การขอโทษจากหมาโบ้

"บอกแล้วไงครับว่าผมถือเองได้ คุณคิมหันต์... นี่คุณเป็นประธานบริษัทหรือเป็นปลิงเกาะติดครับเนี่ย" แทนคุณถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เป็นรอบที่สิบของวัน ดวงตาเรียวรีมองค้อนคนตัวโตกว่าที่ตอนนี้กำลังทำตัวเป็น 'เงาตามตัว' แบบแนบเนียนชนิดที่เรียกว่าแกะไม่ออกจากเนื้อ ท่าทีขรึมขรัวทรงอำนาจของซีอีโอหนุ่มไฟแรงที่เคยประกาศกร้าวใส่เขาเมื่อหลายเดือนก่อน มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงสุนัขพันธุ์ใหญ่ขนฟูที่กำลังทำตาแป๋วรอรับเศษอาหารจากเจ้าของ... เผลอๆ อาจจะน่ารำคาญกว่าหมาจริงๆ ด้วยซ้ำ เพราะหมาตัวนี้ทั้งดื้อ ทั้งเผด็จการ และที่สำคัญคือมือปลาหมึกเป็นที่สุด คิมหันต์ไม่สะทกสะท้านต่อคำค่อนขอดนั้นแม้แต่น้อย มือหนายังคงถือแฟ้มเอกสารดีไซน์โปรเจกต์ล่าสุดของแทนคุณไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างก็โอบเอวสอบของอีกฝ่ายไว้หลวมๆ ขณะก้าวตามติดทุกฝีก้าวราวกับกลัวว่าดีไซเนอร์คนเก่งจะระเหิดหายไปในอากาศ "ผมไม่ได้เป็นปลิง... ผมเป็นเจ้าของบริษัท และเป็นเจ้าของหัวใจคุณด้วย" คิมหันต์สวนกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบเฉย แต่แววตาพราวระยับที่ก้มลงมองคนในอ้อมแขนนั้นฟ้องชัดเจนว่าเจ้าตัวกำลังอารมณ์ดีสุดขีด "ส่วนเรื่องถือของ ปล่อยให้หน้าที่นี้เป็นของเบ๊จำเป็นอย่างผมเถอะครับ คุณมีหน้าที่แค่เดินสวยๆ แล้วก็ใช้สมองสร้างสรรค์ผลงานออกมาก็พอ" "ปากหวานแบบนี้... ไปกินน้ำผึ้งรังไหนมาครับ หรือว่าสำนึกผิดเรื่องดราม่าช่วงก่อนหน้านี้ไม่ทัน เลยต้องมาแปลงร่างเป็นหมาโบ้ไถ่โทษแบบนี้" แทนคุณหรี่ตามองอย่างรู้ทัน มุมปากหยักสวยยกยิดยามเอ่ยแซوคนฟอร์มจัด "ใครหมาโบ้ครับคุณแทน..." คิมหันต์เลิกคิ้วสูง แสร้งทำเป็นตีหน้าขรึมกลบเกลื่อนความเขินอายที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหู "ผมแค่... แสดงความรับผิดชอบในฐานะเจ้านายที่ดี ที่ปล่อยให้ลูกน้องต้องเผชิญปัญหาอยู่คนเดียวต่างหาก" "อ๋อเหรอครับ เจ้านายที่ดีเขาเอาคางมาเกยไหล่ลูกน้องแบบนี้เหรอครับ หืม?" แทนคุณเอียงคอถามพร้อมกับปรายตาคมกริบมองคนที่ถือโอกาสเอาคางมาเกยลาดไหล่ของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอทำเอาขนอ่อนลุกชันไปหมด "ก็ไหล่คุณมันน่าซบ..." เสียงกระซิบพร่าเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากหยได้รูปที่อยู่ใกล้ใบหูจนเกินระยะปลอดภัย คิมหันต์กระชับวงแขนให้แน่นขึ้นอีกนิด ซุกใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นของคนตัวบางอย่างถือวิสาสะ "ช่วงนี้คุณทำงานหนัก ผมแค่อยากชาร์จพลังให้... ห้ามบ่นนะ ไม่งั้นผมจะหักเงินเดือนข้อหาขัดคำสั่งผู้บริหาร" "คุณคิมหันต์! นี่มันเวลาทำงานนะครับ!" แทนคุณสะดุ้งสุดตัว มือเรียวรีบดันอกแกร่งออกห่าง แต่มีหรือที่แรงของดีไซเนอร์รูปร่างเพรียวจะสู้แรงของประธานหนุ่มผู้บ้าการออกกำลังกายได้ สุดท้ายก็ทำได้แค่ยืนหน้าแดงก่ำอยู่ในอ้อมกัก "ทำงานอะไรล่ะครับ พักเที่ยงแล้ว" คิมหันต์เหลือบมองนาฬิกาข้อมือราคาแพงก่อนจะยิ้มมุมปาก "ไปครับ ผมจองร้านอาหารริมน้ำที่คุณชอบไว้แล้ว ไปเติมพลังกันดีกว่า จะได้มีแรงมาเคลียร์ 'บัญชีรัก' ที่ค้างคาไว้ต่อที่คอนโด" "ใครเขาจะไปเคลียร์กับคุณเล่า!" แทนคุณค้อนปะเหลือก แต่วลี 'บัญชีรัก' ที่หลุดออกมาจากปากคนฟอร์มจัดเมื่อครู่กลับทำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ใบหน้าร้อนผ่าวจนต้องรีบเดินหนีเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่ห้ามไว้ไม่อยู่ คิมหันต์หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ขายยาวก้าวตามคนปากแข็งทันที ใบหน้าที่เคยเรียบตึงราวกับหุ่นยนต์ไร้ความรู้สึกในอดีต ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยประกายความสุขและความอบอุ่นที่ใครได้เห็นก็ต้องแปลกใจ ใครจะไปคิดล่ะครับว่าซีอีโอผู้เย่อหยิ่งและรักความสมบูรณ์แบบอย่างเขา จะยอมลดทิฐิลงมาสยบแทบเท้าแมวพยศตัวนี้ได้สนิทใจขนาดนี้ รถยนต์คันหรูเคลื่อนตัวออกจากลานจอดรถของบริษัทมุ่งหน้าสู่ร้านอาหารบรรยากาศดี ตลอดการเดินทาง คิมหันต์ทำหน้าที่คนรัก (ที่ยังไม่ยอมรับสถานะอย่างเต็มปากแต่การกระทำล้ำหน้าไปไกลโข) คอยดูแลเอาใจใส่ทุกกระเบียดนิ้ว ตั้งแต่ปรับแอร์ให้พอดี ปรับเบาะให้ นั่งมองหน้าด้วยสายตาหวานเชื่อมจนแทนคุณต้องเอ่ยปากปรามหลายต่อหลายครั้ง บรรยากาศความหวานชื่นและคราบน้ำตาจากดราม่ามินตราก่อนหน้านี้ถูกชะล้างออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงเสียงหัวเราะและรอยยิ้มที่สอดประสานกันอย่างลงตัว ทั้งคู่รับประทานอาหารและพูดคุยหยอกล้อกันด้วยความผ่อนคลาย คิมหันต์คอยตักโน่นตักนี่ใส่จานให้แทนคุณไม่ขาดมือ จนคนถูกดูแลเริ่มรู้สึกเกรงใจ "พอแล้วครับคุณคิมหันต์ ผมกินไม่หมดหรอก นี่คุณกะจะขุนผมให้กลายเป็นหมูป่าหรือไงครับ" แทนคุณโวยวายเบาๆ พรางดันจานกุ้งแม่น้ำเผาตัวโตที่ถูกแกะเนื้อให้อย่างดีกลับไปให้ "กินเยอะๆ ครับ ผอมเกินไปแล้ว... เวลาอยู่บนเตียงจะได้มีแรงสู้ผมหน่อย" "คุณคิมหันต์! ทะลึ่งใหญ่แล้วนะครับ!" แทนคุณแทบสำลักน้ำซุป ใบหน้าหวานเห่อร้อนแดงก่ำลามไปถึงใบหู มือเรียวคว้าทิชชูมาปาใส่คนหน้ามึนที่ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์กลับมาหน้าตาเฉย มื้อเที่ยงดำเนินไปท่ามกลางเสียงหัวเราะและความอบอุ่นที่อบอวลอยู่ในบรรยากาศ ความสัมพันธ์ที่เคยมีกำแพงหนาเตอะกั้นกลาง บัดนี้ถูกพังทลายลงด้วยความจริงใจและความคลั่งรักที่ปิดไม่มิดของซีอีโอหนุ่ม คิมหันต์รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นผู้ชายที่โชคดีที่สุดในโลก ที่ได้ครอบครองรอยยิ้มและแววตานี้ไว้เพียงผู้เดียว ทว่า... ความสุขมักจะอยู่กับคนเราได้ไม่นานนัก เมื่อพวกเขากลับมาถึงเพนต์เฮาส์ส่วนตัวในช่วงค่ำ ความเงียบสงบที่ควรจะโรแมนติกกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงกริ่งหน้าประตูที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง กะทันหันและไร้มารยาท แทนคุณที่กำลังยืนถอดเสื้อสูทอยู่หะแรกชะงักฝีเท้า หันไปมองหน้าคิมหันต์ที่ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจทันที "ใครมาดึกป่านนี้..." แทนคุณพึมพำ คิมหันต์วางกระเป๋าเอกสารลงบนโต๊ะ ใบหน้าคมคายฉายแววหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด "ผมไม่ได้นัดใครไว้... เดี๋ยวผมไปดูเองครับ คุณอยู่ในนี้แหละ" ร่างสูงก้าวเดินไปยังประตูหน้าด้วยฝีเท้าหนักแน่น มือหนาเปิดประตูออกกว้างด้วยความหงุดหันที่ถูกขัดจังหวะเวลาสวีท แต่ทว่า... ประโยคต่อมาที่ดังขึ้นจากปากของผู้มาเยือน กลับทำให้เลือดในกายของคิมหันต์เย็นเฉียบลงทันที "คิมคะ... ช่วยฉันด้วย แม่ไล่ฉันออกจากบ้านแล้ว เพราะข่าวฉาวกับคุณ... ตอนนี้ฉันไม่เหลือใครแล้วจริงๆ นะคะ" เสียงสะؤกสะอื้นของมินตราดังแทรกเข้ามาในห้อง พร้อมกับร่างระหงที่โผเข้าสวมกอดคิมหันต์ไว้แน่นต่อหน้าต่อตาแทนคุณที่เดินตามออกมาดู! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและสนับสนุน "นาโนบอทมาสเตอร์" เสมอนะครับ!