จุดเปลี่ยนสู่ชัยชนะ

เสียงปรบมือในห้องประชุมใหญ่ของบริษัทคิมหันต์กรุ๊ปเงียบลงทันที เมื่อเอกสารแฟ้มสีน้ำตาลถูกโยนลงบนโต๊ะกระจกใส เสียงกระแทกเบาๆ แต่กลับดังสะท้อนก้องในความเงียบงันที่ถูกปกคลุมด้วยความตึงเครียด "คุณมินตราคิดว่า เอกสารชิ้นนี้จะรอดพ้นจากการตรวจสอบของผมไปได้นานแค่ไหนครับ" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้น รอยยิ้มเยียบเย็นบนมุมปากของคิมหันต์ทำให้คนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามถึงกับหน้าถอดสี มินตราอ้าปากพะงาบๆ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกยามกวาดสายตามองกระดาษทุกแผ่นที่ถูกเปิดเผยต่อหน้าบอร์ดบริหาร "มัน... มันเป็นของปลอม! คุณคิมกำลังใส่ร้ายฉัน!" มินตรากรีดเสียงแหลม พยายามรักษาท่าทีที่เคยเย่อหยิ่งไว้ด้วยการปัดแฟ้มเอกสารนั้นให้พ้นตัว แต่มันสายเกินไปเสียแล้ว แทนคุณซึ่งยืนกอดอกพิงผนังอยู่มุมห้อง ขยับยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า มือเรียวเคาะนิ้วลงกับข้อศอกเบาๆ เป็นจังหวะ แทนที่จะรู้สึกสะใจ เขากลับรู้สึกเหนื่อยหน่ายเสียมากกว่ากับเกมตื้นๆ ที่ผู้หญิงคนนี้ใช้พยายามฮุบบริษัท "ของปลอมหรือครับ ที่เซ็นชื่ออนุมัติงบประมาณโอนย้ายเข้าบัญชีบริษัทเครือญาติของคุณเอง" แทนคุณเอ่ยแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมบาดลึก "ผมอุตส่าห์อดหลับอดนอนแกะรอยตัวเลขพวกนี้อยู่หลายคืน เพื่อให้คุณมีหลักฐานชิ้นโบว์แดงมามอบให้ตำรวจได้ง่ายขึ้น... น่าเสียดายแทนคุณมินตราจริงๆ นะครับ" ปกรณ์ที่นั่งอยู่ข้างบอร์ดบริหารอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงฮึ่มฮำในลำคอ พร้อมกับดันแว่นตาขึ้นเล็กน้อยเพื่อซ่อนรอยยิ้มสะใจ "หลักฐานมัดตัวแน่นหนาขนาดนี้ ต่อให้ใช้ทนายมือหนึ่งจากสำนักงานไหน ก็คงช่วยให้รอดคุกยากแล้วล่ะครับคุณมินตรา" ความโกลาหลย่อมๆ เกิดขึ้นในห้องประชุม บอร์ดบริหารต่างกระซิบกระซาบกันเสียงดัง บรรยากาศที่เคยกดดันคิมหันต์เมื่อสัปดาห์ก่อน กลับตาลปัตรเป็นความพ่ายแพ้อย่างเบ็ดเสร็จกระดาน มินตราถูกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเชิญออกไปจากห้องตามคำสั่งเฉียบขาดของซีอีโอหนุ่มผู้กลับมาทวงบัลลังก์คืนอย่างสง่างาม เมื่อประตูกจกปิดสนิทลงและความวุ่นวายภายนอกเงียบสงบลง เหลือเพียงคนสนิทและทีมงานไม่กี่คนที่อยู่เคลียร์งานต่อ คิมหันต์ก็ทิ้งตัวลงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง ถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความโล่งอก นัยน์ตาคมกริบกวาดมองรอบห้องก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างโปร่งของดีไซเนอร์หนุ่มที่ยืนทำเท่พิงผนังอยู่ "มองอะไรครับ ประธานคิม หายใจไม่ทั่วท้องรึไงถึงได้มองผมตาไม่กริบขนาดนั้น" แทนคุณเลิกคิ้วถาม