือมันลื่นไปหน่อยครับ... เอ๊ย หมายถึง มือมันลื่นไปหน่อยค่ะ เอ้ย ไม่ใช่! มือผมมันลื่นเองครับแม่!" เหมยลี่เกือบหลุดปากพูดสำนวนผู้หญิงยุคเก่า รีบปรับเสียงให้เข้มขึ้นเล็กน้อยตามสไตล์เจ้าของร่าง "เงินเดือนของสามีฉัน ส่งตรงถึงบัญชีภรรยาตามกฎหมายใหม่แล้วครับแม่ ฮุ่ยฮุ่ย... ถ้ายังอยากกินข้าวผัดหมูสามชั้นฝีมือฉันในมื้อเที่ยงนี้ กรุณาถอยห่างสามก้าว ไม่งั้นฉันจะแปะยันต์ไล่ผีปอบให้ไปวิ่งรอบหมู่บ้านสามรอบจนขาขวิด!" เฝิงฮุ่ยหน้าซีดเผือด กลืนน้ำลายลงคออึ๊กใหญ่ นางถอยกรูดไปสามก้าวตามคำสั่งทันที เพราะฤทธิ์เดชของยันต์กระดาษยันต์ไอทีที่ลูกสะใภ้ใช้เสกข้าวผัดให้มีวิญญาณคุณทวดมานั่งคุมโต๊ะเมื่อสัปดาห์ก่อน ยังหลอนติดตาตรึงใจนางไม่หาย ผีคุณทวดตระกูลหลี่นั่นดุเสียยิ่งกว่าเสือดาวเสียอีก ใครกล้าขัดใจลูกสะใภ้ เป็นอันต้องโดนผีอำจนฉี่ราดทุกรายไป เมื่อกำจัดตัวป่วนออกไปได้ เหมยลี่ก็รีบฉีกซองจดหมายออกทันที หัวใจดวงน้อยๆ ของเธอเต้นตึกตักแรงราวกับกลองเพลวัดป่า สายตาคมกริบกวาดมองข้อความสั้นๆ แต่ทรงพลังในกระดาษแผ่นนั้น *[ถึงภรรยาตัวแสบผู้ปราบผีเก่งกาจ... ผมทำเรื่องขอลาพักร้อนกรณีพิเศษสำเร็จแล้ว ได้เวลาพักผ1 เดือนเต็ม เตรียมตัวเก็บกอมความอบอุ่นไว้ให้ดี ผมกำลังจะกลับไปทวงตำแหน่งสามีผู้ซื่อสัตย์และคลั่งรักที่สุดในสามโลก - หลี่จ้าน]* "1 เดือนเต็ม..." เหมยลี่พึมพำเบาๆ ใบหน้าขาวเนียนเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อโดยไม่รู้ตัว แม้ในความทรงจำของร่างเดิม ทั้งคู่จะแต่งงานกันตามคลุมถุงชนและใช้เวลาอยู่ร่วมกันแค่ไม่กี่วันก่อนที่หลี่จ้านจะต้องรีบกลับค่ายทหารแนวหน้า แต่ความทรงจำทางกายภาพและความผูกพันลับๆ ที่ผ่านจดหมายและการส่งเสบียงผ่านมิติลับซูเปอร์มาร์เก็ต กลับทำให้เธอรู้สึกเหมือนเขาสถิตอยู่ในใจมาเนิ่นนานแล้ว "อุ๊ยตายวายชีวא... หลานเขยสุดหล่ำบึกของฉันจะกลับมาแล้วหรือนี่!" วิญญาณคุณทวดตระกูลหลี่โผล่พรวดทะลุกำแพงดินออกมาในสภาพถือพัดจีนโบราณโบกพั่บๆ ใบหน้าโปร่งแสงเต็มไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "ฮ่าๆๆ ดีงามพระรามแปด! แบบนี้ไร่ของเราต้องคึกคักเป็นแน่ แม่หลิวเอ๊ย เตรียมต้มน้ำรอต้อนรับสามีเถอะ หลี่จ้านมันเป็นพวกเสือซ่อนเล็บนะ ถึงจะทำเป็นนิ่งๆ ขรึมๆ แต่เวลาอยู่กับเมียนี่สายตาเป็นประกายวิบวับยิ่งกว่าหิ่งห้อยหน้าฝนเสียอีก" "คุณทวด เงียบปากไปเลยนะครับ!" เหมยลี่แหวใส่เบาๆ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นไปอีก "เขาเป็นทหารหาญผู้เคร่งขรึมนะ จะมาทำหน้าตาแบบนั้นได้ยังไง" "โถ แม่คุณ... เจ้าเด็กจ้านนั่นน่ะนะ ตอนเด็กๆ ขี้อายจะตายไป พอโตมาเป็นทหารตบกะโหลกข้าศึก บัดนี้กลายเป็นผู้ชายคลั่งรักเมียจนขึ้นสมองไปแล้ว เธอไม่รู้หรอกว่าตอนที่มันอยู่ค่ายทหาร