เดทแรกอย่างเป็นทางการ

"บอกผมมาตามตรงเถอะครับท่านประธาน ว่าสมองส่วนไหนของคุณที่สั่งให้จองเรือยอร์ชส่วนตัวทั้งลำ เพียงเพื่อมากินข้าวผัดกระเพราไข่ดาวริมแม่น้ำเจ้าพระยา" เสียงทุ้มหวานแต่เจือแววประชดประชันดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศยามเย็นที่ผืนน้ำสะท้อนประกายระยิบระยับดั่งเกล็ดเพชร แทนคุณกอดอกพิงพนักเก้าอี้หวายราคาแพง ปรายตามองชายหนุ่มในชุดสูทลำลองที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างไม่เกรงกลัว พลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเพื่อรอฟังคำแก้ตัวจากซีอีโอหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเอาแต่ใจ คิมหันต์ไม่สะท้านแม้แต่น้อย เขายกแก้วไวน์แดงขึ้นจิบช้าๆ ดวงตาคมกริบภายใต้แสงไฟสลัวทอประกายพราวระยับที่อีกฝ่ายไม่มีวันได้เห็นในห้องทำงานบริษัท "สมองส่วนที่คิดว่า ดีไซเนอร์คนเก่งของผมควรได้รับการชดเชย หลังจากโดนเอกสารกองโตทับถมมาทั้งสัปดาห์" คิมหันต์ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่แฝงความเจ้าเล่ห์ลึกซึ้ง "อีกอย่าง... ผมไม่ได้จองแค่เรือนะ ผมเหมาวิวทั้งหมดนี่ไว้ให้คุณคนเดียวต่างหาก แทนคุณ" แทนคุณแค่นเสียงในลำคอเบาๆ "ผมซาบซึ้งจนน้ำตาจะไหลเลยครับ แต่เกรงใจค่าใช้จ่ายบริษัทมากกว่า" "บริษัทเป็นของผม ผมจะใช้เงินซื้อความสุขให้คนที่... นั่งหน้ามุ้ยอยู่ตรงนี้ มันก็เรื่องของผม" คิมหันต์ชะงักไปนิดเมื่อเกือบหลุดคำว่า 'คนที่รัก' ออกไป แต่ก็แก้เกมด้วยการเปลี่ยนสรรพนามหน้าตาเฉย "เรื่องของเจ้านายกับลูกน้องต่างหาก" บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยความเงียบสงบที่ชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ สายลมอ่อนพัดพาเอาความเย็นจากแม่น้ำเข้ามาปะทะผิวกาย ยิ่งขับเน้นให้กลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวของคิมหันต์เด่นชัดขึ้น แทนคุณเบือนหน้าหนีไปมองระลอกคลื่นบนผิวน้ำเพื่อซ่อนร่องรอยความไหววูบในแววตา เขาปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเดท... ไม่สิ การดินเนอร์กระชับมิตรตามคำสั่งประธานครั้งนี้ มันทรงพลังเกินกว่าที่หัวใจดวงน้อยจะตั้งรับไหว "มองอะไรครับ" คิมหันต์เอ่ยถามเมื่อเห็นอีกฝ่ายเงียบไปนาน "มองหาทางหนีทีไล่ครับ เผื่อว่าคุณวางแผนจะเทยาพิษในข้าวผัดผม ข้อหาทำงานไม่ทันใจคุณเมื่อวาน" แทนคุณหันกลับมาสบตา พร้อมรอยยิ้มมุมปากที่กวนประสาทไม่แพ้กัน คิมหันต์หัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นสะเทือนอยู่ในอกจนคนฟังรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหูอย่างไม่มีสาเหตุ ชายหนุ่มโน้มตัวไปข้างหน้าวางข้อศอกบนโต๊ะ ประสานมือเข้าหากัน สายตาคมกราบกรานสำรวจใบเนียนใสของคนตรงหน้าอย่างไม่คิดจะหลบเลี่ยง "ถ้าผมจะวางยา... ผมคงเลือกวิธีอื่นที่เร้าใจกว่าการใส่ลงในข้าวผัดหรอกครับ แทนคุณ" "คุณคิมหันต์!" แทนคุณหน้าแดงซ่านขึ้นมาทันทีโดยไม่ต้องบิ้วอารมณ์ ปากเก่งๆ ที่มักจะหาคำมาเถียงได้ตลอดเวลาพลอยชะงักงัน หัวใจกระหน่ำรัวราวกับตีกลองชุด "นี่คุณ... พูดจาแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ หัดไปจำนิสัยใครมาหะ" "ผมก็เป็นของผมแบบนี้ มีแค่คุณนั่นแหละที่ชอบทำให้ผมต้องหลุดฟอร์มอยู่เรื่อย" คิมหันต์เอื้อมมือข้ามโต๊ะ ปลายเรียวนิ้วอุ่นจัดแตะลงที่ข้างแก้มเนียนแผ่วเบา ราวกับจะทดสอบว่าอีกฝ่ายจะสะดุ้งหนีหรือ3ไม่ แทนคุณตัวแข็งทื่อ ลลมหายใจติดขัดไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยยามที่สบเข้ากับดวงตาคมที่ฉายแววอ่อนโยนอย่างที่หาดูได้ยากยิ่ง มันไม่ใช่สายตาของเจ้านายกับลูกน้อง แต่มันคือสายตาของ... ผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังจ้องมองสิ่งล้ำค่าที่สุดในชีวิต "คุณ... ปล่อยมือเลยนะ มีคนมองอยู่..." แทนคุณกระซิบเสียงลอดไรฟัน พยายามเบี่ยงหน้าหนีสัมผัสที่ทำเอาสติกระเจิง แต่คิมหันต์กลับใช้นิ้วโป้งเกลี่ยเบาๆ ที่โหนกแก้มอย่างถือวิสาสะ "บนเรือลำนี้ไม่มีใครนอกจากเราสองคนครับ... และต่อให้มี ผมก็ไม่สน" คิมหันต์ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นอายความเป็นผู้ชายและความอบอุ่นแผ่ซ่านจนแทนคุณรู้สึกเหมือนถูกโอบล้อมไว้ทุกทิศทาง "ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่คุณกลายเป็นคนใจร้าย ปฏิเสธความหวังดีของผมทุกครั้งแบบนี้" "ผมไม่ได้ใจร้าย ผมแค่... รักษาระยะห่าง" แทนคุณพยายามดึงเสียงให้แข็ง แต่สั่นระริกจนน่าเอ็นดู "เราเป็นแค่เจ้านายกับลูกน้องนะคุณคิม" "งั้นเหรอครับ..." คิมหันต์ยิ้มมุมปาก นัยน์ตาวาววับด้วยประกายความดื้อรั้น "ถ้าเราเป็นแค่เจ้านายกับลูกน้อง... แล้วทำไมหัวใจคุณถึงเต้นดังจนผมได้ยินถึงฝั่งนี้ล่ะครับ แทนคุณ" "คุณ... มั่ว!" แทนคุณหน้าแดงแจ๋ลามไปถึงใบหู ร้อนผ่าวราวกับถูกไฟลน เขาผลักอกแกร่งเบาๆ ให้ถอยออกไป แต่คิมหันต์กลับคว้าข้อมือบางเอาไว้ รั้งร่างโปร่งให้ลุกขึ้นยืนตามแรงดึงโดยไม่ทันตั้งตัว ทำให้แทนคุณเซถลาเข้าไปปะทะแผงอกกว้างอย่างจัง กลิ่นกายหอมสะอาดผสมกับกลิ่นไวน์จางๆ ทำเอาสติสัมปชัญญะของดีไซเนอร์หนุ่มหลุดลอยไปชั่วขณะ มือหนาอีกข้างโอบเอวบางไว้โดยอัตโนมัติเพื่อไม่ให้ล้มลงไป ทั้งคู่ยืนแนบชิดกันอยู่ริมขอบเรือ ท่ามกลางแสงไฟสะท้อนผืนน้ำระยิบระยับ คิมหันต์ก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดริมฝีปากของกันและกันจนแทบจะหลอมรวมเป็นลมหายใจเดียวกัน "เลิกปากแข็งแล้วบอกผมสิครับ... ว่าคุณรู้สึกเหมือนที่ผมรู้สึกหรือเปล่า" เสียงกระซิบพร่าทุ้มดังอยู่ชิดริมฝีปาก นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นลึกล้ำและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดมหัศจรรย์ที่ปฏิเสธไม่ได้ แทนคุณเม้มปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความรู้สึกต่อต้านที่เคยมีพังทลายลงไม่เป็นท่าภายใต้สัมผัสที่อบอุ่นและสายตาที่เว้าวอนเกินต้านทานของซีอีโอจอมเผด็จการคนนี้ เขากำลังจะอ้าปากเอ่ยคำตอบบางอย่างที่ซ่อนไว้ลึกสุดใจ... *กริ๊งงงงงง!* เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทรุ่นพิเศษของคิมหันต์ดังแหวกบรรยากาศโรแมนติกขึ้นมาอย่างไม่รู้จักกาลเทศะ คิมหันต์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดอย่างรุนแรง เขายังคงไม่ละสายตาจากริมฝีปากอิ่มของคนในอ้อมแขน แทนคุณเองก็สะดุ้งตื่นจากภวังค์ รีบดันอกแกร่งออกทันทีด้วยใบหน้าที่แดงก่ำราวกับลูกตำลึงสุก "รับโทรศัพท์ก่อนเถอะครับ..." แทนคุณเสียงสั่นเล็กน้อย พยายามจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่เพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย คิมหันต์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความขัดเคืองใจ เขาหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาด้วยใบหน้าบึ้งตึง ตั้งใจจะกดตัดสายและโยนมันทิ้งแม่น้ำ แต่ทว่า... ทันทีที่เหลือบเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ ชายหนุ่มก็ชะงักกึก ร่างสูงแข็งทื่อไปในทันที แทนคุณสังเกตเห็นความผิดปกติในแววตาของเจ้านาย จึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย "ใครโทรมาเหรอครับ หน้าตาคุณถึงได้เครียดขนาดนั้น" คิมหันต์เงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาคมกริบฉายแววซับซ้อนที่อ่านไม่ออก ก่อนจะเอ่ยชื่อสั้นๆ ออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบจนน่ากลัว "มินตรา..." ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความคลั่งรักของท่านประธานด้วยกันนะครับ!