ปรับสีหน้ากลับมาเป็นโหมดกวนประสาทตามเดิมทันทีเมื่อสถานการณ์คลี่คลาย คิมหันต์ไม่ตอบทันที ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวร่างโปร่งด้วยความเร็วที่ทำเอาอีกฝ่ายตั้งตัวไม่ทัน ฝ่ามือหนายื่นไปทาบกับผนังกระจกด้านหลังของแทนคุณ กักขังอีกคนให้อยู่ในอาณาเขตของตัวเองทันที กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับความอบอุ่นเฉพาะตัวแผ่ซ่านจนแทนคุณต้องเผลอกลั้นหายใจ "เก่งนักนะ แทนคุณ" เสียงกระซิบต่ำพร่าดังอยู่ชิดริมหูด้านขวา ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนขนลุกชัน "กล้าดีอย่างไรถึงแอบไปสืบเรื่องนี้คนเดียวโดยไม่ยอมบอกผม รู้ไหมว่ามันอันตรายแค่ไหน" "ผมไม่ใช่เด็กอนุบาลนะคิมหันต์ อีกอย่าง... ถ้าผมไม่ทำแล้วคุณจะมีหลักฐานมาตลบหลังยัยนั่นเหรอครับ อย่ามาทำเป็นดุหน่อยเลย" แทนคุณเชิดหน้าขึ้นเถียง ดวงตากลมโตสู้ยิบตาแม้แผ่นหลังจะชิดติดกระจกจนไม่มีทางหนี "หึ ปากเก่งแบบนี้สินะที่น่าจับมาลงโทษให้เข็ด..." คิมหันต์โน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้น ระยะห่างระหว่างปลายจมูกแทบจะแนบชิดกันอยู่รำไร นัยน์ตาคมพราวระยับด้วยประกายความคลั่งรักที่พยายามซ่อนไว้ไม่มิด "รู้ไหมว่าตลอดเวลาที่คุณหายไปขุดคุ้ยเรื่องนี้ ผมเป็นห่วงจนแทบจะพลิกแผ่นดินหาคุณอยู่แล้ว" คำพูดที่หลุดออกมาจากปากคนปากแข็งทำเอาแทนคุณชะงัก หัวใจที่เต้นเป็นจังหวะปกติเร่งเร้าความเร็วขึ้นอย่างไร้สาเหตุ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ จนต้องเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาร้อนแรงนั้น "ใครให้คุณมาหยอดตอนนี้เล่า... อ๊ะ!" แทนคุณอุทานเบาๆ เมื่อจู่ๆ คิมหันต์ก็เคลื่อนริมฝีปากมางับติ่งหูเบาๆ อย่างหมั่นเขี้ยว ก่อนจะกระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปาก "เสร็จธุระตรงนี้แล้ว... เรามีเรื่องต้องเคลียร์กันยาวครับ คุณแฟนตัวแสบ" ทว่าในจังหวะที่บรรยากาศกำลังหวานซึ้งและหัวใจของทั้งคู่เต้นระรัวจนแทบหลุดออกมานอกอก เสียงเคาะประตูกระจกห้องทำงานส่วนตัวก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างไม่มีมารยาท "ก๊อกๆ! ขอโทษที่ขัดจังหวะความสวีทนะครับท่านประธาน พอดีมีแขกไม่ได้รับเชิญมารอพบข้างนอก... และผมคิดว่าคุณคิมคงอยากจะเจอเขาทันทีเลยล่ะครับ" เสียงของปกรณ์ดังทะลุเข้ามา พร้อมกับบานประตูกระจกที่ถูกผลเปิดออกเผยให้เห็นร่างสูงโปรดของใครบางคนก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มเยาะ คิมหันต์ผละออกจากตัวแทนคุณทันที นัยน์ตาคมกริบหรี่ลงด้วยความไม่พอใจเมื่อมองเห็นใบหน้าของผู้มาใหม่ชัดเจน ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความคลั่งรักของท่านประธานด้วยกันนะครับ!