มันพกรูปถ่ายเธอติดตัวไว้ในกระเป๋าเสื้อหน้าอกข้างซ้ายตลอดเวลา กระซิบลมบอกรักทุกคืนจนทหารกองร้อยข้างๆ นึกว่ามันโดนผีสิง!" คุณทวดหัวเราะร่าเริงจนตัวโปร่งแสงสั่นกระเพื่อม เหมยลี่สูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ เธอเดินเข้าไปในห้องนอนแล้วเปิดประตูมิติลับซูเปอร์มาร์เก็ตทันที แสงไฟนีออนสว่างวาบเผยให้เห็นชั้นวางสินค้าอุปโภคบริโภคยุคใหม่ละลานตา เธอหยิบเนื้อวัวชั้นดี น้ำพริกหมูสับสูตรเด็ด และเครื่องเทศนานาชนิดออกมาเตรียมทำอาหารฉลองการกลับมาของสามี ในฐานะ "หมอผีวัยรุ่น" ยุค 80 ที่ต้องบริหารจัดการทั้งชีวิตเกษตรกรรม การค้าขายในตลาดมืด และการปราบภูตผีปีศาจ การมีสามีทหารหนุ่มกล้ามโตกลับมาอยู่บ้าน 1 เดือนเต็ม ไม่ใช่แค่เรื่องน่ายินดี แต่เป็น "โปรJect ใหญ่" ที่เธอต้องเตรียมรับมือให้ดี ทั้งความหวานที่อาจจะเลี่ยนจนมดขึ้น และความหึงหวงเงียบๆ ของพ่อหนุ่มเครื่องจักรกลสงครามคนนั้น! ตกเย็น... กลิ่นหอมฟุ้งของ "เนื้อย่างกระทะร้อนซอสมะขามสูตรลับเฉพาะ" ลอยข้ามกำแพงดินออกไปทั่วทั้งหมู่บ้าน จนชาวบ้านต่างพากันสูดปากน้ำลายสอและชะเง้อมองมาที่บ้านตระกูลหลี่ เหมยลี่ยืนปรุงอาหารอยู่หน้าเตาถ่านด้วยความคล่องแคล่ว แสงไฟสีส้มสาดส่องกระทบใบหน้าเรียวสวยที่เปื้อนเหงื่อเล็กน้อย ทว่าในจังหวะนั้นเอง... *แอ๊ด... เสียงประตูรั้วไม้หน้าบ้านถูกผลักเปิดออกอย่างแผ่วเบา* เงาร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้ม ก้าวเข้ามาในลานบ้านอย่างเงียบเชียบ ร่างนั้นกำยำและแฝงไปด้วยกลิ่นอายความดุดันสนามรบ แต่ทันทีที่ดวงตาคมกริบภายใต้หมวกทหารคู่นั้นกวาดมองเห็นแผ่นหลังของภรรยาที่กำลังยืนผัดกับข้าวอยู่... รังสีความดุดันทั้งหมดก็มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงประกายตาที่ลุกโชนไปด้วยความโหยหาและคลั่งรักอย่างรุนแรง หลี่จ้านก้าวเท้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ไร้ซึ่งซุ่มเสียง จนกระทั่งลมหายใจอุ่นๆ ของเขาเป่ารดต้นคอขาวเนียนของเหมยลี่ พร้อมกับวงแขนแข็งแกร่งดั่งคีมเหล็กที่โอบกอดเอวบางของเธอไว้จากด้านหลังอย่างแนบแน่น! "คิดถึงผมไหม... ภรรยาตัวแสบของผม" เสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหู ทำเอาเหมยลี่ตัวแข็งทื่อ ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง หัวใจเต้นรัวยิ่งกว่ากลองศึก และก่อนที่เธอจะทันได้หันไปตบด้วยยันต์ผีสิงแก้เขิน... มือหนาของสามีทหารหนุ่มก็เอื้อมมาจับมือเธอที่ถือตะหลิวไว้แน่น พร้อมกับประทับริมฝีปากร้อนผ่าวลงบนลาดไหล่ของเธออย่างถือวิสาสะ ท่ามกลางกลิ่นหอมของอาหารที่ตลบอบอวลไปทั่วห้องครัว! --- *(ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "หมอผีวัยรุ่น" เสมอมานะครับ!)*